En vanmorgen hadden we geen wekker nodig, want om zes uur galmde het gejengel weer uit de speakers van de moskee. Omdat we in een bergachtig gebied zitten echode het geluid en konden we er 2x van genieten. Op naar het voortreffelijke ontbijt en daarna op pad voor een route van 360 km, door bergachtig gebied, die ons ook langs grote bergmeren zou voeren.
Na een korte rit door de stad, kwamen wij al snel op een prachtige route en op de top van het 1e gedeelte staat op 1874 m hoogte een standbeeld van Atatürk (wat vader van de turken betekent), voor degenen die vroeger bij geschiedenisles niet opgelet hebben, waaronder ikzelf, verwijs ik naar Wikipedia.

Bij de afdaling kregen wij te maken met een wel heel bijzondere file …

Als lunchlokatie kregen wij als advies: Igirdir of Aksu, het werd Aksu omdat we Igidir nog voor half twaalf doorreden en zijn daarna bij het eerste de beste restaurantje gaan zitten. De oudere dame en, waarschijnlijk haar kleinzoon, keken ons nogal vreemd aan, toen wij met handen en voeten probeerden uit te leggen dat we wilden lunchen en wezen uiteindelijk naar een bord wat voor de deur stond toen wij om een menukaart vroegen. Aan een andere tafel zat een dame met haar vader die bleek een beetje Engels te spreken en kwam in haar, Little Black Dress op torenhoge hakken (ik dacht hoezo overdressed, want dit was een bergdorp waar zolang wij daar aan tafel zaten zaten, naats een paar auto’s ook een tractor, een paar boeren op een brommetje, een kip en een poes voorbij kwamen) ons te hulp en adviseerde om de vis te bestellen, want die had zij daar gisteren ook gegeten en was heel vers. Ze wees naar een aquarium waar een aantal vissen in rondzwommen. Wij hadden eigenlijk niet zo’n trek in vis en bestelde de soep voor mij en het onderste plaatje van de kaart voor Peter.

Terwijl wij aten kwamen er steeds meer familieleden om de hoek kijken en kregen een beetje het gevoel dat wij van Mars kwamen. De lunch was overheerlijk en na een kopje Turke thee, kwam één van de jongens ons ook nog een gepofte maiskolf aanbieden. Ik liep alvast naar buiten om een foto van de poes te maken, die voorbij was gewandeld en hoorde van Peter dat deze lunch ons het schamele bedrag van 10 lira (€3,50) kostte, hij ze er maar 13 lira had gegeven omdat het zo weinig was.
Het tweede deel van de route was even zo mooi, als het eerste gedeelte en de twee bergmeren die wij passeerden waren groter dan het IJsselmeer. Wij verbaasden ons erover dat er geen mooie huizen of vakantieparken langs het water stonden en al helemaal dat er geen boot te zien was (op een enkele vissersboot na).

Na de 360km afgelegd te hebben, en voordat wij naar het hotel gingen, gaf het roadbook nog een tip om door te rijden naar Sille waar een prachtig gerestaureerde kerk staat. Helaas was deze niet open voor publiek en zijn wij doorgereden naar de top van de bergen en hadden een onverwachte ontmoeting……

De internetverbinding laat te wensen over hier boven op de 12e etage van het mooie hotel met dito uitzicht en ik ga deel 3 van deze dag er morgen proberen op te zetten Weltrusten.