Vandaag staat er in het roadbook: uitslapen of Hamadan bekijken!

Uitslapen kunnen we niet want we zitten in de Challenge flow!!! Dus gaan we op tijd ontbijten maar vergeten Patrick te feliciteren met zijn verjaardag. De dames gaan nu zwaar in overtreding en zoenen hem in het openbaar, wat niet mag in Iran. Omdat mijn Ipad nog niet meewerkt en rijden we achter de Jarig aan. Bij de 1e benzinepomp wordt het een gezellige boel en in no time staan bijna Challenger er ook. Patrick en wij hebben mazzel, onze tanken zijn vol maar dan schijnt de diesel op te zijn. Wij rijden door en bij een kraampje langs de weg trakteert Patrick op een mandje aardbeien en een schaaltje pistachenootjes (Iran is de grootste exporteur van pistachenootjes en wij willen proeven hoe ze smaken, omdat er een ander smaak aan schijnt te zitten). De smaak is anders maar niet verkeerd, en weer eens wat anders dan trekdroppen, gevulde koeken, winegums (die wij als echte hollanders natuurlijk hebben meegenomen van thuis). Onderweg stoppen wij nog voor een Nespresso koffiepauze, want ook Elly en Patrick hebben een machine meegenomen. Naderhand stoppen we nog een aantal keer omdat de omgeving zo prachtig is en weer mooie plaatjes schieten. Als wij het dorp Sonqor binnenrijden is het lunchtijd. Terwijl wij een restaurant zoeken rijdt er een man op een brommer mee, steekt zijn duim omhoog en als wij stoppen en vragen waar wij kunnen eten wijst hij ons de weg gaat met ons mee, weer de kelder in, en komen in een grote ruimte met veel rode pluchen stoelen. Hij legt uit waar we vandaan komen, en probeert wat te vragen aan ons. Wij krijgen weer een heerlijke lunch met linzensoep, en kip met rijst. De mensen zijn allemaal weer ontzettend vriendelijk. Patrick staat opeens aan de telefoon met iemand die Engels spreekt, en alles wilde weten van onze reis. Peter gaf de man op het brommertje en petje wat hij gelijk opzet. Later komt hij terug met een boek Iraans-Engels en leest voor: Is there anything I can help you with?

Hij nodigt ons uit om mee te gaan naar zijn huis, helaas moeten wij dit afslaan want ons hotel wacht en als wij geweten hadden dat het hotel een waanzinnig snelle internetverbinding. Als wij arriveren zitten Alfons en Koen al in de lobby. Ik mail mijn twee laatste verslagen naar Joyce en stuur de foto’s door en al gauw zitten alle challengers in de lobby aan de thee en achter internet soms met Ipad, telefoon en laptop tegelijk. En peter doopt de ruimte om tot Stiltegebied net als in de bieb. Morgen staat Tehran op het programma en daarna een rustdag ook in Tehran. Voor ons betekent dat weer een wasdag want de voorraad schoon goed is op. Vanavond eten wij opnieuw buiten het hotel en worden opgehaald met een bus. Wij zijn benieuwd of het weer een kelder is en of we weer kip, of lam (niet te verwarren met islam) met rijst krijgen.
Vanaf vandaag zien wij ook meer pinquins (dames met zwarte jurken) in de steden. Dan is er ook nog een fenomeen dat zijn blauwe autootjes. Ze rijden hier overal in het rond, met lege kratjes, met volle kratjes, met een dichte kabine, met een laadbak, het lijken een soort van Gemeentewerken Iran.

Tot zover en morgenavond hopelijk weer internet. Joye, bedankt voor het verwerken van onze verslagen xx.