Het zwembad bij het hotel was er niet, wel een heerlijke spa en even in de jacuzzi en een heerlijke ontspannende massage daarvoor in de plaats, was een nog beter alternatief. De manager is een Nederlander en ontving ik tijdens het heerlijke diner met een glaasje bubbels. De volgende morgen stond er wederom een prachtige route op het programma dwars door een waanzinnig mooi bergmassief met namen als Little Snake Canyon en Wadi Bani Awf. Een wadi is een waterdoorgang waar het water uit de bergen zich verzamelt en langzaam opdroogt in de zomer.

Alle challengers gingen deze route in convooi rijden, voor het geval er iemand met een lekke band of pech zou stranden. Gelukkig is dit niemand overkomen en zijn we onderweg alleen gestopt als er tegenliggers waren, of om mooie plaatjes te schieten. Deze route in Oman is zonder twijfel de mooiste tot nu toe die wij gereden hebben tijdens deze World Challenge. Na een snelle en zeer goedkope lunch bij de Hungry Bunny stond er een woestijngedeelte op het programma. De benzine is hier trouwens nog goedkoper dan in Iran. Voor 36 liter diesel betaalden wij ongeveer 10 euro.
De overnachting in Muscat slaat een deel van de groep over om te overnachten in een tentenkamp in de woestijn.

Als we naar het waypoint rijden wat JW ons doorgegeven heeft, en wij de banden aflaten (lucht eruit laten om de band meer breedte te geven, dan worden de wielen meer sloffen dan hakken en creëer je meer grip om in het zand te rijden) stopt er een jeep en roept iemand, zo ver uit de buurt! Het blijkt een groep Nederlanders die 3 weken in Oman rond gaan rijden. De fotograaf van de de groep vraagt als hij onze auto ziet, Kamera Express, wordt je gesponsord? Wij stellen ons voor en wisselen visitekaartjes uit.

Bij het kamp aangekomen met luxe witte tenten blijkt ons kamp 1 afslag terug te liggen, en is iets eenvoudiger. Een echte Challenge dus, maar met z’n allen zijn wij het erover eens en iets rustiger kamp te prefereren boven een kamp met 50 Nederlanders, die naar Muscat zijn gevlogen en drie weken met een gids in Oman rijden.

Als de zon is ondergegaan en wij genieten van 40 gekochte Heineken flesjes 2 flessen Chablis, en nog overgebleven Gin Tonic’s uit Wouter geheime kist, en één van de drie Oostenrijkse gasten, ook van een biertje mee laten genieten, schuift er een groep van 7 (jawel hoor) NEDERLANDERS!! aan. Sandra en ik kletsen wat met ze en na het karige maar voor woestijnsterren prima diner, gaan ze richting tenten. Het is vroeg donker in de woestijn en nadat Wouter uit de Desert Foxx Defender Stereo André Hazes laat horen, komt na 2 coupletten één van de dochters van 17 kwam klagen dat muziek te hard stond en bleek dat het pas kwart over acht was, vraagt Joe van Tosti 1 hoe oud t meisje is en als ze antwoord 17, zegt hij dat hij zich door een meisje van die leeftijd niet de les laat lezen en druipt het meisje af.

Ook kwam één van de andere Oostenrijkers klagen bij Wouter, sprak er schande van dat wij Europa naar Oman brachten. Wouter deelde de goede man vriendelijk mede dat hij geen recht van spreken had en hij 7 uur in een vliegtuig heeft gezeten en de volgende 13 van zijn 14 dagen durende vakantie rust zal hebben, en
wij misschien wat uitgelaten zijn, na onze afgelopen 24 dagen expeditie. De eigenaar van het kamp lachtte alles een beetje schaapachtig van zich af en kwam ons vragen bij het kampvuur thee en koffie te komen drinken. Martin nam zijn Bose box mee en met oude en nieuwe hits via bluetooth en
iPhones werd het toch nog heel gezellig. Met een prachtige sterrenhemel en knisperend kampvuur klinkt Hotel California onder het genot van drankje toch wel heel speciaal. En het vijfsterrenhotel missen wij totaal niet. Morgen vroeg op om met een gids een duin en zandrit te gaan maken.

Foto wadi en Snake canyon