Wij vertrokken na het ontbijt om 08:00 en hadden om 09:00 uur en gezamelijke excursie bij Catalhöyük. Mooi om gezien te hebben, en natuurlijk wat plaatjes geschoten, omdat wij er toch in de buurt waren, en omdat het op de Wereld erfgoedlijst van Unesco staat, en het van onze Bucketlist af kan, de lijst met dingen die je gedaan wil hebben voordat je je laatste adem uitblaast. Yvon (de zus van Peter, hoor ik nu al zeggen als ze dit leest: gatver zeg niet van die enge dingen). Maar om in een bloedhete tent, de hele dag met een kwastje steentjes borstelen, en botjes en andere resten vinden spreekt ons niet echt aan.

Terwijl wij met z’n allen bij een bord met uitleg aandachtig stonden te lezen, verbrak Peter de stilte en zei: Ooh, hier heeft Ils ook last van….. Iedereen moest lachen, erop stond een afbeelding van een hand met een gat!

Wij zijn beland in het gebied van, zoals de Nederlanders de Turkse plattelandsbewoners noemen: de berggeiten!. Het hoogst bereikte punt vandaag was 1.866 m en het uitzicht onderweg is prachtig. Deze mensen wonen in zelfgebouwde stenen huisjes, die er al eeuwen lijken te staan. Vandaag ook een aardig gedeelte op een onverharde route gereden, en ook hier is veel landbouwgrond, en zijn langs velden aardappels gereden, die op dit moment met de hand door de mensen gerooid worden.

Nadat we weer op de doorgaande asfaltweg kwamen, zijn we net als gisteren bij de eerste de beste mogelijkheid, in dit geval een snelwegrestaurant, en al gauw hadden alle challengers drie tafels bezet, thee en lunch besteld, buffalo wings, salade, gegrilde tomaten, pepers, yoghurt met munt en pittige peperssaus, turks brood en thee. Het was een gezellige en drukke boel daar, maar daar zullen de andere lunchgasten vast anders over gedacht hebben. Vervolgens kwamen wij aan in de valleien waar tot de jaren 50 mensen deze grotwoningen bewoond hebben. Nu is het één van de grootste bezienswaardigheden van Turkije.

Nadat we er aan een flink aantal gefotgrafeerd hadden, zagen wij aan de linkerkant een bordje met Teslik Monestery, en besloten een kijkje te nemen net zoals Elly en Patrick. De weg werd smaller en ik vroeg mij af of we nog zouden kunnen keren. Daar aangekomen kwam ons direct een Turkse man tegemoet, die uitlegde dat het een Turks klooster uit de 13e eeuw was, er er wel 300 mensen woonden. Ook vertelde hij dat hij ons rond kon leiden voor 5 lira p.p., en wij na de tour een kopje thee bij zijn vrouw kregen aangeboden. Zo gezegd zo gedaan. Hij heeft 2x met een zaklantaarn op de muurschilderingen geschenen en 1x iets verteld over de graven en verder liepen wij zonder hem in het rond. Kortom, hij zal gedacht hebben, snel verdiend, we kregen een visitekaartje van de man (dat zag er verdacht veel uit als een vistaprintkaartje, zelf ontworpen en besteld via internet) van hem als souvenir.

Wederom laat de internetverbinding mij in de steek en ben ik genoodzaakt om het verhaal morgen af te maken. Onze wekker gaat om 04:45 uur. In het volgende verslag de reden hiervan en de rest van van dag 11….