Vandaag stonden het vierde en vijfde land Polen en Hongarije op het programma. Polen welliswaar voor een klein stukje maar wel met een beladen bestemming namelijk: Auschwitz en Birkenau. De wekker ging al om zes uur, het ontbijt stond (na enige overredingskracht van onze reisleider Jan Willem) klaar vanaf half zeven. Het zou ongeveer anderhalf uur rijden naar Museum Auschwitz, zoals het kamp tegenwoordig heet, gaat al om acht uur open. Op dat tijdstip zou je nog rustig kunnen rondlopen voordat er busladingen met Japanners arriveerden. Andere reden dat wij vroeg vertrokken: het roadbook gaf aan dat de totale rijstijd vandaag 10 tot 11 uur kon zijn omdat de hele route ons over de binnenwegen zou voeren èn het Hilton Hotel in Budapest waar wij overnachten slecht bereikbaar is.

Zo gezegd zo gedaan: wij vetrokken om zeven uur in de regen (mooi weer zou achteraf niet gepast zijn) naar Auschwitz. Wij arriveerden daar (de regen was gelukkig gestopt) inderdaad voor de Japanners. Wel stonden er veel schoolkinderen druk kletsend en lachend met elkaar voor de ingang te wachten op een gids. Wij besloten zonder gids te gaan. Het is heel wat om te zien aan de hand van de foto’s, de zuilen met veel individuele verhalen er op, en de stille getuigen wat er zich hier in de oorlog heeft afgespeeld. Woorden schieten te kort en mijn foto’s spreken voor zich.

De schoolkinderen die wij onderweg weer tegen kwamen waren muisstil geworden en liepen met bedrukte gezichten over het terrein, net als wij.

En wij dachten dat Auschwitz al erg was om te zien, toen wij in Bikenau kwamen werd alles nog veel realistischer, het kamp waar de grote gaskamers en crematoria waren. Totaal 450 barakken waar eerst 600 mensen sliepen en later 1.000 mensen per barak (totaal bijna een half miljoen mensen). Dan is er De spoorlijn die dwars door het kamp loopt en eindigt bij de gaskamers en crematoria.

De Duisters hebben aan het eind van de oorlog geprobeerd te kampen te vernietigen, wat niet gelukt is met uitzondering van wat houten barakken en de ovens met de crematora, de ruines zijn daarvan nu de stille getuigen.

Over de rest van de dag kan ik kort zijn, regenachtig, wegversperringen, weer werk aan de weg, oneindig achter vrachtwagens blijven hangen. Maar gelukkig was de ontvangst in het Hilton in Budapest een aangename verassing en hebben wij een prachtig uitzicht over de stad. Het diner en de wijn waren heerlijk en wij zijn weer klaar voor de dag van morgen.

Wij hebben vandaag Tsjechië, Polen, Slowakije en Hongarije gezien en morgen is Roemenië onze eindbestemming.

Nog een kleine voetnoot: wij rijden illegaal rond in Hongarije, want het huisje met de aanduiding “VIGNET” waar wij ons moesten melden om de auto te lagen registreren ) zijn wij blijkbaar met een bloedgang voorbij gereden tijdens de grenspassage van Slowakije naar Hongarije. Het is nu bijna elf uur en gaan wij nog even het hotel uit om van het mooie uitzicht te genieten en ons daarna mentaal voorbereiden op de dag van morgen.