Door ons transit debacle op de “brug”, lopen wij 570 km achter op schema.

Beslissing van het CC team: de drietrapsrakket.
Uiteindelijk is de beslissing gevallen op de komende dagen doorrijden. Dan is dat gewacht van gisteren maar gelijk uit ons systeem. We rijden in drie etappes naar Dakar, een drietrapsraket van drie lange dagen. Morgen slaan we ons middelmatige hotel in Man over, en rijden we meteen de grens met Guinee over. Daar zetten Paul, Michelle en Speedy een kamp op. We hebben genoeg tenten, stretchers, slaapzakken en matjes om iedereen dit keer voldoende nachtrust te bieden. We rijden een andere route dan voorgenomen. Reken op 700 kilometer morgen. Om voor het donker aan te komen moeten we vroeg vertrekken, het ontbijt is vanaf 5:30. Stap in ieder geval om 7:00 in de auto.

Om 5 uur app van Thom:

Belangrijke update
Challengers, vanavond zijn Speedy, Paul en Michelle aangehouden bij een road block en onder politiebegeleiding teruggeleid naar Abidjan. Vervolgens zijn wij gedwongen in contact gekomen met de korpschef van de politie in Ivoorkust. Alleraardigste mensen die van mening zijn dat ze ‘onze veiligheid’ dienen te waarborgen tijdens ons verblijf in hun land. In het kort betekent dit dat wij morgen gedwongen zijn tot een politie-escorte tot de grens met Guinee. Wij hadden dit om verschillende redenen niet gehad, volgens de officiële wetgeving hoeft het ook niet. Maar zoals nu wel duidelijk is, in Afrika is het wat het is.

150 man zijn vndg met onze beveiliging bezig, bijkomend voordeel dat alle controleposten open staan door de escorte met blauw zwaailicht, zes keer wordt er gewisseld van teams, die elke keer langslopen tot 20 moeten tellen (uit zoveel auto’s bestaat het CC team) en van elke auto foto’s en of filmpjes maken.

Wij rijden over een strakke asfaltweg en bij een dorp wordt de rotonde of een zijweg afgesloten om ons door te laten. De bevolking kijkt hun ogen uit vooral de kinderen, ze zwaaien en lachen (ons waarschijnlijk uit). Hoe dichter bij de grens zien wij het landschap veranderen in een dichter wordend oerwoud .

Als de 700 km erop zitten en bij de grens aankomen is het inmiddels schemerig. De procedure aldaar verandert met de minuut, paspoorten, boekje met gele koorts bewijs, corona vaccinatiebewijs, naar na 7 checks kijkt de man op en wuift ons weg, niet meer nodig. Dan met de auto de brug over de Rivière Goue op (Alweer een brug, het zal ons toch niet nog een keer overkomen😳) paspoorten inleveren inclusief de E visa’s en wachten……. Inmiddels is het 20:30 uur en staan we allemaal stil op of voor deze brug incl 

De paspoorten zijn mee naar het kantoor en de boodschap is dat het gaat uren duren. Paul en Michelle improviseren en maken verse pasta voor 40 mensen.

Nu maar hopen dat er geen extra proteïnen de pannen in vliegen, want er zitten wel honderd scarabee’s, van een cm of zeven 😱 Ze belanden een aantal keer op een Challenger. Ook de O zo stoere mannen gillen als keukenmeiden. De pasta was superlekker, hulde aan het de keukenbrigade.

We krijgen de paspoorten retour en mogen de grens (een touwtje met plastic zakken 😂) over Net over de grens is een voetbalveld en wordt ons kamp opgezet. Om 23:45 uur staan alle tenten, de etappe morgen wordt ingekort en de aankomende dagen horen dat we hoe het met de rustdag of niet in Dakar gaat.

.