Het zou onze slaapplaats zijn, een mooi hotel, voorlopig het laatste tot zaterdag als we in Dakar aankomen. Voorlopig worden we wakker op de brug, waar iedereen heeft geprobeerd te slapen, Peet op een matje buiten, ik rechtop in de auto, de stoelen kunnen niet in slaapstand want, de achterbank staat vol en iets buitenzetten vinden wij geen goed idee. Om zes uur gaat de grens open. Volgens mijn slaapapp heb ik 2,5 uur geslapen. De Ambassade en Interpol (Hernan heeft daar een lijntje) zijn ingeschakeld. Wij kunnen niets anders dan, inmiddels gelaten, de situatie afwachten en thee zetten om, het stokbrood van gisteren met pindakaas, weg te spoelen.

Om 08:00 uur krijgen we toestemming om de grens “officieus” over te gaan, en is het wachten op het felbegeerde stempel in ons paspoort. na 80 vingerafdrukken, het noteren van al onze telefoonnummers (TIA) zijn we “vrij” om te gaan. Het CC team is bezig een alternatieve route voor te bereiden omdat wij anders 3 dagen van 800 km plus moeten maken. Fijn is het dat wij alsnog naar het Mövenpick hotel van gisteren kunnen voor een halve rustdag. Na een heerlijke hete douche eerst even wat slaap inhalen, lunchen en vanmiddag bij de Super U (Ivoorkust is Frans) en wat inkopen doen voor de komende dagen.