Met een werkende Ipad weer op weg vandaag, en ons noodrantsoen bij de hand, zoals: watertje, Chocomel, Snelle Jelle, Sultana, gevulde koek en een zakje gedroogd vlees, om het omtbijt maar snel te vergeten. We vertrekken gelijk met Partrick en Elly, de stad uit en op zoek naar een benzinepomp. Dat valt nog niet mee want de 1e pomp heeft geen diesel. De tweede ook niet, en als wij daar wegrijden, worden we gevolgd door een man die begint te toeteren naar Peter en langzij komt rijden. Hij kijkt een beetje verontwaardigd naar de man, en denkt wat moet hij. De man bedoelt het goed en wijst ons naar een pomp aan de overkant dat we daar wel terecht kunnen. Wij bedanken hem en rijden verder, de diesel is nog niet echt nodig, en we rijden wij verder. Bij de volgende pomp komen Erwin en Sandra ook aan rijden en hadden ook 3 pompen nodig om diesel te krijgen. We rijden gezamenlijk verder en nemen net voor de laatste grote stad een stukje snelweg (buiten het roadbook om) en denken daar meer geluk te hebben. Het is een tolweg en omgerekend moeten wij daar € 0,14 betalen en bij de volgende tolpoort het verkregen bonnetje weer inleveren, raar systeem maar wel lekker goedkoop.

Een kilometer of 50 voordat wij de roadbook route weer oppakken, overleggen we via het bakkie dat we de volgende pomp pakken, en ik zeg tegen Peet, kunnen we gelijk kijken om iets te eten. Peet: bij de snelweg, echt niet dat is toch niks! Ik: ok dan zien we wel verder als we de snelweg af zijn voor iets gezelligs (weer een kelder met ….. Kip, rijst enz). We komen eerst langs een soort van wegrestaurant en patrick via het bakkie, misschien kunnen we hier toch wat eten gelijk, en peet roept OK.

Ik dacht hè, eerst niet bij de snelweg en nu wel. Enfin mij maakt t niet uit en we lopen met z’n zessen naar binnen, en wat blijkt geen rijst, kip, lam enz…. Maar hamburgers, pizza’s en patat. Iedereen is ineens kinderlijk enthousiast en we bestellen het allemaal.

Als we teruglopen naar de auto (Peet heeft op de hoedenplank een soort van etalage gemaakt met petjes en diverse Tshirts, van vorige rally’s om uit te delen) staat er een mannetje die de parkeerplaats aan het vegen was, en nog iemand met een overhemd met gewichtige strepen erop, er verheerlijkt naar te kijken en de man met de strepen, steekt zijn duimen omhoog naar ons en naar de auto. Duidelijk hij wil er wel 1, Peter komt met een doos Hollandse drop naar ons toe en geeft de twee mannen er ook een paar, de streep vind ze heerlijk en blijft vrolijk lachen en duimen omhoog steken, overduidelijk zijn best doen voor een Tshirt. De veger trekt een raar gezicht en wij moeten er allemaal om lachen. Peet geeft hem een Tshirt en de streep die inmiddels was weggelopen, komt direct terug en krijgt voor al zijn inspanning toch een petje.

Het tanken is hier een feestje wat betreft het afrekenen: 60 liter diesel vandaag voor € 9,00 dus nog goedkoper dan gisteren, je moet echter wel geduld hebben, er zit niet veel druk achter.

Als we weer gaan rijden ontstaat er ineens een opstopping, het blijkt een kijkersfile, op de ander baan heeft een vrachtauto en personenauto van achteren geramd.

De file duurt niet lang en nadat we de snelweg zijn afgegaan begint de klim naar het 3.300 m hoog gelegen skigebied van Teheran. Een mooie route langs een stuwmeer, en een stromende rivier waaraan veel restaurants liggen. Het is een lange slingerende weg naar boven en onderweg stoppen we nog een keer voor een kopje thee en een plaspauze, Op de top is het maar 9 graden en er staat ook een aardig windje. Er ligt zelfs wat sneeuw op de toppen.

Na een paar mooie plaatjes begint de lange afdaling richting Teheran, komen onderweg nog een kudde geiten en schapen, die rustig over de weg naar boven wandelen. Als we uiteindelijk beneden zijn zien we Teheran voor ons opdoemen, het begint te schemeren en de rode remlichten zien wij al in de verte. JW had ons gewaarschuwd dat het niet mee zou vallen om het hotel te vinden zonder verkeerd te rijden en al helamaal niet proberen om achter elkaar aan te rijden, en stelde voor als we de weg kwijt zouden raken, om een taxi voor te laten rijden. Met de 3 auto’s vlak achter elkaar begonnen we de waypoints op de Ipad te volgen en hielden contact via het bakkie. Er rijden 3 miljoen auto’s in Teheran en waren vandaag allemaal onderweg naar ons hotel. De regels in het verkeer zijn hier: er zijn geen regels! Iedereen rijdt door elkaar, brommers schieten tussendoor en auto’s moeten van links ineens helemaal naar rechts en andersom. Bij één van de opritten, reden  twee auto’s achter elkaar zelfs tegen het verkeer in. Op de rotondes komen daar ook nog eens de voetgangers bij en die lopen, bijna arrogant, ook gewoon door. Wat een mierenhoop is dit. Als wij midden op een verkeersplein tussen bussen stilstaan, rijdt er een brommetje langs en ziet de teksten op onze auto, steekt zijn duim op en vraagt in perfect Nederlands: Hoe gaat t? Ik lachend terug: goed en ook duim omhoog. Na een uurtje bereiken wij trots met alle drie de auto’s bij elkaar en zonder schade het hotel. JW, het blijkt dus wel te kunnen.

Bij het inloggen met de wifi code in het hotel krijg ik direct een whatsapp van Robert binnen van team Tosti 1, die inmiddels weer thuis is en vervangen door Martin als bijrijder van Joe:

En volgens mij waren we net op tijd weg daar !!

Morgen gaan wij weer een dagje de toerist uithangen.