Na ingecheckt te zijn en aan de bar zitten met een biertje, barst er een tropische storm los, bizar om aan links de zonsondergang en rechts veel onweer en lichtflitsen. Buiten onder het afdak van het hotel filmen we de bui die ook met windstoten gepaard gaat.

De eetkamer waar ons diner gepland is blijft bezet door een groep die een verjaardag viert. We hebben de keuze om aan de bar of buiten te eten. En omdat het inmiddels weer droog was besluiten wij om buiten te gaan zitten onder een luifel. We verwachten niet veel van het eten omdat de container (tinyhouse zonder stromend water) waar wij slapen er niet veelbelovend uitziet.

De chef-kok heeft wel een aantal prijzen gewonnen en wij zijn dan ook aangenaam verrast met een heerlijk bord Nasi Goreng ( en Chicken Curry.

Nog voordat we aan kunnen vallen, barst er wederom een behoorlijk bui los maar kunnen in het overdekte prieel gelukkig de screens laten zakken.

We redden het daarna droog in onze container aan te komen en vallen, nadat ik een kwakend huisdier (giftig geen idee, zal wel niet want ik schrijf dit nog) uit de wc grijp en naar buiten gooi, in slaap (of niet) met wederom een tropische storm die een aantal uren aanhoudt.

‘S-ochtends blijkt de aarde al het water verzwolgen te hebben. Wij reizen af richting Alice Springs met een Turkse douche (deodorant en tanden poetsen) om vanavond in Glen Helen aan te komen.

Wij hadden Alice Springs wat groter verwacht, het Anzac Hill viewpoint geeft een beeld van de stad, dat wij een dorp zouden noemen. Burger king en de Mac lonken, maar wij gaan op aanraden van locals naar Sporties Restaurant.

Ze hebben hier zelfs oesters, maar ik besluit toch maar voor Chicken Quesesilla te gaan en Peet voor Garlic Prawns (niet wetende dat dit een uitgehold broodje was met garnalen en veel kaas erop gegratineerd uit de oven was, en met bijzonder weinig “Flavour”. Toen hij om spicy sauce vroeg kwamen zij doodleuk aan met een flesje tabasco (te makkelijk).

Daarna nog even diesel tanken en richting de sightseeing trips van Jeremy.

Simpsons Gap is prachtig en volgens mij is fotograaf Peter Lik (voor de lezers even googelen) hier begonnen om inspiratie op te doen.

Het pad van ong 10 min lopen (de helft gelukkig in de schaduw) is al prachtig. Normaal stroomt hier water maar het “dry seizoen” is hier nog goed zichtbaar. Al lopende komen we Gonneke en Irene tegen en al gauw sluiten Harry en Anky ook aan. Wij maken een aantal foto van alle ladies van de groep.

Bij de volgende, tip van Jeremy (hij heet vanaf vandaag Paulus de boskabouter) die gedeeltelijk off road is, stoppen we na een paar km om met HenA* een GT in de droge Hugh River te drinken.

H dacht, die rivier is zo droog, daar moet wat extra G in de T, en als wij na een gezellig babbeltje, knabbeltje en 2 GT’s verder , de laatste kilometers richting het Glen Helen resort, is het maar goed dat er geen alcoholcontrole is.

Nog 88 km naar het Resort, waar we een heel mooi uitzicht hebben, zullen we maar zeggen 🙄Tot morgen …..

* HenA = short voor Harry en Anky