De monster etappe van 900 km en een grens overgang. Het roadbook adviseert om 05:00!uur te vertrekken. Omdat we pas om 00:30 in bed lagen vertrekken wij om 07:00. 275 km naar de grens met goed asfalt en een mooi landschap tussendoor ook 24 km onverhard. de N2 oftewel de doorgaande weg, Het onverharde stuk is Offroad 3.0, respect voor alle Truck chauffeurs! Er zijn er een aantal gestrand en ook een busje hangt, slechts tegengehouden door een boom boven een diep dal. De chauffeurs staan er naast, lachen naar ons en steken een 👍🏻 op. Het kost ons een uur. Dan strak asfalt met grote potholes!! na gisteren is dit kinderspel en Peet bestuurt de MB Rhino als rijdend over circuit met chicanes,

bij de 1e post aangekomen begint het corruptie spel weer. Met 12 man moeten we na veel praten, uiteindelijk 80 dollar pp neer tellen, omdat ons e-visum niet goed zou zijn en geschikt is voor 24 uur 🤔. Dit is natuurlijk onzin, maar het hoofd van Politie? die ons als melkkoetjes ziet, zal na betaling, met ons meerijden naar de grens (35km verder) om het af te handelen met zijn collega’s van de Douane.

De man houdt woord en rijd voor ons uit, met de knipperlichten aan en in colonne bij de grens aangekomen stoppen we voor een touwtje vastgebonden tussen twee olievaten. Aldaar carnet stempelen, volgende stop buiten in een bakje water met mondkapje 😷 op, handen wassen, nadat een beambte je met een plastic waterfles voorziet van een sopje, dan COVID vaccinatie laten zien.

Het duurt weer en paar uur en bij het paspoort stempelen, gaat het mis. De hele groep is klaar en kan Senegal in, als in ons paspoort driftig wordt gezocht naar het Exit Stempel van Guinee, onvindbaar en de douanier brult dat we 35 km terug moeten, anders komen wij Senegal niet in. Wij zijn helemaal klaar met alle burocratie en Eric doet nog een verwoede poging samen met mij om het stempel toch te krijgen, maar de man is vastbesloten en schreeuwt dat wij Guinee niet uit zijn en daarom het stempel niet krijgen.

Ik heb het kookpunt bereikt, stuif het hok uit en samen besluiten wij om door te rijden. Wij zijn nu illegaal de grens over en dat voelt eigenlijk best ongemakkelijk. Het is vrijdagmiddag en nog 600 km te gaan, weer aankomen in het donker. De weg is prima, dan horen wij getik op de voorruit en rijden dwars door een zwerm minuscule vliegjes. De voorruit verandert langzaam in een vette substantie. De ruitenwissers werken maar de sproei installatie niet!? Auto langs de kant motorkap open en Peet ziet dat de toevoerslangen los zijn getrild. Het lukt niet om ze vast te krijgen, ruit met spray en een doek zo goed mogelijk schoonwrijven en door de eerste benzinepomp. Er vliegen bij het instappen tig vliegjes gezellig mee naar binnen. En terwijl wij verder rijden, druk ik er zoveel mogelijk dood met wc papier.

Het lukt bij de pomp om de slangen weer aan te sluiten en rijden, inmiddels weer achter Eric aan door naar Dakar. Bij het invallen van de duisternis en de bizar slecht verlichte voertuigen is het nog een spannende rit met veel drempels en zowel Eric als wij pakken er een met volle snelheid, waardoor de inhoud van de auto tegen het dak komt. Je zal geen gordels om hebben! Samen slalommen we tussen de auto’s en vele Trucks door.

De aankomsttijd moeten wij weer vele malen bijstellen en uiteindelijk komen wij om 22:30 in ons mooie hotel aan. Wij verbazen ons hoe Dakar sinds ons laatste bezoek in 2009 verandert is in een wereldstad met Neon verlichting, een mega grote Voetbal Arena, prachtige gebouwen en grote tolpoorten. Wij zijn weer in de bewoonde moderne verlichte wereld aangekomen, zij het dan illegaal. Dit wordt nog een dingetje volgend JW en Thom, omdat wij niet zijn ingestempeld kunnen we ook niet uitgestempeld worden als we Mauritanië in rijden overmorgen. Wordt vervolgd ….

Als wij wakker worden zijn er al auto’s weggereden, zonder er iets van gehoord te hebben, tanden poetsen, de 2 sec tent uiteraard niet in 2 sec in, hup dan maar ingevouwen bovenop de bagage gelegd (met de smoes hij moet eerst drogen). Direct een stuk onverhard, niet fijn voor de MB Rhino met nog steeds de kapotte schokbrekers. Wel voor onze botstructuur, want zo zei Gonneke duw en trekwerk is goed voor ons Axiale skelet 🥴. Wij slikken liever een Vitamine D tablet.

Het tweede gedeelte is prima asfalt en wij besluiten om door te rijden naar Labé totaal 800 km, ipv de voorgestelde route waardoor wij een dag achterop schema raken.

Ook in Guinee is het militaire en politie apparaat zo corrupt als het maar zijn kan, ipv 1 zijn hier 2 gevarendriehoeken verplicht. 1e post 1 is ok, 2e post niet en met geschreeuw eist hij dat wij er 1 kopen in het volgende dorp. 3e post heel vervelend en uiteindelijk geld moeten geven (2 petten namen ze geen genoegen mee) Wij zijn dit gedoe echt spuugzat en (dat is zwak uitgedrukt) Met nog 300 km te gaan en wat potholes, dorpjes en bochten, volgens het roadbook rekenen wij uit ongeveer rond 19:00 uur in het hotel te kunnen zijn. Dan begint de ellende, dorpjes zeker veel, dus ook drempels, maar daar rijden we met gepaste snelheid overheen. Bochten ook geen probleem, maar de potholes zijn een understatement. Dit heeft niets meer met ZOAB te maken, complete stukken asfalt zijn weggeslagen, diepe kuilen en als de duisternis invalt moeten wij nog 200 lange kilometers. Het is eigenlijk onverantwoord, maar een andere route is er niet, dus we moeten door. Mist in de bergen, Dan stuiten we op 2 Trucks die vaststaan, en een Rode Kruis auto, die vaststaat tot aan de assen. Peet de auto uit om te kijken of we er langs kunnen. Het is een diepe afstap, maar behendig stuurt hij de MB Rhino erlangs. Pff gelukkig kunnen we door. Er zijn nog 5 andere teams onderweg waarvan 2 nog voor middernacht, wij om 00:30 en de laatste 2 om 02:00 uur aankomen in het onderkomen.

Na een te korte nacht, in een hotel zonder stromend water, ontbijten wij gezamenlijk en vragen ons, gelaten af, wat er ook alweer zo leuk was aan deze trip.

Door ons transit debacle op de “brug”, lopen wij 570 km achter op schema.

Beslissing van het CC team: de drietrapsrakket.
Uiteindelijk is de beslissing gevallen op de komende dagen doorrijden. Dan is dat gewacht van gisteren maar gelijk uit ons systeem. We rijden in drie etappes naar Dakar, een drietrapsraket van drie lange dagen. Morgen slaan we ons middelmatige hotel in Man over, en rijden we meteen de grens met Guinee over. Daar zetten Paul, Michelle en Speedy een kamp op. We hebben genoeg tenten, stretchers, slaapzakken en matjes om iedereen dit keer voldoende nachtrust te bieden. We rijden een andere route dan voorgenomen. Reken op 700 kilometer morgen. Om voor het donker aan te komen moeten we vroeg vertrekken, het ontbijt is vanaf 5:30. Stap in ieder geval om 7:00 in de auto.

Om 5 uur app van Thom:

Belangrijke update
Challengers, vanavond zijn Speedy, Paul en Michelle aangehouden bij een road block en onder politiebegeleiding teruggeleid naar Abidjan. Vervolgens zijn wij gedwongen in contact gekomen met de korpschef van de politie in Ivoorkust. Alleraardigste mensen die van mening zijn dat ze ‘onze veiligheid’ dienen te waarborgen tijdens ons verblijf in hun land. In het kort betekent dit dat wij morgen gedwongen zijn tot een politie-escorte tot de grens met Guinee. Wij hadden dit om verschillende redenen niet gehad, volgens de officiële wetgeving hoeft het ook niet. Maar zoals nu wel duidelijk is, in Afrika is het wat het is.

150 man zijn vndg met onze beveiliging bezig, bijkomend voordeel dat alle controleposten open staan door de escorte met blauw zwaailicht, zes keer wordt er gewisseld van teams, die elke keer langslopen tot 20 moeten tellen (uit zoveel auto’s bestaat het CC team) en van elke auto foto’s en of filmpjes maken.

Wij rijden over een strakke asfaltweg en bij een dorp wordt de rotonde of een zijweg afgesloten om ons door te laten. De bevolking kijkt hun ogen uit vooral de kinderen, ze zwaaien en lachen (ons waarschijnlijk uit). Hoe dichter bij de grens zien wij het landschap veranderen in een dichter wordend oerwoud .

Als de 700 km erop zitten en bij de grens aankomen is het inmiddels schemerig. De procedure aldaar verandert met de minuut, paspoorten, boekje met gele koorts bewijs, corona vaccinatiebewijs, naar na 7 checks kijkt de man op en wuift ons weg, niet meer nodig. Dan met de auto de brug over de Rivière Goue op (Alweer een brug, het zal ons toch niet nog een keer overkomen😳) paspoorten inleveren inclusief de E visa’s en wachten……. Inmiddels is het 20:30 uur en staan we allemaal stil op of voor deze brug incl 

De paspoorten zijn mee naar het kantoor en de boodschap is dat het gaat uren duren. Paul en Michelle improviseren en maken verse pasta voor 40 mensen.

Nu maar hopen dat er geen extra proteïnen de pannen in vliegen, want er zitten wel honderd scarabee’s, van een cm of zeven 😱 Ze belanden een aantal keer op een Challenger. Ook de O zo stoere mannen gillen als keukenmeiden. De pasta was superlekker, hulde aan het de keukenbrigade.

We krijgen de paspoorten retour en mogen de grens (een touwtje met plastic zakken 😂) over Net over de grens is een voetbalveld en wordt ons kamp opgezet. Om 23:45 uur staan alle tenten, de etappe morgen wordt ingekort en de aankomende dagen horen dat we hoe het met de rustdag of niet in Dakar gaat.

.

Het zou onze slaapplaats zijn, een mooi hotel, voorlopig het laatste tot zaterdag als we in Dakar aankomen. Voorlopig worden we wakker op de brug, waar iedereen heeft geprobeerd te slapen, Peet op een matje buiten, ik rechtop in de auto, de stoelen kunnen niet in slaapstand want, de achterbank staat vol en iets buitenzetten vinden wij geen goed idee. Om zes uur gaat de grens open. Volgens mijn slaapapp heb ik 2,5 uur geslapen. De Ambassade en Interpol (Hernan heeft daar een lijntje) zijn ingeschakeld. Wij kunnen niets anders dan, inmiddels gelaten, de situatie afwachten en thee zetten om, het stokbrood van gisteren met pindakaas, weg te spoelen.

Om 08:00 uur krijgen we toestemming om de grens “officieus” over te gaan, en is het wachten op het felbegeerde stempel in ons paspoort. na 80 vingerafdrukken, het noteren van al onze telefoonnummers (TIA) zijn we “vrij” om te gaan. Het CC team is bezig een alternatieve route voor te bereiden omdat wij anders 3 dagen van 800 km plus moeten maken. Fijn is het dat wij alsnog naar het Mövenpick hotel van gisteren kunnen voor een halve rustdag. Na een heerlijke hete douche eerst even wat slaap inhalen, lunchen en vanmiddag bij de Super U (Ivoorkust is Frans) en wat inkopen doen voor de komende dagen.

TIA – Maar wij kunnen met andere Challengers de F1 race in Amerika kijken via Sky Sports 👍🏻 tegelijkertijd voetbalt Barcelona, twee vliegen in 1 klap.

De dag van morgen: grens over naar Ivoorkust. met een maar, want tijdens de inspectie trip heeft het CC team 8 uur staan wachten. Wij wachten met starten van de 130 kilometers naar de douane, totdat Thom ons uitsluitsel geeft over de procedure …. Dan krijgen wij groen licht. Bij de grens is het heet en wachten, om een beetje afleiding te hebben nemen wij deel aan een tevredenheidsonderzoek, dus Peet geeft de jongen wat goede tips 😉 om het toerisme in Ghana te verbeteren.

Als alles en iedereen uitgestempeld is, rijden wij in colonne de brug op over de Tano rivier. Bienvenue en Republique de Côte D’Ivoire, staat er te lezen Voor ons nu een brug te ver. Al onze auto’s staan stil op de brug, terwijl zwaar beladen Trucks ons passeren. je voelt de brug duidelijk zuchten en beven door al het verkeer. Een brug hoort te bewegen maar ja TIA.!!!!

Voor Eric is dit gelijk een pitstop, hij heeft een spijker in zijn band en wordt op de brug (sorry beetje flauw) door het team gerepareerd.

Om 15:00 uur staan wij nog steeds op de brug en Eric en Maria en wij schrijven een briefje voor de vinder: een gratis vakantie aanboden in Nederland. In een pellegrinoflesje verdwijnt het de Tano Rivier in. Wordt vervolgd….

16:00 uur nog op de brug en daarna moeten we nog 170 km. Dat wordt binnen in het donker aankomen, direct eten, te weinig tijd om van het voorlopig laatste mooie hotel te kunnen genieten. Wij krijgen eerder reactie van de flessenpost dan dat wij het hotel aan komen.

16:30 aan ons noodrantsoen beginnen Chicken en Beef noodles.

17:15 Thom komt terug met onze paspoorten maar zonder het auto carnet en zegt, ik kom zo met een update…. De zon gaat over een uurtje onder en wij zijn nog geen millimeter opgeschoten.

18:30 begint het te schemeren staan staan op op de brug in niemandsland, we hebben onze paspoorten terug maar zonder stempel!!! Er zit 1 hele vervelende ambtenaar, smeergeld neemt hij niet aan (waarschijnlijk de enige in heel Afrika) Trucks, scooters met bakkies rijden heen en weer de grens over. Er schijnen veel valse Visa’s in omloop te zijn en kopiëen van onze paspoorten zijn richting Abidjan gestuurd ter controle.

Noodrantsoen 2: toastjes met overrijpe Brie, de malariamuggen vallen spontaan dood neer. Wij doen inmiddels auditie voor het vervolg op de film van Tom Hanks-Terminal en heet: The Bridge over River Tano, hoe 20 auto’s met Nederlanders tussen Ghana en Ivoor kust vast komen te zitten.

19:00 uur, er rijdt geen verkeer meer over “onze” brug. Om 20:00 uur update van Thom door het hek van de grens, hij is door op de papieren van 3 maanden geleden! Nog steeds in onderhandeling. Om 21:00 uur volgende update. In het donker worden yoga oefeningen gedaan, water gekookt voor noodles, stoeltjes neer gezet, of gelezen in de auto’s.

21:00 uur we de ambassadeur gaat bellen, wanneer geen idee. De poort zit op slot en moeten hier noodgedwongen ons bivak opslaan. Tentjes, daktenten, matjes op de brug, of in een autostoel slapen. Na een cup a soup en een glaasje wijn en bier proberen te slapen.

Van Gonneke, die terugvliegt naar NL, krijg ik terwijl wij heerlijk zitten te eten in La Chaumiere, een link uit Trouw vandaag.

https://www.trouw.nl/nieuws/in-nigeria-is-het-levensgevaarlijk-om-in-de-file-te-staan~bd1257dc/

Over deze snelweg zijn wij gereden !!!!!! Alle Challengers hebben daar uren in de file gestaan.

Maar snel over tot de orde van de dag, verwend met snel werkend internet zitten wij met de iPad te kijken of te wachten op verbinding voor de Moto GP, vandaag zou het kampioenschap beslist kunnen worden.

Een korte etappe vandaag, fijn want wij zijn nog niet helemaal hersteld van de zware week. Na nog geen 5 minuten onderweg te zijn staan we voor een stoplicht en pakt “iets” van achter mijn stoel, rijd tegelijkertijd achteruit en in zie niet dat er een zwerver in de middenberm zit. Ons Lunchpakket heeft een goede bestemming gekregen 🙏🏻.

Bij een Politie Controle, deed de officier of hij ons kende: I thought you were gone today this is my Lucky Day 🤔 lachte hard en vroeg of we iets voor hem hadden en hup lunchpakket nr. 2 gedoneerd. Gerard dacht ook dat hij zijn lunchpakket aan een jongen gaf, maar realiseerde zich dat in dat tasje, handgemaakte schoenen en nieuwe sneakers zaten. Gelukkig kon hij het nog op tijd omruilen.

Na een bezoek aan Cape Castle, zonder rondleiding over de slavenhandel, duurde te lang en het was 31 graden, even foto’s gemaakt ook van de vismarkt 😷 en route naar het hotel om uitbreid te lunchen en nog maar een keer aan het zwembad te liggen. Na de overnachting van morgenavond krijgen tot Dakar “minder luxueuze verblijven” .

Van Eric krijg ik nog foto’s van het zwembad gisteren in het mooie hotel 2 Fevrier, waar Anky, Gonneke en ik een jonge zwarte man, onder water zien spartelen. Hij doet verwoede pogingen, om te zwemmen. Wij hebben vroeger allemaal zwemmen geleerd op school, hier niet. Wij besluiten hem te helpen en de schoolslag uit te leggen. Een zwemvest van de lifeguard, die waarschijnlijk met lunch pauze is, bracht uitkomst: eerst de armen dan de benen oefenen. Het lukt best aardig, en zijn vastberadenheid is te prijzen. Vanaf de kant grappen zijn vrienden, die met een oudere blanke dame zitten 🤭 te lachen om zijn geplons. Onze mannen maken uiteraard de te verwachtten grapjes over, om hem nog iets anders te leren 🫣.

Peet had de wekker een uur te vroeg gezet, (twee uur tijdverschil) zijn tel blijft op NL tijd staan. Dan maar even krant lezen en WordPress voorbereiden en dan op ons gemak douchen en ontbijten. Het is 30 km naar de grens, onderweg ons netjes aan de Maximum snelheid houden en niet rechts inhalen. Wat een verschil met Nigeria.

Super relaxte grensovergang. Alle formulieren al ingevuld door het team, alleen een handtekening zetten gaan en wij worden oprecht welkom geheten bij de politie post. Enjoy your stay! Yes Sir!

MILITAIRE controle, bij de vorige waren wij doorgereden 🙈 en werden als enige van 3 auto’s gestopt, gelukkig zei hij er niets van maar vroeg wel of we wat voor hem hadden, en gaven hem onze lunchpakketten, voor het geval de grens lang zou gaan duren. Als wij in Ghana problemen krijgen dan kan Peet zijn “vriend” Memphis bellen (die hier vandaan komt) 😉.

170 km nog naar het hotel en 36 km ervoor ineens file, maar zonder irritant getoeter en auto’s die ertussen willen. Hebben we ons lunch pakket te vroeg weggegeven??

Ongeduldig kijken we of een D Tour mogelijk is, slaan linksaf einde rechts en dan een metalen poort die net hoog genoeg lijkt. Helaas, in de achteruit, keren en terug de file in. Die bleek achteraf bijna opgelost te zijn en zitten om 13:15 uur aan een heeeerlijk lunch buffet in het Mövenpick hotel. Er lonkt een mooi zwembad en ligbedden met parasollen,

Vanavond naar het beste restaurant in Accra gerund door een Nederlandse. Wij zijn benieuwd…..

Op deze dag besluiten wij een paar uur een sightseeing tour te doen. De gids staat een kwartier voor vertrek paraat. dat is best bijzonder voor Afrika. Eenmaal in de bus tel ik na 5 min onderweg te zijn, 8!! we gingen toch met 9 man!! Ik zie dat Bart Jan niet in het busje zit, en vraag: zijn wij niet iemand vergeten, iedereen vraagt WIE en OH en JA, en Eric roept BART JAN!!! Hij schaamt zich dat hij zijn navigator niet heeft gemist. Het tripje begint al goed. Iedereen barstte in lachen uit.

Bus rechtsomkeert, Bart Jan was inmiddels op weg naar het zwembad, springt toch snel bij ons in de bus en op naar de Fetish Markt (Voodoo) nee, geen …markt 🥴.

Wij worden overdragen aan twee gidsen met groene stoffen jasjes met Guide op hun rug, die de rituelen, pas na het betalen van 26.000 CFA (€40) zullen uitleggen. Wij ruiken onraad (toerist uitbuiten) en dode dieren. Er liggen slangen, ratten, vogels, apekopjes en zelfs hondenkoppen. Ook allerlei schedels, botten en andere ongure rariteiten. Je kunt voor een consult terecht en de voodoo dokter, schrijft voor wat je dan moet kopen, dit laten vermalen, en je in een kopje vermengd met water op te laten drinken. Daarna ben je van je “kwalen” verlost. Uiteraard is er een souvenir shop 😱.

Snel weg daar en een tussenstop met koffie en Cola bij een strandtent, waarna de helft van de groep (waaronder BJ) besluit in een taxi terug te gaan naar het hotel. Peter, Loek, Leonard en ik gaan door naar een huis waar slavenhandel werd gedreven. Onze gids “best dad” stond op zijn t shirt, blijkt helemaal geen gids. Hij vertelde niets over Togo, zat naast de chauffeur van de bus en zwaaide onderweg naar vrienden, Tijdens het drankje zat hij verveeld op zijn telefoon te kijken.

Aangekomen bij het slavenhuis deelt “Best Dad” ons mee dat de rondleiding daar gedaan door een oude man, die overigens alleen Frans sprak, er 40.000 XOF (60,00) voor wilde hebben. 😡Dus Niet!!

Er wordt unaniem besloten dat 10.000 XOF meer dan voldoende is. Loek, die goed Frans spreekt, trad op als vertaler, met de gids waren wij helemaal klaar.

De oude man vertelde dat er gemiddeld 100 slaven, die via een soort rattenluik in de gevel van het huis onder de vloer in de kelder werden opgesloten, terwijl de handelaren boven in het huis de slaven verhandelden.

Er was geen ruimte om te staan, water en eten werd via een Luik. gegeven en zaten daar opgesloten, totdat ze verscheept werden.

Wij besloten om de sightseeing verder voor gezien te houden en hebben de rest van de middag bij het zwembad gezeten. Maar niet voordat Peet de “Best Dad” even de oren had gewassen en de afgesproken prijs flink heeft verminderd. Daarna de schone was ingepakt heerlijk Indiaans gegeten buiten op het terras en morgen weer een grens over naar de volgende bestemming: Acra in Ghana 🇬🇭. Het CC team gaat om 06:00 uur, gewapend met onze paspoorten, richting douane om alles voor te bereiden.

Om 05:50 racen wij met Harry Anky en Eric en Belinda naar de Grens om dit gestoorde land te verlaten. Het is nog pikkedonker en gelukkig kunnen we de 1e kilometers opschieten, zodra het wat lichter wordt rijden wij langs een vuilnisbelt van wel 3 km die naast de snelweg ligt. Daar boven op staan ook krotjes van plastic, er lopen en wonen dus mensen op deze zooi! Het is echt niet te bevatten.

De chaos van de ochtendspits begint op gang te komen en vooral het getoeter van auto’s, taxi’s, Trucks en Brommertjes zijn oorverdovend. Wij proberen zo dicht mogelijk bij elkaar te blijven rijden. Ik heb geen foto’s meer gemaakt van deze laatste dag in dit land. Alleen ellende, viezigheid en troosteloze of boos kijkende mensen.

Het is bewolkt en de rit naar de grens met Togo duurt voor ons gevoel veel te lang, Bij de laatste controles dichter bij de grens staan de controleurs met golfclubs ipv stokken. Als iemand hier mee slaat overleef diegene het niet!

Om de 150 m worden wij weer 3x staande gehouden, wij moeten ons best doen om “vriendelijk” te lijken, wij zijn het zo zat!! En hoe stom zijn deze acties, alsof wij uit de lucht zijn komen vallen tussen deze controles in.

Bij de grens is het ook nog even chaos, want de procedure zoals in het roadbook omschreven is veranderd, peanuts na alle ellende van de laatste dagen. In de rij om de exit stempels van Nigeria te krijgen grappen wij tegen onze collega Challengers, als wij ze gescoord hebben, wij zijn eruit en jullie zijn nog in transit. De zon begint weer een beetje te schijnen als wij onze auto paspoorten ook terug krijgen van Thom, hij heeft het overgenomen van JW, die terug naar NL is.

Wij rijden met ons groepje gezamenlijk Benin 🇧🇯 in. Dit wordt een bliksem bezoek, om door te rijden naar onze eindbestemming voor vandaag Lomé 🇹🇬 in Togo.

Even afwijken van de route, om de Gate of No Return te bezoeken, waar in totaal 12 miljoen slaven, via een looproute geketend met voeten aan elkaar zijn verscheept naar Noord en Zuid Amerika. Hier werd ook hun identiteit afgenomen en kregen een nummer ingebrand.

Wij staan hier om Nigeria symbolisch achter ons te laten. Het monument staan op een mooi en breed zandstrand en over 2,5 jaar staat hier een mega vakantieoord gebouwd door …… 🇨🇳 Chinezen! Er is ook een imitatie poort of no return in aanbouw en smakeloos nep ding hoe triest is dat.

Bij de grens met Togo loopt alles voorspoedig, bij het binnenrijden is de sfeer zo anders, het is kleurrijk, de krotten zijn verdwenen, de mensen zijn netter gekleed, wij zien echte winkeltjes, de brommers rijden rijden allemaal met een helm op, behalve de passagiers dan 🤣. De auto’s rijden niet zig zaggend door elkaar, wij nog wel een beetje, hoe gek dat je het gedrag kopieert. Nog even omschakelen. Het getoeter is veel minder. De laatste hobbel nemen wij bij aankomst in het hotel, als de portier in onze auto wil kijken, nog vol met adrenaline zijn we duidelijk nog geïrriteerd en bij het doorrijden laat Peet de luchthoorn van de MB Rhino “even” horen. Ze schrikken zich dood en wij lachen in ons vuistje.

Het 2 fevrier hotel is prachtig en met een drankje bij het zwembad wisselen wij onze horror avonturen uit. Nigeria Crtl Alt en Delete!!

‘s-Avonds in het Mariott Hotel viel 3x de stroom uit, terwijl wij buiten bij het zwembad zaten te eten. In mijn ooghoek zie ik steeds iets voorbij schieten en als de lichten voor de derde keer weer aan gaan, zie ik een rat angstig heen en weer rennen onder een bloembak verdwijnen. Ik had medelijden met het beestje, hij was duidelijk in paniek en kon geen kant op, als een rat in een 🪤 val.

Na een goede nachtrust 310 km over goed asfalt de Express-highway naar Lagos, de hoofdstad waar 28 miljoen mensen wonen. Wat een verademing na gisteren en het vordert gestaag, en als het zo doorgaat zijn wij rond 12:30 in het Hotel. Als de kamer nog niet klaar is eerst lunchen en even bijkomen daarna. Het was de goden verzoeken …. Nog 17 km en een file van 4 rijen dik, omdat er overal straatverkopers opduiken, kan dit wel even gaan duren. Zeker 1 uur de gekste goedkope rotzooi hebben afgewezen: nootjes, eieren, maniok wortels, telefoon houders, plastic slippers, moslim hoedjes en jurken, chips, water, honden riemen, borstels, schilderijen, Engelse wetboeken, mokken, werkdoekjes. Het is een kunst hoe sommigen met zware mandjes waar flesjes drinken in zit, op hun hoofd tussen de auto’s door wandelen, meelopen als het weer gaat rijden.

Dan naar de rechterbaan wisselen om de volgende afslag te kunnen nemen. BRT only doemt er ineens in witte letters op de rijbaan er rijden meer auto’s en wij volgen want het eind is in zicht en hebben honger. Wij rijden rechts een Truck voorbij die op middelbaan stilstaat. Ineens schieten er 3 zwaar bewapende militairen voor onze auto en schrikken omdat 1 van hen de autodeur probeer open te rukken. Peet doet het raam naar beneden en hij begint te schreeuwen This is Nigeria en de rest verstaan we niet maar ze zijn behoorlijk opgefokt. Waar we heen gaan en waarom. Hij sommeert dat Peet de auto uit moet die staat oog in oog met deze boze man, die zegt achterin te willen stappen. Hij laan dien dat de bank vol staat met spullen. Op dat moment springt een andere idioot met een blauw hesje bij mij de achter in achter het stuur, pakt het vast en wil het gas intrappen en wegrijden. Op dat moment denk ik maar 1 ding en ruk de sleutel uit het contact terwijl hij 1 sec de andere kant op kijkt. Een vierde hoger in rang komt erbij en geeft opdracht om ons te laten gaan.

Het is de druppel voor ons, wij kunnen niet wachten om morgenochtend Lagos en Nigeria achter ons te laten. Het is niet te beschrijven wat we meegemaakt en gezien hebben, dit land is werkelijk de hel is op deze aardkloot.