Vandaag stappen wij na het ontbijt in een minivan om een dagje Teheran te doen met onze Iraanse gids Hossein. In de lobby nemen we vast afscheid van Koen van team Smits, en overtreden Sandra en ik weer de regels en door hem een hand en drie zoenen te geven. Onderweg naar onze 1e stop, het paleis van de 1e Shah van Perzië wat nu een museum is, vertelt Hossein het één en ander over Iran. In het kort: langste boulevard in Teheran = 25 km, waarlangs 90.000 Platanen staan. 72 miljoen inwoners in Iran, 17 miljoen in Teheran overdag en 9 miljoen in de avond, 3 miljoen auto’s. hoogst gemeten temp in woestijn 71 gr en – 38 laagste temp. Teheran ligt in een aardbevingsgebied en binnen nu en ….  komt er een grote verwoestende aardbeving. Ik ben blij dat wij morgen naar Isfahan gaan. Inmiddels zat Peet met zijn ogen dicht, en toen iemand hem zeij dat dit niet netjes naar Hossein is, zeg hij “dit is Japans luisteren, die doen dat allemaal tijdens een excursie”. Aangekomen bij het S’ad Abad museum moeten wij via een best wel lange oprijlaan omhoog lopen. Eerst naar het automuseum. Foto’s mogen er niet gemaakt worden, en daar komt mijn, bij de challengers inmiddels ook beruchte iPhone 5, wel weer van pas, geluid op stil en …. Ik bega mijn 2e overtreding van vandaag….

Daarna naar het museum van de Omidvar broers. Deze twee Iraanse broers zijn in de jaren vijftig in 10 jaar met twee motoren de hele wereld over gegaan (een beetje zoals wij maar dan primitief). Nu hadden wij gister tegen elkaar gezegd, dat wij 1 museum wel genoeg vonden en hier eigenlijk niet veel zin in hadden, maar het was inderdeel van deze lokatie dus vooruit. Een aantal kochten nog een boek als aandenken. Wij niet, was in het Engels en Peet heeft 2 boeken gelezen in zijn leven (de Happy hooker en bio van Richard Branson) punt. En ik: we hebben nog boeken zat die we ook niet gelezen hebben. Op naar het huis van de Sjah, stoffen sloffen om je schoenen en eental kamers bekijken en vooral niet fotograferen.

Als wij uiteindelijk weer beneden zijn, dit ging een stuk makkelijker dan naar boven, horen we dat één van de twee Omidvar broers in Teheran woont en op weg is naar het museum, en zijn boek komt signerern. Dit kan een uur duren en wij besluiten een kopje koffie te gaan drinken.

Bij terugkomst was ons beloofd dat wij met de bus die heuvel op mochten, deze liet op zich wachten en ze gingen lopen! Peet en ik keken elkaar aan en tegelijkertijd zeiden we: ik ga echt die heuvel niet meer op!!! Na 10 min kwam er een groene bus en gingen alsnog naar boven, daar stond de man (Dik 80+) heel enthousiast in goed Engels wat anecdotes van hun reis te vertellen, zijn broer woont al jaren in Chili. Wij vonden het toch wel bijzonder nu, kochten een boek en hij zette zijn handtekening erin. Ook gingen we als groep met hem op de foto, die komt later via Sigi van Team Desert Foxx. JW vertelde dat hij en Hossein al een aantal maanden geleden geprobeerd hebben om met hem in contact te komen, omdat wij een beetje in hun voetsporen treden, maar dat was niet gelukt. Vanmorgen hebben JW en Hossein dit via de mensen van het museum gevraagd, en hij bleek er zelf nog nooit geweest te zijn. Wellicht komt daar nu verandering in.

Bij de poort van het museum vroeg Sandra of ze met twee Arabieren op de foto mocht, ik dacht oeps, want tot nu toe hebben wij toch wel gemerkt, dat de wat oudere mannen hier niet gediend zijn van directe dames. Ze knikken echter vriendelijk en zeggen “yes, of course”. De heren komen uit Dubai en wij vertellen dat wij zaterdag naar Dubai komen, en zeggen wij hopen dat jullie ons land mooier vinden Iran.

Wij waren ook in de veronderstelling dat dit het paleis van de Shah van Perzië was, die met Farah Dibah getrouwd was. Maar dit paleis ligt in een ander gedeelte van Teheran, is gebouwd in de jaren zestig en is ook te bezoeken. Iedereen wilde dat ook graag zien en was erg interressant en meer een huis dan een paleis zoals je zou verwachten.

Daarna werden we naar een biologisch restaurant gebracht door Hossein, waar we dit geen rijst en kip of lam hebben gegeten, maar heerlijk Spagetti alioli en vegetarische groenteschotel. Toen nog even de bazar bezocht kwamen we nota bene met een Iraans echtpaar in gesprek kwamen die in Arnhem wonen en op vakantie en familiebezoek waren. Ze werken allebei bij Intratuin!

Terug in het hotel lag de schone was klaar en pakken we alles weer in om morgen weer te gaan rijden. Teheran kan van onze bucketlist, leuk om gezien te hebben, en het verkeer is ook een belevenis, maar hier zullen wij niet nog een keer naar toe gaan.
Als eerste rijden we naar het graf van Ayattolah Khomeiny daarna ong 500 km en om 16:00 uur een mini excursie in Isfahan.