Dit is onze 6e dag in Iran, en alle vooroordelen van iedereen, en misschien ook wel van ons, dat het eng zou zijn en niet veilig, kunnen overboord. Het is hier volkomen veilig, de mensen zijn zeer gastvrij en heel vriendelijk. Ze groeten, steken duimen in de lucht, zwaaien en blijven ons verwelkom in hun Iran.

Vandaag staat er een stuk Offroad op het programma, buiten de 320 km die ons naar Yazd, een grote stad in de woestijn zal voeren. Herbert en Alfons hebben wat research gedaan en er schijnt een mooie route langs een opgedroogd zoutmeer te gaan, en is korter dan de oorspronkelijke route. Wij (Sandra, Erwin, en Patrick en Elly) besluiten deze trip gezamelijk te gaan maken. In de stad waar we die nacht sliepen, Isfahan, blijkt de meeste regen van Iran te vallen, hoe raar is het dan dat onder alle prachtige bruggen van de stad alleen zand te vinden is.

Het gebied waar wij nu rijden, ligt rond de 1.400m boven de zeespiegel, en de bergen rondom liggen wel tussen de 2 en 3.000m zien er spectaculair uit. Als wij wat verder van de bewoonde steden rijden, lijkt het mistig te zijn, maar het blijkt een zandstorm, handig voor dames met hoofddoekjes.

Als wij dicht in de buurt van het zoutmeer komen, is de zandstorm gaan liggen. We gaan nu een gedeelte offroad rijden, spotten daar een kleine stroom, die eruit ziet alsof de zee vlakbij moet zijn. Wij stappen uit (zonder hoofdoek) want niemand te zien in de wijde omgeving en laten de wind even lekker door onze haren wapperen. Voordat we langs het zoutmeer gaan rijden, waarschuwt Patrick: pas op dit kan verradelijk terrein zijn, de onderlaag ziet er hard uit maar daaronder is het vaak zacht, hij heeft het in een vorige challenge zien gebeuren.

Erwin gaat voorop rijden en…… Na ongeveer 40m …. staat het team van Landcruizermaniac muurvast in de modder. Hoeveel lol kunnen zes volwassen mensen hiermee hebben … Nou heeeel veeel lol…. Leuk voor de foto’s, het verhaal van de dag vanavond bij het diner, en aktie! Sleepkabel pakken, Defender van Patrick ervoor, Peter zijn camera in de aanslag, en binnen no time staat de Toyota van Erwin weer op de harde ondergrond,

Na een mooi stuk verder offroad te hebben gereden, zien we een fotomomentje, een vervallen moskee. Als we er naar toe rijden zien we dat de auto’s de binnenplaats kunnen oprijden. Mooie plek om te lunchen, de koelboxen gaan open, en met een blikje fris, en o.a. de meegenomen Hollandse kaas smaakt het weer alsof we thuis zijn.

Na de lunch rijden we richting Yazd, en besluiten, net als een paar dagen ervoor ergens thee te gaan drinken. In het dorp waar we doorheen rijden, zien we niets waar we iets kunnen drinken. Dan maar doorrijden naar de steengroeves, eerst een witte en daarna een rode, die we in de verte al zien liggen. Als we daar aankomen, zien we een hele bekende steen, deze ligt ook in ons huis in Nesselande. We maken allemaal mooie foto’s en ook met de auto’s erop.

Hierna rijden we door naar de rode groeve, waar een klein mannetje naar ons toekomt. hij praat honderduit tegen ons, maar helaas begrijpen we hem niet. Peter geef hem een pet, en Erwin weet met handen en voeten voor elkaar te krijgen dat hij thee gaat zetten. Hij pakt de sleutel van zijn huisje (niemand te zien, maar de deur zit op slot) en laat ons binnen. Wij doen onze schoenen uit en gaan met z’n allen op de kleden bij de kussen tegen de muur geduldig zitten wachten. Het duurt even, maar dan komt het mannetje, die we allemaal erg schattig en leuk vinden, met de thee. 4 glazen heeft hij dus moeten we samen delen. Hij brabbelt maar door en Peter probeert onze Iraanse marmerleverancier Danial nog te bellen om te vertalen, wat helaas niet lukt. Maar wij denken dat hij ons mee wil nemen naar zijn huis.

Na de thee geeft Peter hem nog een shirt erbij en maken we weer aanstalten om op weg te gaan. Terwijl Peter nog foto’s maakt, ik vast in de auto stap, hoor ik Sandra roepen, Oooh, het is een geniepig mannetje hoor, hij kneep mij keihard in mijn tiet!!! Ze laat het bewijs zien door een afdruk van een zandhand op haat blouse. Iedereen moest hard lachen, en Sandra uiteindelijk ook. Het, nu geniepige mannetje, doet de deur van het huisje op slot, springt op zijn scooter en gaat staan bellen. Hij wil ons meenemen naar zijn huis begrijpen we uiteindelijk. Erwin gaat hem weer met handen en voeten uitleggen dat we bedanken en verder moeten.

Hoe meer we richting Yazd komen hoe harder het zand weer omhoog gestuwd wordt door de harde wind, het is een mooi gezicht. Nu op weg naar het hotel en de avonturen van de andere challengers horen. Morgen staat er weer een grote bezienswaardigheid op het programma: de nederzetting Persepolis en Necropolis.