Japanners zijn mensen van regeltjes, zo leren wij al snel, in het hotel is de bar op de 22e verdieping met spectaculair uitzicht. Als wij bij de andere challengers willen aanschuiven aan de bar en een stoel willen bijschuiven, raakt de kleine Japanse ober compleet in paniek wappert met zijn armen dat dit niet kan, als we dan op de plek waar de stoelen horen willen gaan zitten, maakt hij ons duidelijk dat deze gereserveerd zijn (toen we er na een uur weggingen zag er nog steeds niemand) Sandra mocht niet op haar blote voeten lopen en Alfons niet bij het monument parkeren (probeerde nog uit te leggen dat hij helemaal uit Amsterdam was gereden) maar helaas. Na het diner nog even een afzakkertje aan de bar (zelfde stoelen weer gereserveerd, en je raadt het al, daar zat weer geen kip) en daar bleek dat er op de bon een bijdrage werd berekend voor de live muziek, in de vorm van een dame met mooie jurk en blote rug, zang en gepingel matig, en toen er betaald moest worden, was ze niet ook meer populair bij de heren. 
De toiletten in Japan (openbaar of in een hotel of supermarkt) staan in schril contrast met de berm in India: verwarmde bril, vogelgezang en muziek op de achtergrond, na nr 1 of 2 een keuze uit douche met warm water, föhn en viezige luchtjes worden ook afgevoerd. 

Benzine tanken is ook apart, de pompbedienden lijken net mannelijke Ushi’s qua manieren en rennen voor je, buigen, zeggen hai (ja) maar zijn vooral erg behulpzaam nederig en giechelig. 
  
Vandaag komen we door Kyoto, een historische stad met veel tempels en geschiedenis. Het weer was prachtig het kasteel compleet van hout uit de 16e eeuw, met beschilderde wandpanelen en met rijstpapier beklede schuifdeuren ook, maar we hebben geen foto’s, want dat mocht weer niet. 

Rondje door de tuin, mooi weer en even de benen strekken, daarna snel, nou ja snel… Veel heel veel stoplichten en alle Japanners ook op pad met de auto dus helaas file.

  
Nu we het toch over dingetjes hebben vandaag: bij de laatste tolpoort begon de beambte heel enthousiast te buigen en vloeibaar Japans tegen ons te spreken, wij natuurlijk weer 😮, hij bleef maar gaan, rende eerst naar de voorkant en toen naar de achterkant van de RR, ging vervolgens bellen, deed hetzelfde bij Erwin en uiteindelijk na 5 min doorgerateld te hebben en diep buigend als een knipmes al lachend ons de credit Card en kassabonnetje teruggaf. 

  
Helaas kwamen we door alle drukte onderweg weer in het donker in het hotel aan waar we vanavond een traditioneel Japans diner hebben. Morgen de voorlaatste etappe en een exclusief bezoek aan de Toyota fabriek.