Als ik s’ochtend mijn blog van de vorige dag lees, zie ik een paar dingen staan waarvan ik denk, beter volgende keer weer op de ipad tikken, dan op mijn Iphone en ook zeker niet om 01:00 in de morgen na drie rosétjes (die smaakten overigens uit de kunst) Maar de dames waren het er over eens dat alle mannen (die op de veerboot, de taxichauffeur, de ober in “coffe shop”, Engels was niet zijn sterkste punt, en de importeur, ons gisteren allemaal heel goed geholpen hebben, en kunnen wij concluderen dat het voor 3 dames alleen op pad in Iran zeer veilig is. We hebben gisteren in het vliegtuig boven de straat van Hormoz gezamenlijk ritueel met aftellen van 3 naar 1 tegelijk afscheid genomen van onze hoofddoek.

Dubai is alles wat Iran niet is en wat een wereld van verschil op een klein halfuurtje vliegen. Ik moet eerlijk bekennen dat het hebben van een prachtige hotelkamer met ligbad, een grote douche en vooral toilet met pot, weer snel gewoon is.

Na het ook heerlijke ontbijt gaan alle dames met een taxi naar de Dubai Mall en voelen zich als een vis in het water. De mannen moeten nog een heel traject doorlopen en als ze om 12:00 uur niet bij het laatste loket geweest zijn, moeten ze wachten tot 15:00 uur. Sandra en ik blijven in de mall, nog wat kopen voor de kids (goed excuus toch), en de anderen gaan terug naar het hotel. Wij bezoeken het zeeaquarium in de mall en maken foto’s van de vele haaien die je kunt spotten via een onderwatertunnel waar je doorheen kunt wandelen. Daarna gaan we heerlijk lunchen bij de Cheesefactory en het is net of we in de USA zijn. Dan komt er bericht dat de mannen onderweg naar het hotel zijn, pakken onze gescoorde hebbedingetjes (zal jullie de opsomming ervan besparen, maar we hebben het heel netjes gedaan, vinden wij zelf) en gaan met een taxi terug naar het hotel.

Als we bij het hotel aankomen, zien we bijna alle auto’s geparkeerd staat, en ik zie ook direct dat de RR er niet bij staat. Binnen gekomen, staan alle veerbootpassagiers vies en moe voor de incheckbalie, en vraag ik waar Peet is. Oh die reed achter Tosti 1 het terrein af, de Ipad met route met zijn navigator (moi) waren in het hotel, en de Garmin gaat maar tot Iran.
Hij wist niet dat de Defender van Joe, linea recta naar de Landrover dealer reed, om een turbopakking te kopen, die Wouter er later in zou zetten. Ze houden contact via het bakkie, want ondanks dat Peet de RR zich door het hectische verkeer van Teheran heeft geloodst, zonder brokken te maken, is een ritje zonder aanwijzingen toch wat lastiger en gaf zijn ogen de kost door alle mooie en extreme auto’s die hier rond rijden. Bij de dealer aangekomen, zijn de mannen, wachtend op de pakking, als kleine jongens in een speelgoedwinkel, bij de showrooms, van o.a. Harley Davidson, Exotic Cars, Ferrari, Jaguar en uiteraard Landrover gaan kijken. Er stond zelfs een Glimmend Gouden RR, en wisten eigenlijk niet of ze deze nu mooi of lelijk moesten vinden. In de werkplaats stonden meer dan 50 bruggen, en er wordt met 2 shifts gewerkt.
Om zes uur komen ze in het hotel aan en de alcohol vloeit rijkelijk, na 10 dagen, geheelonthouding.

de rest volgt later ….