Sinds wij de grens over zijn heeft niemand van de challengers ontvangst met zijn mobiel. 
Alle ingevlogen onderdelen hebben helaas nog niet geleid tot opgeloste problemen bij de diverse auto’s en de Philomeen de vrouw van Alfons is de volgende waar de hoop op gevestigd is met nieuwe en andere onderdelen. 
Van JW hoorden we nog dat de dag nadat wij de betogers in Nepal waren gepaseerd daar serieuze onlusten zijn uitgebroken! 
Bij het uitgebreide ontbijt genoten we allemaal weer van volop, want het laatste hotel in India vanavond is weer een stuk minder aldus JW. 

Nog even tanken, maar dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan, pas bij de 5e pomp kunnen we terecht en daarna ruim 250 km 4 baansweg, dus even lekker doorrijden. Wel heel goed opletten voor spookrijders, en koeien of geitjes die veelal nog tegen een talud liggen te slapen. 
Onderweg zien wij helaas wel weer een aantal dode honden en denken wij aan onze Chinouk, die gelukkig bij zijn oppashuis Footprints is en van de week kregen we een mooi filmpje dat hij lekker met de Andere uitlaathonden in een meertje aan het spelen is.
 
   
Tijdens de dagelijkse koffiepauze controleert Kwik (Erwin alias Dr. Toyota) de lekkage bij Patrick, de reparatie was dan volgens Wouter niet geslaagd maar de diesellucht is uit de auto)Gedurende het volgende gedeelte kunnen we olifanten tegenkomen, de enige olifant die ik gezien heb is het woord “olifant”in het roadbook! 

We arriveren bij de 1e grote stad van vandaag en wat opvalt is dat er geen koeien, geiten of honden te zien zijn. Wij denken dat die deze stad zelfs te vies vinden om hier rond te lopen of zijn toch allemaal als diner geëindigd, want er heerst hier veel armoede. 

We zien veel kleine kraampjes naast elkaar die allemaal dezelfde handel verkopen, en gaat de regel als het bij de één regent druppelt het bij de ander niet meer op. 

Wij zijn in de regio Nagaland en zien weinig blije wel veel arme mensen en veel culturen door elkaar, in deze regio staan ook heel veel Baptisten kerken.
Wij geven deze, op een tiental aantal kilometers door mooi groen, een onvoldoende, het slechte asfalt zit vol gaten en stenen of zand 

Bij de tweede stad kun je zelfs niet van een weg er doorheen spreken en deze stad is zelfs nog viezer, lelijker, en het stinkt er bovendien vreselijk, het verkeer staat weer muurvast ondanks het gefluit van de traffic Police. Ook zien wij veel gewapende militairen overal in de stad en

later langs de hele verdere route tot bij de poort van ons Hotel (dat was in maart ook al zo hoorden wij van JW bij aankomst)

Wanneer wij eindelijk de stad al afdalend uitrijden komen er ons een paar tankauto’s die in een rij achter elkaar aan naar boven rijden. De duisternis begint in te vallen en
Krijgen wij als tegenliggers nog heel veel tankauto’s in lange rijen, tegen die slecht of helemaal niet verlicht zijn, bij het gasgeven een grote zwarte rookwolk uitstoten, hard en roekeloos rijden, langs de al zo slechte weg blijven mensen soms driedubbel dik lopen en in het donker zie je dit pas op het laatste moment.

Tel daarbij op Tuk Tuks (zonder licht voor of achter) het eeuwige toeteren van iedereen, de slechte tot zeer slechte weg, het drukke verkeer, de stinkende bussen, met

koplampen die je verblinden, de brommertjes die overal tussendoor schieten en het inhalen van al deze genoemde weggebruikers 

dan zijn wij blij als we eindelijk om 18:00 in het hotel aankomen en zijn wel een beetje klaar met India!!!! 

Wij kunnen geen foto’s uploaden en de telefoons doen het nog steeds niet, deze regio is drooggelegd maar we hebben bier, en Elly en ik maken de fles Bubbles soldaat en zelfs in een limonadeglas smaakt hij heeeeeerlijk. Wij hopen dat morgen alles in Myanmar weer werkt. ….