Vandaag blaast Rosie, het inie minie bardamertje van Williams Creek, 60 kaarsjes uit en wij zingen bij het ontbijt allen voor haar.

Ze is zichtbaar ontroerd en Harry geeft haar een sleutelhanger met een klompje en een ansichtkaart uit Holland, waar wij allemaal iets op geschreven hebben voor haar. Bedankt Harry!

Peet neemt bij het ontbijt weer een sausage roll en de rest eitjes met toast.

Wij gaan weer op pad 430 km Dirt Road en 200 km lang……: halen wij niemand in, zien geen tegenliggers, wel

2 koeien, 1 buizerd, 1 wild paard en 1 vos.

Wij rijden nu op het laagste punt van Australië en hier is geen stromend riviertje of iets te bekennen.

Wel een Ghosttown, een stuk land met diverse kunst objecten, een 1 verlaten treinstation, wel een bemande benzinepomp en wij drinken daar een koffie, tenmiste Julius en Erik proberen de koffie, wij nemen de warme chocolademelk (het is tenslotte winter in Nederland).

Wij rijden weer verder over de uitgestrekte vlakte, zien door de warmte fata Morgana’s van water.

De mens heeft hier de strijd tegen de elementen verloren, en aan de vele karkassen langs de weg, staan de dieren er ook niet al te best voor.

Het heeft hier al 1 jaar niet noemenswaardig geregend. ln Lake Eyre heeft in 1974 voor het laatst echt water gestroomd.

Opeens ziet Peet een grote Kangaroo, hij rent parallel naast ons en het lukt mij om een filmpje van te maken (zie Instagram op ilsemp)

Op het laatste gedeelte van de track vandaag wordt het landschap wat vriendelijker, groener en zien wij opeens veel schaapjes en geitjes en 2 Emu’s.

Rond twee uur arriveren wij in het Arkaroola Wilderness Sanctuary, een supermooie plek. Wij hebben allemaal een eigen cottage met parkeerplaats en uitzicht.

Hier hebben ze supersnel internet, en zie ons dan ook , heerlijk online in de bar zitten, als een paar verslaafde pubers.