In het Japanse restaurant worden we onthaald als VIP’s, de nerveuze maar o zo behulpzame manager, Sky Li, hadden dat natuurlijk nooit geweten, maar hij deelde enthousiast zijn business Card uit, bedient en legt in beperkt Engels, uit wat het allemaal is, de beste man denkt vast dat we voor het eerst Japans eten. Er zijn twee soorten wasabi spicy en mild, we gaan voor de spicy want die andere smaakt naar nix, en om de beurt schieten we tranen en proesten want deze is dus echt scherp. Als we boodschappen gaan doen moeten tandpasta hebben dan ook gelijk kijken of we deze kunnen krijgen, wel opletten dat we niet per ongeluk de tubes verwisselen 😁. 

  
 Bij het ontbijt komen wij Michael , onze  Chinese gids tegen en vragen uitleg over Stone Forest, wat met een groen waypoint als excursie in het roadbook staat. Een stenen bos van rotsen, met een Chinese muur eromheen, waar je omgerekend 25€ entree moet betalen, horen wij later, en dan kun je er met een, vast elektrisch golfkarretje, doorheen rijden. Wij krijgen weer een Efteling deja-vu. Als we er nu met onze eigen RR doorheen mochten rijden  ja, maar nu skippen wij deze attractie en rijden via de Expressway naar Kaili, waar we vannacht een echt Chinees 5sterren hotel hebben, en dat betekent: mooi gebouw, goede kamers en slechte service! Dat de Chinezen konden kezen wisten wij al, (volgend jaar waarschijnlijk baby boom hier, omdat de one child policy is afgeschaft) maar dat ze kunnen bouwen, heel veel bouwen, wegen, spoorlijnen, flats veel en keurig in lijn naast elkaar, en grote steden dat was nieuw voor ons. Maar Engels spreken NO, dus als je aan de bar een koud biertje of een glas (geen fles) wijn wil bestellen staan er drie vriendelijk lachend en ja knikkende dames je schaapachtig aan te kijken. Met de standaardzin “wait a moment” (waarschijnlijk het enige verplichte Engels wat ze leren) komt de Manager, die wel wat Engels spreekt ons wel helpen. 

Op de snelwegen, waar niet veel verkeer op rijdt, hebben de Chinese chauffeurs het ook niet echt begrepen, behalve dat, ze de maximum snelheid keurig aanhouden, maar boven op hun rem gaan staan als er een flitspaal in beeld komt, links blijven rijden ook al rijd er rechts kilometers lang niets en bij het afdalen zelfs constant blijven remmen. Er staat warempel een bord boven de weg met uitleg in Chinees en Engels hoe de 3 banen bereden moeten worden. Links: overtaking lane, midden: carriage way, en rechts: Oversided vehicles use right lane, of hard shoulder (waarschijnlijk bedoelen ze hier harde berm mee). 
Wanneer we vanaf de Expresway in de verte al iets van stone Forest zien, weten we dat we een goede keus hebben gemaakt, maken al rijdend een foto en rijden door, na 5 min rijden we voorbij aan Kwik, die wel naar ‘Stonehenge in China’ waren geweest en vrijwel direct houd de weg op en rijden we onder de Expressway in plaats van erop. Waar het misging zagen we alledrie niet en wegomleiding in het Chinees, kunnen we natuurlijk niet lezen. Wanneer we dan een tijdje parallel aan de Expressway er weer weer op kunnen rijden gaan we tanken, lozen en koffiedrinken bij een enorme parkeerplaats, met 4 auto’s. De toiletten zijn ook enorm en de mannen tellen snel dat er honderd pisbakken zijn. Wij blijven ons verbazen en het is bijna eng om te zien wat er gebouwd wordt en welke invasie ze verwachten hier. Bij de tolpoorten krijg je creditcard om deze bij het betalen weer in te leveren en betaalt van 35 tot 75 yuan (5 a 12 €).  

De Expressway voert ons door het mooie Karstgebergte en wordt verbonden door meters lange bruggen die hoog boven dorpen hangen of ze in tweeën splitsen, en doorboort vele bergen met kilometers lange tunnels. En dan ineens doemt tussen de bergen weer een mega grote stad op, met weer in aanbouw zijnde flatgebouwen van 30 verdiepingen en hoger onbegrijpelijk vinden wij het. 

  Als we bij de laatste tolpoort 315 yuan moeten afrekenen (lees 46€) worden wij door een luidschreeuwende politieagent gesommeerd ons Chinese kenteken te laten zien en schreeuwt 🈯️🈯️🈯️ en wij allebei 😯 hij weer 🈯️🈯️🈯️ en wij weer 😯, toen liet hij zijn badge zien en ik begreep daardoor dat hij onze paspoorten wilde zien, dat klopte en zei toen vriendelijk, denken we tenminste, dat we door mochten rijden. Daar op de parkeerplaats waren Ebert en Wouter en Sigi net gearriveerd en de Desert Foxx bar werd geopend door Wouter met koud bier en Gin Tonics, en Sigi zorgde voor een knabbeltje, heeeerlijk en t werd nog heel gezellig daar buiten op de parkeerplaats, want de bar in het hotel was gesloten, en de welkomstceremonie door dansers en wat herrie op een fluit viel daardoor in het water of alcohol) Tot zover weer….