Zo rustig als de dag begint vroeg zo eindige hij niet. Terwijl wij aan her ontbijt zaten gingen kwam bij iedereen een Appje van JW binnen “Beste Challengers. Vandaag weer een prachtige etappe. Geniet er van en neem je tijd voor het onverharde stuk. Eenmaal op de hoofdweg kan het onrustig zijn tussen Lahan en de grote brug. In deze regio wordt regelmatig gestaakt in verband met de huidige crises. Plaats daarom het A4-tje met “toerist” achter je voor- en achterruit. Veel mooie en zuinige kilometers toegewenst!”
Zo gezegd zo gedaan. De 40 liter extra brandstof in de tank en wij op weg (op de zwarte markt hoorden wij  kost een liter 6$)

Om benzine uit te sparen zetten de de ARKO (alle ramen kunnen open) aan. Het is een echt mooie etappe met echte “Dakarmomenten”, we rijden door rivierbeddingen, gedeeltes onverhard, over bergen, door de wolken en zakt de temperatuur van 31 naar 20graden. Als we weer op de doorgaande weg aankomen worden we tegengehouden door een paar militairen die vragen wat onze bestemming is en met hoeveel auto’s we zijn. Hij neemt contact op met de politiepost en na 5 min moeilijk kijken en praten mogen we door. 

Op de route tussen Lahan en de grote brug is het alleen druk, heel druk, met fietsers, brommers (het toeteren begint mij inmiddels lichtelijk te irriteren en ben bang dat ik dit vannacht ook nog hoor). Wanneer wij de grote brug over zijn zien we inderdaad een grote groep mannen op de weg voor ons lopen als wij dichterbij komen zien we niet alleen bamboestokken in hun handen maar ook sabels, speren en bijlen. Het zijn etnische minderheden die protesteren tegen de regering. Wij moeten een tijd achter hun blijven rijden en lachen en zwaaien maar vriendelijk, enkele van hen proberen ons erdoor te laten wat na een kwartier eindelijk lukt. Snel naar het hotel om voor het donker aan te komen. Al gauw ontdekken wij dat het beste Hotel van Biratnagar, het slechtste hotel op Tripadvisor overtreft. Een donkere deprimerend ingerichte kamer met een douchegordijn voor het raam een badkamer met stromend water uit de toiletpot en kruipende huisdieren waaronder krekels (Eric uit het kleine insectenboek) zou zich hier helemaal thuis voelen. Over het diner kunnen we kort zijn (en ook Rob Geus zou hier niet blij van worden 👎🏻) Het internet krijgt tevens een onvoldoende, dus foto’s helaas morgen. 

Dan gaan de mannen nog even snel met een slang proberen diesel uit de tank van Patrick te halen maar dat lukt niet, en eindelijk lukt het na veel proberen en goede raad van omstanders het Erwin en Peter na een paar teugen zuigen aan die slang de diesel over te gieten in een jerrycan en kan de RR morgen 220 km rijden. De grens met India is morgen 120 km dus dat moet goedkomen. Peter en Erwin spoelen hun mond nog met een biertje en gewapend met een slaappil gaan we naar bed. 
Terwijl ik dit schrijf sla ik het ongedierte van mijn kussen en zou een nachtje in de auto slapen verkiezen boven deze kamer Wordt vervolgd (hoop ik) ….