Het Paraiso hotel viel zeker niet tegen, vooral na onze indruk van Cabinda, bij het inrijden van de stad. Vandaag verlaten wij Angola definitief en rijden 100 km noordelijk naar Massabi, waar er weer een grensprocedure wacht. Er is gisteren een tijdslot verkregen, tussen 10 en twaalf moeten wij ons melden. JW heeft deze bij de inspectie trip niet kunnen voorbereiden.

Daar aangekomen zijn wij de 4e equipe, dat wordt wachten tot de 20 tellende autogroep gearriveerd is. Hier is een levendige geldwissel handel gaande en al gauw hebben wij 500 euro gewisseld voor 325.000 XAF. Mensen lopen druk heen en weer met lege karren de grens over en met volle karren, vooral bananen weer terug te komen. Ook zien wij hier de eerste straathandelaren met Rolexen, merk zonnebrillen en nog meer “luxe” artikelen.

Terwijl wij op onze paspoorten staan te wachten komt een auto tot bijna voor de deur van het douanekantoor rijden, er stappen twee mannen uit en vanaf de achterbank een jonge vent (wij dachten een VIP) uit. Het bleek een arrestant te zijn, die naar een soort cel werd begeleid en daar werd opgesloten. Al met al hebben we 3,5 uur gewacht om Congo – Brazzaville 🇨🇬 in te kunnen rijden.

En net als in Frankrijk is hier de 1e tolpoort a 1.000 XAF. Niet dat het aan de wegen besteed worden want de gaten het asfalt zijn hier groter dan in mijn handen.

Na een redelijk chaotische rit van 40 km, de MB Rhino weer volgetankt en aangekomen in het Hilton Double Tree hotel, waar we in de lobby direct rechtsaf naar het restaurant afsloegen. Bij de incheckbalie stonden wel 12 teams Challengers te wachten. Tot en met het diner kunnen we hier even relaxen, om vanavond met de familie Winter en Gonneke die vanmiddag invliegt vanuit Nederland, op eigen gelegenheid in de stad te gaan eten.