Onder begeleiding van twee leger voertuigen, met elk acht zwaar bewapende militairen, worden wij in colonne met knipperde lichten, via een toeristische/militaire route van km, naar de grens met Nigeria begeleid. Foto’s maken was ten strengste verboden, maar uitzonderingen bevestigen de regel!

Onderweg zie ik op maps.me (dit is ons routeboek met alle aanwijzingen etc) dat de weg een stuk ontbreekt, en precies daar is het waar de 1e militaire pickup vast komt te zitten. Er is een dorpje nabij en het uitgelopen volk helpen de militairen en maken met scheppen en takken de sporen . Een heel lang verhaal kort: 40 km – 4 uur verder, met uitdagingen voor veel auto’s, lekke banden, schade aan plaatwerk, treeplanken en bodemplaten, ploegt de MB Rhino 💪🏻, hier met gemak door heen. in dit terrein doet hij doet hij het perfect!

Bij de grens is het wachten op de laatste twee auto’s en daarna kunnen we pas verder,

De Commandant van Immigratie wil graag met ons op de foto, en ik vraag of hij een business card heeft helaas, wel krijg ik zijn. telefoonnummer, just in case.

De rest van de etappe wordt een hele zware DAKAR beproeving. Hier weer de korte versie: Voor ons is het een slagveld en staan er drie auto’s vast JW heeft zijn band eraf gereden en zelfs Paul Lombard, die alle grote Dakar mannen traint, waaronder ook Fernando Alfonso, staat met een afgelopen band in de modder. Er zijn twee opties, links naar beneden ook het slagveld in, of rechtdoor de diepe zware sporen die niemand aandurft. Peter loopt het hele stuk rechtdoor eerst helemaal af en denkt deze te kunnen nemen. Hij twijfelt alleen over de breedte van deze sporen, want dan is er geen weg terug en is vast muurvast. …

Na wikken en wegen besluiten wij rechtdoor het smalle spoor in te duiken, en weer laat de MB Rhino ons niet in de steek. In low gear stuurt Peet hem als een mes door de boter de modder door naar beneden. Paul Lombard staat beneden met zijn telefoon filmt en 👍🏻👍🏻. Filmpje volgt later …. Het begint al schemerig te worden en er moet nog 70 km afgelegd worden. In een dorp besluit JW de etappe stil te leggen en een slaapplaats aldaar te zoeken. Hier voelen wij, en nog een paar anderen niets voor en besluiten door te rijden naar de theeplantage zoals gepland.

Het wordt een helse rit in het pikkedonker over zand, modder, gaten en grote stenen alsof je door een drooggevallen rivier rijdt, waar we ook diverse kudde’s koeien moeten ontwijken. Doodmoe komen uiteindelijk 5 auto’s na 16 uur sturen, binnen bij Highland Tea rond 22:00 uur. Hier worden we warm onthaald met een bord gebakken rijst kip of Stoof en kool salade. Er is geen stromend water wel WiFi! Te moe om het guesthouse goed te observeren vallen we snel in slaap.

Geen dag van morgen briefing maar het roadbook volgen en 580 km naar onze volgend onderkomen.