Oude en Hernieuwde kennismakingen, Lief en Leed, Humor, maar ook pech, corruptie, luxe hotels en tenten, gestoorde grensovergangen, jungle en woestijn!
Teveel om op te noemen en zelf moeten wij alle verslagen opnieuw lezen om te beseffen wat wij samen en als groep hebben bereikt. Wij kunnen zonder twijfel genomineerd worden voor opname in het Guinness Book of Records. 20 auto’s door 27 landen, waarvan er een aantal als bijzonder gevaarlijk te boek staan, is een record wat niet snel geëvenaard zal worden.
Iedereen is gezond en wel op Europese bodem aangekomen, slechts 1 auto heeft de finish niet gehaald en dat is eigenlijk ongelofelijk met alles wat wij hebben meegemaakt.
Na onze afspraken in Alicante, snel op weg voor een culinaire etappe. Omdat wij vroeg vertrokken konden wij niet ontbijten in het leuke hotel. In alicante, even een pitstop gemaakt voor donuts en croissantjes bij de Lidl, voorzover verre van culinair. Vanavond in San Sebastián eindigen wij samen met Eric en Julius om onze avonturen officieel met z’n vieren met een mooi diner af te sluiten.
Eerder dan gepland komen wij in Ceuta aan, de Spaanse enclave in Marokko. daar lunchen we met Gerard, Heleen, Eric en Julius, even wennen weer Spaans ipv Frans.
Vertrektijd 15:30 met de Veerboot, maar zoals goed Spaans gebruik, wordt dit ruim een half uur later. Onze grote auto’s zijn een uitdaging voor de verkeers- en parkeerregelaars op de boot. Één uur varen en dan zetten wij voet en wiel weer op de vertrouwde Europese bodem.
Wij nemen alvast afscheid van de hele groep. Best raar omdat wij met iedereen lief en l er hebben gedeeld en een ervaring hebben meegemaakt, die voor buitenstaanders, echt niet te bevatten is. Heel jammer vinden wij het niet in Sotogrande met de groep overnachten, vooral omdat Martin en Jos, die ook mee zouden gaan, maar op het laatst helaas hebben moeten afzeggen, daar de groep opwachten met Champagne, echt top!! Een supergave actie.
Wij hebben morgenochtend in Alicante twee afspraken (wij houden ervan om business met pleasure te combineren) dus wij zetten de blik op oneindig en rijden tot Quadix, waar een 16e eeuws Arabische villa, omgetoverd tot Boutique Hotel op ons wacht. Met dank aan Booking.com. De straatjes in de oude Spaanse stad zijn een echte uitdaging voor de MB Rhino, maar behendig stuurt Peet deze door de straatjes op de parkeerplaats achter het Hotel. Het restaurant aldaar is echt top zo ook de wijn…
De foto’s en video van gisteravond behoeven geen verdere uitleg…
Laat erin en vroeg eruit! Wij zijn, als wij thuis zijn, hard aan vakantie toe. Met nog twee etappes te gaan in Afrika, komt de eindstreep in zicht. Vandaag hele snelle kilometers naar Fez. Iets te snel, zo zegt een Marokkaanse agent, die ons aanhoud en laat zien dat er 149 km per uur werd gereden. Oei, dat wordt dokken. Marokko lijkt heel veel op Europa, behalve dan de hoogte van de snelheidsovertredingen, met 300 Dirham (€30,00) kunnen wij weer door.
Dan een nieuwe aanhouding, deze agent vraagt of wij haast hebben, met onschuldige nee schuddende gezichten, ontkennen wij dit natuurlijk. Het blijft bij een waarschuwing dit keer, en zo worden wij langzaam klaargestoomd, om ons vanaf morgen, na de overtocht met de Ferry in Europa, ons weer normaal aan alle verkeersregels te houden, na 16.000 km bijna zonder regels rondgereden te hebben op het Afrikaanse continent.
Nog een laatste middag even bij het zwembad in het Marriott Hotel, de Medina laten wij even voor wat hij is…
Zondag 6 november voor de laatste etappe all vroeg op pad nog in het donker. Het venijn zit in de staart smal asfalt, bergweggetjes, veel bochten en ook om het af te leren worden wij wederom blootgesteld aan potholes 😂. Rest volgt…
Met 4 mannen op stap voor het Diner in de stad! (Tip van Julius en ook zijn overredingskracht, want dit restaurant zit eigenlijk volgeboekt, maar er is plaats voor ons. super lekker gegeten, en daarna via een winkelstraat richting de taxistandplaats.
Ons oog valt op een donker hokje met een kleine beeldbuis tv, het mannetje blijkt verantwoordelijk voor de kachel van de naast gelegen Hamman. Hij legt het uit een Eric en Maarten, die hierna ook even de Hamam daadwerkelijk willen zien. Zodra ze binnen lopen paniek alom, een hysterisch gillende dame gilt MOORD EN BRAND (denk ik) Eerst begrijpen wij er niets van, dan blijkt dat ze de Hammam, uitsluitend voor dames 🙈 binnen vielen!!!
Eigenlijk geen plannen voor vandaag maar na een goed ontbijt besluiten wij met Eric en Belinda toch even de Medina in te gaan. Wij zijn hier in 2017 voor het laatst geweest, en ook hier is het veranderd, niet de waren of de smalle steegjes, maar de verkopers zijn veel minder opdringerig en lachen ons vriendelijk toe.
Bij toeval liepen wij wederom langs de Hamamkachel, waar de tv nu afgedekt was en er een nieuwe stoker zat.
Wij genieten van een club sandwich met lobster en nog even van deze rustmiddag.
Dan een taxi terug naar het hotel om daar te lunchen bij het zwembad. De goede man heeft nog nooit van ons hotel gehoord en ik wijs hem de weg met Maps.me, alsof ik naast Peet zit in de auto, maar dan in mijn beste Frans, á gauche, á droite, Oui ICI. Aangekomen bij het hotel zegt de goede man dat hij hier 1 km vandaan woont. Inderdaad Marokko is ook nog steeds Afrika!
Dat deze rustdag onrustig zou eindigen en het best laat zou worden, hadden wij niet voorzien. Eigenlijk geen zin om weer met een taxi naar het centrum te gaan om te eten, dalen wij de trap af om in het hotel te gaan eten vragen Anky en Philomeen of we ook mee gaan naar de stad voor een diner met live muziek en buikdanseressen. Zeker!!
Het werd een lange drukke, gezellige rumoerige avond en veel dames hadden weinig om het lijf, behalve een tweetal buikdanseressen die een soort steunkous droegen tussen hun BH en rok. Net als bij een striptease act, moest hier ook geld geschoven worden het liefst natuurlijk tussen het decolleté van de dames.
Alfons was ineens “jarig” want, dat zagen wij een tafel verder, dit werd dan uitbundig gevierd met taart 1 kaarsje erop, fez op zijn hoofd en mee schudden op de maat tussen de 6 danseressen.
Na ons Duinen avontuur terug in het hotel en met iedereen alle verhalen, ervaringen, wijn foto’s en filmpjes uitwisselen.
Om 06:00 uur de wekker, wij willen onze ETA zetten op: aankomst voor lunch in Het Palais Ronsard Realaid & Chateaux!! In het donker “en route” onze tegenliggers seinen er driftig op los. Door de kapotte schokbrekers is de MB Rhino vanachter door zijn hoeven gezakt, de verlichting wijst omhoog, het lijkt alsof het groot licht aanstaat. Ook voorzien wij onze voorgangers van gezellige binnenverlichting.
Na ong. 200 km veranderd de tweebaansweg in een spiksplinternieuwe snelweg, compleet met Peage, full service tankstations, inclusief nette toiletten. Marokko begint steeds meer op Europa te lijken.
Om 11:45 uur komen wij aan bij het Chateau, net buiten het centrum van Marrakech, en worden verwelkomt met verse Marokkaanse thee, daarna een rondleiding door ons onderkomen🤭 voor de aankomende twee dagen.
Het bad direct even vol laten lopen voor het laatste wasje en omkleden voor de lunch aan het zwembad onder een parasol. Straks voor Peet een welverdiende massage en ik een broodnodige gezichtsbehandeling.
Iets anders dan slapen op een brug of in de auto 🫣
Na een goed ontbijt, rond 08:45 in colonne (zonder politie of legerbegeleiding) maar met CC organisatieteam en Duin experts Paul Lombard en zijn vriendin Michelle, richting de duinen. In totaal 10 auto’s gaan Plage Blanche bedwingen.
Hele belangrijke woorden/acties vandaag: Zand, Zeevlam, Vastzitten, Lostrekken, en Omgevallen. Bij het aflaten van de banden ziet Peet en klein scheurtje in de rechter achterband, morgen maar even langs de Mercedes dealer in Marrakech ik en ook gelijk de luchtfilters laten vervangen.
Gelukkig hebben wij maar 3 van deze acties meegemaakt en vastzitten en omvallen hoorden daar niet bij. Paul Lombard had een auto gehuurd in Marrakech met “Full Coverage”. Hij vertelde dat hij ging duinrijden, of het met onder begeleiding ging, zeker, maar hij vertelde niet dat hij de “guide” was. De auto rijdt vanaf vanmiddag zonder voor en achterbumper. Maar wat kan deze man rijden, geen geprepareerde auto normale banden en overal doorheen komen.
Eerst door een Oued rijden, daarna het zand in. Diverse Challengers komen meerdere malen vast te zitten. Ook de MB Rhino heeft 1 of 2 spannende acties, maar kan op eigen kracht (V8) en in combinatie met de Dakar ervaring van Peet, overal over en uit komen.
De lunch laat op zich wachten, er zou op het strand geluncht worden, maar door de vertraging en de zeevlam, loopt alles uit. Als Thom met zijn Hilux, Bob wil gaan lostrekken, gaat het mis wij zien hem langzaam omvallen en beland bijna op zijn dak in een duinpan.
Nu is snelle actie geboden, niet voor Thom, die klimt via het zijraam naar buiten, maar wel voor de Hilux, hoe langer hij op zijn kant ligt hoe meer kans dat er olie uitloopt. Paul dirigeert de hele reddingsoperatie en met lieren en brute kracht ook van de MB Rhino staat de Hilux weer overeind. Wij racen het laatste gedeelte als eerste achter Paul aan de duiven uit. Thom zou de lunch verzorgen naar die stond nog in de duinen. Dus Peet en ik namen de honneurs waar en zetten een pannetje water op voor Cup a Soup en Noodles.
Daarna nog 15 km racen over het strand, jammer van de zeevlam en de zeemeeuw, die de aanvaring met Paul niet overleefde en zijn auto nog meer schade bezorgde.
De klok is gisteren 1 uur terug gegaan en nu gelijk met Nederland, fijn want dan hebben we er eenmaal thuis geen last meer van.
Om 07:00 uur in het donker èn route voor 940 km vandaag! Wij rijden eigenlijk twee etappes vandaag om morgen een hele dag (ipv een halve dag) duinrijden met Paul Lombard en team, op het program staat. Onze groep splitst zich hier in een “Duinen Challenge” en een “extra rustdag in Marrakech” groep.
Wij horen uiteraard bij de DC groep, het is een unieke kans om dit avontuur met Paul mee te maken. Hij is de grote expert op dit gebied en leerde bijna alle grote Dakar namen de kunst van het duinrijden.
Ook in Marokko zie je de vooruitgang, windmolens, zonnepanelen, dubbele tweebaans wegen met strak asfalt en vangrails, nieuwe viaducten en vooral supervriendelijke agenten. De auto’s en Trucks zijn geen schroothopen meer, nette steden, straatverlichting EN: …….🥁🥁🥁🥁🥁🥁🥁
MAC Donald’s 🍔🍟. Ok, 11:25 uur is wat vroeg, maar na zes weken, bijna geen lunch onderweg, is dit toch wel Yummy met een grote MMMMM!
Buikje vol en nog 440 km te gaan, over de bijna lege route. Om niet in slaap te vallen, luisteren wij sinds kort Podcasts ipv muziek. “Moorden in het Noorden”. Korte verhalen over waargebeurde moorden in Scandinavië (wij zijn net inspecteur Clouseau en The Pink Panter) als wij onze eigen theorie op de zaken loslaten 🔎
De gehele route loopt vlak langs de kust en krijgen een paar keer te maken met Zeevlam* (wel bekend onder onze Haagse lezers).
Voor Guilmim nog even tanken en de MB Rhino een broodnodige wasbeurt laten geven met een soort hoge drukspuit. Echt schoon wordt hij er niet van, maar alle tekst is wel weer leesbaar en hij een paar kilo lichter. Een verlate lunch bij het hotel delen wij: Tajine met groente en kip. Superlekker.
* Zeevlam is plotseling van zee opkomende mist boven zee, wanneer koude lucht over relatief warm zeewater stroomt of wanneer warme lucht in aanraking komt met een koude zee. #ilsepedia
06:45uur op pad voor 800 km en weer een grens. Na 3 controles, vlak achter elkaar, autopapieren laten zien, en weer door, wel heel correct en aardige agenten. Ze moesten eens weten, dat wij 3 flessen wijn en bier in de auto hebben gesmokkeld, dat is verboden in Mauritanië!
In het hotel, waar uiteraard ook geen alcohol geschonken werd (dagje geheelonthouding kon geen kwaad) F1 kunnen kijken op de IPad, zij het met wat storing in de verbinding en geproost met pellegrino bubbels op de overwinning van Max 🥇🏆🏁:
Verdwalen is vandaag bijna onmogelijk, er is slechts 1 afslag naar rechts, net voor de grensovergang.
Onderweg passeren wij ongeveer 240 deelnemers aan de Budapest – Bamako (Mali) Rally stoppen in Sierra Leone, omdat Mali te gevaarlijk is. Wij spraken 2 Nederlandse deelnemers bij de benzinepomp (ze kunnen direct auditie doen bij ZZ Top) en vertellen over onze gevaarlijke avonturen in Nigeria en ze schudden met hun hoofd.
Door deze caravan van auto’s en motoren, is de Benzine op, bij de enige 2 pompen op de route naar de grens. Wij hebben 14.000 km met 80 liter in de auto rondgereden voor noodgevallen, maar deze in Dakar in de tank gegooid, omdat vanaf hier overal benzine goed verkrijgbaar is!
Dan komen er handelaars met gele kannen bij de pomp en betalen wij uiteraard veel te veel (bijna Nederlandse prijzen) en de kwaliteit van de bezine is natuurlijk ook niet gegarandeerd. Wij hebben geen keus, nog 200km naar de grens met Marokko. Het kost ons al met al een uur, voordat wij weer rijden, en de ETA (estimated arrival time) kan weer in de prullenbak. Wij passeren de beroemde trein, met 2 locomotieven en vele wagons vol met ijzererts, die dagelijks vanuit het oosten van Mauritanië naar de kust rijdt, alles bestemd voor China.
De grens overgang met Mauritanië werd, net als gisteren door een fixer geregeld, deze beruchte grens overgang stond bekend als één van de lastigste, tijdens de Dakar rally’s hier. Wij spraken Spanjaarden die al drie uur bij de 1e controle stonden te wachten, en voorlopig nog niet klaar waren. Bij ons verloopt het best vlot en ook hier is iedereen vriendelijk en behulpzaam.
Bij de Marokkaanse grens duurde het wel weer langer, de auto’s werden besnuffeld door honden, die drugs, wapens en geld kunnen detecteren, en moesten daarna ook nog gescand worden in een grote hal. Uiteindelijk heeft het hele proces ons twee uur gekost.
Nog 340 km naar Dakla, het kitesurfwalhalla, van Marokko, het landschap onderweg ziet er vooral zanderig, kaal, onbewoond en oneindig uit. Ook zo’n verschil met de jungle van een paar dagen eerder. De eerste dromedarissen worden gespot.
Wij slapen in een luxe tentenkamp midden in de duinen. Er zijn al een aantal Challengers en ik word welkom geheten door een “Touareg” in een blauwe jurk met hoofddoek. Ik zie meteen dat het Eric van Belinda is, hoe zie je dat nu, vraagt hij met zijn Twentse accent! 😉. Bij nieuw aangekomen Challengers heeft hij gelukkig meer succes. Vanavond worden wij getrakteerd op een Marokkaans buffet en live 🎶
Eind van de middag antwoord van Thom: Ze willen helaas niks doen zonder dat er een persoon/paspoort bij is. Het is niet de eerste keer dat we dit meemaken, de beste kans om het op te lossen is het aangeven bij de grens wanneer je eruit gaat bij de grens met Mauritanië!! Zo dat wordt een extra spannende 265 km morgen voor ons.
Wij denken dat het waarschijnlijk geld gaat kosten en ik ben hoeveel, verwacht dat het niet weinig zal zijn. 2 nieuwe batterijtjes voor de autosleutel kosten 20.000 XOF (€ 30,00). Vanavond nog maar even genieten van een goed hotel diner en bed, want wie weet waar we morgen achtergelaten worden als steekpenningen niets uithalen.
Om kwart voor zes springen wij in de auto, slaan het Lac Rose over (zijn wij in 2009 al een keer geweest en bleek toen meer bruin dan roze) even over en schieten de 1e 100 km helemaal niet op. Zware mist en veel dorpen = veel drempels, kopen onderweg 2 stokbroden (ontbijt startte om 06:30). Via Google maps kijk ik even de snelste/kortste route na, dat scheelt 1 uur met het roadbook, slaan dan links af om deze te kiezen en voor ons ligt ineens een strakke asfaltweg en de verloren tijd halen wij zo in. Willen ook graag als 1e team bij de grens aankomen.
Dan bericht van Thom, op mijn vraag of ze al vrienden gemaakt hebben met de lokale politie: We hebben de situatie uitgelegd aan de chef hier, dus we moeten wel samen naar de chef. Vervolgens heeft hij beloofd het op te lossen.
Pff dat geeft een beetje hoop. Als volgens het roadbook het onverharde begint, blijkt al snel dat er een fout in staat. Wij komen op een ondoordringbaar weggetje uit en het wordt steeds smaller. De MB Rhino moet geleerd worden. Met Peet’s Dakar ervaring en mijn aanwijzingen lukt dit snel. Via een ander zandpad racen wij naar de grens.
Daar aangekomen wacht Thom ons op. Paspoorten en auto carnet inleveren, wij zijn het 1e team daar pff 👍🏻. In de tussentijd komen Eric en Julius ook aan en met zijn vieren doorlopen wij de hele procedure en zij wachten tot “hun vriendjes officieel de grens over mogen”.
Het duurt wel lang, maar Politie en Douane is super relaxed. Wat een verschil met de voorgaande ervaringen. Er is ook een zogenaamde “Fixer”, deze man, betaald door Car Challenge, helpt hen vooral van💰💰XOF af, leidt alle challengers deze dag, langs alle formaliteiten. Het E visum wordt na vingerafdrukken en een foto (😳 zo daar schrik ik van zeg, deze expeditie is ons niet in de kouwe kleren gaan zitten, en heeft ons 10 jaar van ons leven gekost) in ons paspoort geplakt. Wij kunnen Mauritanië in als legale toeristen. Met dank aan Hernan en Thom voor hun inspanningen, die dit zonder extra steekpenningen, voor elkaar hebben gekregen👍🏻.
Dan 50 km onverhard, daarna op goed asfalt lekker door kunnen rijden (hoogste temp onderweg gemeten 40,5gr Celsius) naar het Al Salam hotel.
Niet hier maar in Nouakchott
Onderweg 3 controles gehad, ook super relaxed zonder gezeur, na het inleveren van een kopie paspoort, gelijk doorrijden. Nouakchott is niet meer de vieze stad, zoals wij hem van 13 jaar geleden herinnerden. Windmolens, zes baans wegen en veel nieuwe gebouwen. Wij komen steeds dichter bij de bewoonde wereld …. Op de auto’s na, dat zijn vooral Mercedes 190 en 200 modellen, die bij ons nog te goed zijn voor de schroothoop.
Na een heerlijke lange douche en een late night snack in het hotel, hebben we goed kunnen bijslapen. Niet zo gek na de lange dagen bijna onafgebroken in de auto te hebben gezeten, en aankomen in een donker Afrika en de matige hotels. Een heerlijk ontbijt was het plan, en een heel groot buffet, met lege broodmandjes, personeel wat rondrent als een kip zonder kop (TIA). Daarna auto ordenen, was wel nodig na de gemiste drempel van gisteren, de tent ingevouwen en de koffers allemaal mee naar de kamer. Even gefacetimed met kleindochter Pip, Joyce en Bas, die wij al sinds 12 september niet meer gezien hebben. Joyce: Jullie mogen echt niet meer van dit soort gekke reizen gaan maken 🥴🥴🥴
En nu maar wachten op bericht van Thom die bij de grens staat en stuurt: Ilse, wij staan er nu en zijn het aan het uitleggen. Wellicht kunnen ze iets van een formulier opstellen, ik hou je op de hoogte….
Dat was om 10:40 en daarna stil …. De Nederlandse Ambassade is dicht tot dinsdag en wij kunnen nu even niets, dan aan het zwembad in de schaduw, wachten op hopelijk goed nieuws van Thom. Morgen 550 km van Dakar via Lac Rose (waar vroeger de traditionele finish van de Dakar Rally eindigde. De grens met Mauritanië staat ook op het programma. Deze illegalen hopen daar te kunnen passeren en niet te zullen stranden in Senegal……
jipblogdotcom 