Na het welkomstdiner met de hele groep bij het 3*** restaurant van ons hotel, wat best goed was, maar niet spectaculair, en vooral de wijn en bubbels waren 3*** geprijsd!!!, vonden wij bij terugkomst op de kamer allemaal deze brief en een miniatuur, in ons geval een RR, op ons kussen. 

Na een onrustige nacht (was vast van de drankrekening) vertrok de hele stoet naar het hoofdkantoor van de WIA (de Indiase ANWB) waar we om de beurt ingezegend werden met een bloemenkrans om onze hals en rode stip en een rijstkorrel op ons voorhoofd. De directeur ontving ons vol trots op zijn kantoor en met een toespraak van hem en de Directrice van het buro voor toerisme, en ons beiden veel geluk en succes wenste met ons avontuur, werden we onder politie-escorte de eerste kilometers door het hectische verkeer, wat overigens links rijd, op weg geholpen.

  
De 1e etappe was gelijk onze vuurdoop, we hebben van alles gezien: spookrijders, heel langzaam rijdende vrachtauto’s, scooters, veel scooters, tuk-tuks, overstekende koeien (die zijn in dit land heilig, dus daar kijk je dubbel voor uit)  net gecrashte auto’s waarvan de vooruit er meestal helemaal uit lag of naar binnen gedrukt was, overigens geen gewonden gezien. Inhalen doe je, als je links rijd, rechts maar die regel geldt blijkbaar niet voor de verkeersdeelnemers in India niet. Dus rijden we de nog ong 350 km zig-zaggend over drie banen ‘snelweg’ en komen gelukkig zonder schade allemaal veilig in ons hotel aan, waar we, we noemen t vanaf nu de rode draad, of beter de Rode Stip, op ons voorhoofd geplant krijgen.

Onderweg hadden we samen met Sandra, Erwin, Elly, Patrick en Alfons en Mark, onze 1e Indiase lunch langs de snelweg genuttigd, die ons erg goed smaakte en na de 3*** rekening van gisteren extra goed in de smaak viel omdat wij nu samen voor 6 klaar waren. Er werd na de lunch een doosje met zaadjes en tandenstokers op tafel gezet, en met een lepeltje van dit anijszaad met zout krijgt men weer een frisse adem. 

Wij zijn onderweg een bezienswaardigheid en maken veel mensen al rijdend foto’s van ons of komen bij en tankstation vragen of ze met ons en de auto op de foto mogen. 

Vandaag is ook een duidelijk gevalletje van  “O moeder wat is t heet”*, want we lezen 40 graden op t dashboard, gelukkig hebben wij de airco aan en merken wij t pas als we uit de auto stappen. 

* voor de jongere lezers onder ons: dit was een geweldig grappige Engelse comedyserie over een Engelse legerbasis in India, en wij zien heel veel Indiase mensen lopen die zo uit deze serie weggelopen kunnen zijn en ook de typische bidgebaren maken en ’t hoofdschudden nadoen.
Tot zover, het links rijden valt overigens best mee…….. (T slalommen ook trouwens) 

Namasté