Onze tafel is de drukste van het hele restaurant, en ik kan mij voorstellen, dat niet alle gasten hier even blij mee zijn. Iedereen wil zijn verhaal kwijt en geniet na de alcoholvrije dagen van alles wat er geschonken wordt. Aan een aantal mannen ga je langzamerhand zien, dat ze naar bedmoeten. Na een korte nachtrust en een heerlijk uitgebreid ontbijt met alles erop en eraan, uitchecken en alle overgebleven dirhams aan de barrekening van de vorige avond gespendeerd hebbende, kunnen we weer met z’n zessen op pad. Eerst Dubai uit dan richting de grens met Oman, het laatste land van deze eerste etappe van de World Challenge. In het roadbook staat dat we bij de grens 33 dirham moeten betalen, maar die hadden
we net bij het hotel opgemaakt!! Bij het tankstation pinnen we dan maar iets meer om dit bedrag contant te kunnen betalen. Daar aangekomen blijkt het 33 per persoon te zijn, en hebben we niet genoeg zelfs niet als we alles bij elkaar schrapen. We lijken wel een stel armoedzaaiers. Bij de tweede man, die op zijn beurt staat te wachten bij de grenspost kunnen we niet wisselen, hij heeft alleen Omaanse Reals, maar schenkt ons 20 dirham. Peet stelt voor om hem een pet te geven, maar de meerderheid van ons denkt dat hij niet onbemiddeld is en dat hij dit niet zal waarderen. De rest van de procedure verloopt soepel, snel en met vriendelijk lachende douane beamten, die ook weer veel interesse in onze reis hebben.
Dit in tegenstelling tot de 36 uur durende, uit- en inklaarprocedure van de haven van Bandar Abbas naar de haven van Dubai.

Over de 36 uur kunnen we verder kort zijn, behalve dat de mannen bijna de hele dag, op zelf meegebrachte campingstoelen, die de hele reis alleen in de weg hebben gelegen in de auto, hebben gebivakeerd. Iedere keer verplaatste de minicamping zich , waar alle noodrantsoenen broederlijk onder elkaar werden genuttigd, waaronder overheerlijk bereidde Tosti’s (door Tosti 1) die via een omvormer met draaiende defendermotor werden gemaakt.
Aan het einde van de route is er een stuk duinen opgenomen. Patrick roept door het bakkie dat hij dit deel skipt en zin heeft om aan het zwembad van het hotel te gaan liggen. De veerboottrip heeft erin gehakt. Peet is nu nog niet moe en wij besluiten te kijken hoe de route zich verder ontvouwt. Bij Sohar vraagt Sandra of even langs de zee willen rijden, om wat foto’s te maken. Allemaal OK via het bakkie en gelijk een mooie lunchgelegenheid. Erwin rijdt het strand op, wij volgen en na 10m….. Staat de RR muurvast in het mulle zand. Peet zegt direct, zo
Stom. ik maak een beginnersfout en rijd over een oud spoor. Je moet zelf namelijk een spoor trekken, anders liggen je wielen al in het zand ipv erop, en kom dan gebeurt er dit.

Patrick zit achter ons en kan ons met een sleepie weer op het harde zand trekken. De Toyota mannen lachen hartelijk en maken grapjes over de rit van morgen in de duinen, als dat maar goed komt met de RR enz. Ons hotel vanavond ligt in Mussanah en via de kortste route is dit nog 118km en volgens het roadbook met nog een mooi onverhard stuk erin ruim 340. Patrick en Elly roepen via het bakkie, dat een middagje zwembad lonkt en wij wikken en wegen, en besluiten deze keer ook voor een duik in het zwembad te gaan ipv een duik in het onverharde terrein met de RR. Na de lange, vermoeiende en snikhete overtocht (de colaflesjes zijn cola geworden en de trekdroppen lijkt meer op zwarte vloeibare teer) met de veerboot hebben de mannen dat eel verdiend. Erwin en Sandra gaan wel het onverharde avontuur aan en wensen hun veel plezier toe.
Onderweg willen we een paar trekdroppen pakken maar helaas door de expeditie bij haven is de temperatuur zo hoog opgelopen dat het op asfalt is gaan lijken en de colaflesjes bijna cola zijn geworden

Morgen staat ons een uitdagend avontuur te wachten en overnachting in een eenvoudig tentenkamp in de woestijn van Oman. Het verhaal komt dan vrijdag online.