Terwijl wij met de lift van de 7e verdieping onderweg waren naar de eetzaal op de 1e etage, stapten er op de 4e twee politieagenten in, compleet met  wapenstok en kogelvrijvest. In de eetzaal aangekomen wemelde het  van de agenten en ook in de lobby zat het vol met de mannen met blauwe pakken legerlaarzen, helmen en schilden. Er waren wat onlusten in de buurt geweest en zij waren hier uit voorzorg. Vandaag een korte route en wachtte ons de grensovergang naar Iran. In het roadbook stond een hele procedure, maar JW vond het verstandiger om deze laatste etappe in colonne te rijden en de grensprocedure gezamenlijk te doen? Wij zouden bij de grens verzamelen omdat er nog een aantal moesten tanken. Overigens was de route erg mooi en reden een gedeelte op 2.600 m, we zagen zelfs wat sneeuw op de toppen liggen.

Bij de grens aangekomen bleek het erg rustig te zijn in tegenstelling tot de vorige keer dat JW hier was 3 maanden gelegen, om de route voor te rijden, in de mini. In colonne was vandaag het toverwoord, allemaal uitchecken bij de grenspost van Turkije, dan doorrijden naar de grenspost van Iran, allemaal de auto uit en met paspoort en autopapieren een gebouw in, gelukkig had JW dit al eerder gedaan, en was dit allemaal vrij snel geregeld. Auto weer in verder rijden naar een container met loket om de carnet de passage (officiële documenten voor de auto) te laten controleren stempelen, en we konden doorrijden, dachten we!  JW kwam “nog even” het carnet de passage halen, want er moest nog een stempel op, dat was de gids (Hossein, die deze week met JW meerijdt en ons begeleidt, met de taal, en alle andere zaken) even vergeten. Dit was een streep door de rekening want al met al hebben we er drie uur over gedaan om uiteindelijk naar het hotel in Urmia te kunnen rijden. De auto’s/busjes/vrachtauto’s die de grens van Iran naar Turkije passeerde maakte elkaar het leven flink zuur, want ritsen daar hebben ze nog nooit van gehoord. Allemaal tegelijk door een flessenhals, met soms een mm tussen de bumpers. Het maakte het wachten voor ons iets om de tijd te doden. Ook kwamen er mannetjes met dikke pakken Iraans geld, die probeerde ons van onze euro’s dollars en Turke Lira,s af te helpen. Gelukkig had Peter dit al thuis geregeld met Danial , zijn Iraanse vriend, die in ons nieuwe huis al het natuursteen heeft geleverd.

In het niemandsland tussen Turkije en Iran, kwam dan ook het moment voor de dames om de hoofddoek om te doen. Ik was er heftig mee aan ’t stoeien, keek naar een afbeelding van Khomeini en mijn tulband was een feit. Ook hoorde ik dat er totaal geen vrouwelijke vormen zichtbaar mochten zijn, en mijn safariblouse (die ik speciaal voor deze gelegenheid gekocht had) was dus te kort!!! Die blouse kwam namelijk niet onder mijn billen, en de safari afritsbroek was ook te strak bij de billen.

De rit naar het hotel was niet al te lang en konden wij nog even de stad in om onvrouwelijke kleding te kopen.  We gingen samen met Sandra en Erwin op pad, en ik kreeg t gevoel dat iedereen keek, zag er ook best stom uit: een vrouwelijke Indiana Jones met een hoofdoek op. We hebben eerst allebei zo’n zwarte jurk met kapuchon gepast, maar dat vonden we ook weer te ver gaan. Uiteindelijk vonden wij een zaak waar ze een soort van linnen regenjas/jurk/blouse met riempje hadden en heb er maar gelijk 3 gekocht met bijpassende hoofddoeken, want we zijn hier 9 dagen.

Het diner was dit keer buiten het hotel en kwamen in een kelder terecht waar nota bene een herhaling van Nederlandse wielerwedstrijd op TV te zien was. De restaurants en hotel hebben hier allemaal heel gezellig licht in de vorm van PL lampen wat zo wit is dat je ogen er pijn van doen. Voordeel is wel dat je goed kunt zien wat er op je bord ligt. Het eten valt ons tot nu toe erg mee, veel rijst, kip, lam, en brood (vraag mij af of we dat aan het einde van de week ook nog vinden).

Dit bericht is niet vanuit Iran gepost, maar vanuit Nederland. Websites zoals Facebook en WordPress worden in Iran geblokkeerd. Maar gelukkig kan ik m’n ouders een handje helpen!