Nagekomen bericht ivm slecht internet dinsdag etappe.

Heel vroeg wakker helaas, het bed nodigde niet uit tot lang slapen. Eerst het filmpje naar Joyce sturen die vandaag (18 oktober) 31 jaar is geworden. Wij hebben dit samen met een aantal kindjes en Gonneke en Anky gezongen en Loek heeft het filmpje gemaakt. Na Happy Birthday gezongen te hebben, deel ik mini’s uit die ik verzameld heb uit de hotels. Anky deelt snoepjes uit. Alsof je ze goud in handen gaf wat een blije gezichtjes.

Met een vers gebakken omelet een brood in een doosje op pad, met Eric en Belinda besloten om samen te rijden voor de veiligheid Eerst Nigeriaanse Naira’s uit een ATM proberen te krijgen, er staan er 8 op een rij 6 met een zwart scherm en 2 waar geen geld meer in zit. Bij de tweede lokatie meer geluk. Ook dit geld is te vies om beet te pakken en ongelofelijk dat de machines het stapeltje nog kunnen uitspugen.

Snel de stad uit en de 1e 50 km schieten lekker op, bij de controles vertellen wij het Office of Tourism zijn en hun “prachtige” land voor Europa te verkennen, dat blijkt te werken. Ze proberen nog wel wat los te krijgen en moeten tevreden zijn met een saluut, 👍🏻 en een “gemaakte” glimlach van ons.

Op een gegeven moment is de weg geblokkeerd door twee vastgelopen trucks, moeten we een stuk terugrijden en een D-tour nemen, ook daar weer controles zonder mannen in uniform 😱. We kunnen toch weer door op het ZOAB.

Net voorbij Akana rijdt het lekker door, totdat we 3 banen dik wederom op een militaire controle stuiten De route naar Benin is nog 4 uur minimaal. Lang verhaal kort 1,5 uur stil gestaan, en door naar Benin, de stad waar 2 miljoen mensen wonen.

De volgende chaos krijgen wij voor onze kiezen voor de brug over de Niger, het vrachtverkeer moet transport belasting betalen en dat houdt alles op 1,5 uur voor de brug staan wachten. De Niger stroomt heel sterk en als we eindelijk aan de overkant zijn zien we de overstromingen met eigen ogen. Gelukkig voor het donker wordt komen we in het hotel aan. Wij zijn aan het aftellen nog 2 nachten in dit K..land en dan Benin 🇧🇯 in.

Wij zullen ons deze dag en etappe nog lang herinneren, en helaas kunnen we er niets positiefs over zeggen. De Hel van het Noorden was er niks bij !!!

Om 06:30 vertrokken, met gewassen auto’s (of wij daar blij mee moeten zijn, omdat er 1 doekje gebruikt werd) maar het belangrijkste is dat de wielen ontdaan zijn van de aangekoekte modder, waardoor de auto bijna onbestuurbaar was geworden. Eerst tanken en dan 580 km over ZOAB (Zeer Afrikaans Open Beton), met het verschil dit, kraters, en modderpoelen zijn, waar Trucks in kunnen verdwijnen. Zo sterk als de MB Rhino is, het is een drama voor ons als bestuurder en passagier, we krijgen klap op klap door de kapotte achterschokbrekers. Bij veel controleposten duim omhoog, gemaakt lachen en dat we hun land prachtig vinden. Inmiddels vinden wij het een ongeorganiseerd K..land, waar complete chaos overheerst en verkeersregels niet bestaan. DAKAR 2.0 is een understatement voor vandaag.

Bij het invallen van de duisternis, zien wij 2 van onze auto’s terug komen rijden en een duister weggetje inschieten. De weg verderop is geblokkeerd door twee vrachtwagens die vastzitten. Nog geen 5 meter opgeschoten in het weggetje komen we tot stilstand doordat een boomstam voor de auto wordt gegooid. Ineens staan wel twintig jonge mannen schreeuwend om de auto dat ze geld willen zien. Hier helpt geen lach en duimpje meer.

Ze zijn heel intimiderend en Peet probeert rustig te blijven en ik geef hem 300 NAIRA. Het is alles wat we hebben, uiteraard zijn ze hier niet tevreden mee en eisen meer geld. Ik hou mij maar gedeisd en de sfeer begint grillig te worden en de mannen gaan steeds harder om geld schreeuwen. Ook Peet begint zijn geduld te verliezen en schreeuwt terug dat we alles al gegeven hebben. Het getouwtrek houdt nog even aan, maar uiteindelijk wordt toch de boomstronk weggehaald en dit ritueel gebeurt nog 2x op de D-tour. Een vreselijke ervaring en dat is een understatement. We gaan bijna denken dat dit zo gepland is.

Terug op de weg is het nog een helse rit in het donker vol gaten in de weg, wij rijden achter twee andere Challengers aan, het gebonk van de achterkant voor lief nemend maar wij willen niemand uit het oog verliezen.

Wij zijn 12,5 uur onderweg geweest en hebben 580 helse kilometers afgelegd. Doodmoe, met dezelfde ploeg als de avond ervoor, vroegen wij ons allemaal af, of dit nu een challenge is of een dubbele aflevering van “De gevaarlijkste wegen van de wereld” is kinderspel bij wat wij vandaag meegemaakt hebben!!! En dan zonder gezellige voice-over.

Uiteindelijk genieten we van de verse noodles en een omelet. Over het onderkomen kort en met deze overnachting erbij, hebben wij al drie dagen geen stromend water gezien. Dinsdag belooft al niet veel beter te worden

Onder begeleiding van twee leger voertuigen, met elk acht zwaar bewapende militairen, worden wij in colonne met knipperde lichten, via een toeristische/militaire route van km, naar de grens met Nigeria begeleid. Foto’s maken was ten strengste verboden, maar uitzonderingen bevestigen de regel!

Onderweg zie ik op maps.me (dit is ons routeboek met alle aanwijzingen etc) dat de weg een stuk ontbreekt, en precies daar is het waar de 1e militaire pickup vast komt te zitten. Er is een dorpje nabij en het uitgelopen volk helpen de militairen en maken met scheppen en takken de sporen . Een heel lang verhaal kort: 40 km – 4 uur verder, met uitdagingen voor veel auto’s, lekke banden, schade aan plaatwerk, treeplanken en bodemplaten, ploegt de MB Rhino 💪🏻, hier met gemak door heen. in dit terrein doet hij doet hij het perfect!

Bij de grens is het wachten op de laatste twee auto’s en daarna kunnen we pas verder,

De Commandant van Immigratie wil graag met ons op de foto, en ik vraag of hij een business card heeft helaas, wel krijg ik zijn. telefoonnummer, just in case.

De rest van de etappe wordt een hele zware DAKAR beproeving. Hier weer de korte versie: Voor ons is het een slagveld en staan er drie auto’s vast JW heeft zijn band eraf gereden en zelfs Paul Lombard, die alle grote Dakar mannen traint, waaronder ook Fernando Alfonso, staat met een afgelopen band in de modder. Er zijn twee opties, links naar beneden ook het slagveld in, of rechtdoor de diepe zware sporen die niemand aandurft. Peter loopt het hele stuk rechtdoor eerst helemaal af en denkt deze te kunnen nemen. Hij twijfelt alleen over de breedte van deze sporen, want dan is er geen weg terug en is vast muurvast. …

Na wikken en wegen besluiten wij rechtdoor het smalle spoor in te duiken, en weer laat de MB Rhino ons niet in de steek. In low gear stuurt Peet hem als een mes door de boter de modder door naar beneden. Paul Lombard staat beneden met zijn telefoon filmt en 👍🏻👍🏻. Filmpje volgt later …. Het begint al schemerig te worden en er moet nog 70 km afgelegd worden. In een dorp besluit JW de etappe stil te leggen en een slaapplaats aldaar te zoeken. Hier voelen wij, en nog een paar anderen niets voor en besluiten door te rijden naar de theeplantage zoals gepland.

Het wordt een helse rit in het pikkedonker over zand, modder, gaten en grote stenen alsof je door een drooggevallen rivier rijdt, waar we ook diverse kudde’s koeien moeten ontwijken. Doodmoe komen uiteindelijk 5 auto’s na 16 uur sturen, binnen bij Highland Tea rond 22:00 uur. Hier worden we warm onthaald met een bord gebakken rijst kip of Stoof en kool salade. Er is geen stromend water wel WiFi! Te moe om het guesthouse goed te observeren vallen we snel in slaap.

Geen dag van morgen briefing maar het roadbook volgen en 580 km naar onze volgend onderkomen.

Het Diner was echt top, de Chef Kok (een Dame) kwam aan iedere tafel even kennismaken. Helaas geen foto gemaakt.

De zon schijnt weer de volgende ochtend en de politieposten en controles, zijn een piece of Cake. Lachende agenten, een klein gesprekje over hoe mooi wij zijn land vinden en Onana van Ajax 👍🏻. Vandaag 275 km waarvan de laatste 140 km zwaar offroad en daar verwacht het roadbook dat we er 5 uur over zullen doen.

Het bleek slechts een voorproefje van wat ons zondag en maandag te wachten stond….

De 5 uur ✔️, het onderkomen waarvan het roadbook schrijft: zeer eenvoudig ✔️, de BBQ die Paul en zijn team bereid hebben waren top, de verlichting in de gazebo, Gamma led verlichting⬇️, Maar wat een gezellige avond hebben wij gehad 🍷🍽. We kregen bij het inchecken, een nieuwe handdoek (die zo lekker vocht opneemt) maakte niet uit, want de douche TIA! , die sloegen we maar een keer over, en de volgende twee dagen konden wij onze handdoek ook niet gebruiken, behalve om een fles wijn in te wikkelen en veilig op tr bergen in de MB Rhino, de auto zonder achter schokbrekers!

Om zes uur de wekker, om door de Commandant der strijdkrachten van Kameroen en zijn team, de 40 km naar de grens schenen nogal gevaarlijk te zijn, begeleid te worden….

300 km asfalt, snel de hoofdstad verlaten lukt niet, het regent en terwijl wij wederom in een verkeerschaos belanden, op een weg die van 4 naar 3,2 naar 1 baan gaat, begint het steeds harder te regenen. De waar van de kooplieden, wordt gedeeltelijk afgedekt, helaas is het dweilen met de kraan open, en ze staat veelal op hun slippertjes of blote voeten in een bruine modderstroom te schuilen. Je wieg zal hier maar gestaan hebben, zo troosteloos om te zien. Wij hebben ruim een uur over 20 km gedaan.

De XAF’s die wij gisteren nog even snel voor kleine valuta gewisseld hebben is te vies om beet te pakken, maar we hebben het nodig om tol te betalen en snel door te kunnen rijden. Als je bij de Peage wacht, wordt je belaagd door straatverkopers, die soms nogal vasthoudend kunnen zijn, 500 XAF ‘zwart geld’ in de aanslag raampje open, bonnetje aanpakken raam weer dicht en door.

Na 70 km wordt het droog, ik zei nog: als het blijft regenen, zijn we de politieposten zo door. Nog geen reactie 20 km verder, door een horde, in het oranje gekleurde verkeersbeambtes, abrupt staande gehouden. ❌. Ze hadden ons geflitst (niet) en ze hadden gemeten dat wij 94 km reden gekrabbeld op een kladpapiertje. In onverstaanbaar frans kenteken en rijbewijs laten zien en kijken of ze Ikke niet begrijpen, schouders ophalen en No French accepteerde.

Het leverde niet veel op. Peet besloot, met de business kaartjes van onze vriend, de Minister van Toerisme en Sport, die we twee dagen eerder ontmoet hadden, gewapend naar het Buro van de Oranje brigade te lopen, liet de kaartjes zien en zei: “Mon Ami” I will call him now! Daar schrokken ze van, gaven de papieren snel terug en lieten ons gaan. Waar het drankje, de foto bij de pomp, het bezoek aan het dorp al niet goed voor is geweest!

Niet lang daarna de volgende politiepost: een vriendelijk lachende agent, wilde weten wat wij in de auto hadden, achterklep open “en passant” schuift Peet, de kaartjes van de Minister onder zijn neus, achterklep weer dicht en deze beste man was ineens tevreden met een flesje water en een 👍🏻 en wij gniffelend weer en route.

Langs deze 300 km overal dorpjes, markten, uitgaande schoolkinderen met kleurige uniformen, veel bussen, brommertjes, en langs de weg lopende mensen (waar dat allemaal heengaat, het blijft ons een raadsel). En niet onbelangrijk, bij alle volgende politieposten, kunnen wij ongecontroleerd doorrijden 📡😉.

Het blijft heel de dag bewolkt afgewisseld met wat lichte regen en mist (hoogte 1.485m) en de laagste temperatuur sinds wij op reis gegaan zijn 17,5 gr.

In het, het is geen Hilton hotel volgens het roadbook, aangekomen worden wij aangenaam verrast. Het ziet er heel kleurrijk en gezellig uit, en het ruikt er fris. De late lunch van Groente- of Uiensoep ons heerlijk laten smaken en wij kijken uit naar het Diner vanavond. Vanaf morgen zijn wij twee dagen op het platteland van Afrika, authentieker wordt het niet en wij gaan echt offroad (dat belooft wat met de regen van vandaag) en zijn dan offline ook.

De borrel op het terras van de 11e verdieping was gezellig met drank en taart (gemaakt met botercrème) ziet er heerlijk uit, maar de smaak is nogal vettig. Uit beleefdheid toch een mini stukje genomen. Ik had eerder die ochtend via TripAdvisor op restaurants Kameroen gezocht en vond een Japanner op loopafstand van het hotel, 41m. Via de conciërge in het Hilton in mijn beste Frans, zou ik wel even een tafel regelen voor 6 pers (piece of cake🎂). Bien sur, zei de beste man en toen hij vroeg hoe het restaurant heette toonde ik de foto van TripAdvisor. De goede man keek ietwat verbaasd en wees naar het buffet; en tevens ontbijt restaurant, van ons hotel achter mij, en zei dat is hier 👈🤣. Een illusie armer, lbesloten wij toch om hier na de borrel te gaan dineren. Ook omdat het buiten het hotel overdag al best onaangenaam was, dus in het donker op zoek naar een restaurant was geen optie. Prima gegeten, de tonijn toch maar laten liggen, en wederom geëindigd met taart 🎂 en botercrème!

Dan krijgen wij de volgende Whatsapp van JW : We staan voor een aantal uitdagende etappes. Morgen is een eenvoudige etappe, daarna wordt het serieus. Om je daar alvast goed op voor te bereiden nu al belangrijke informatie.

Morgen 14 oktober:
300 kilometer asfalt met veel checkpoints. Wees voorbereid op de meest onzinnige verhalen en eisen met als doel: geld. Een vriendelijke doch wel dringend verzoek: geef geen geld. Een colaatje, broodje of watertje is prima, maar geen geld. Met het geven van geld maak je het de achteropkomende Challengers super lastig. Die zullen dan sowieso gestopt worden en ook onder druk worden gezet om geld te geven.Onzinnige verhalen of eisen? Je mag geen Engels spreken in Kameroen of: je mag geen koelkast in je auto hebben of je mag geen geluidsboxen in je auto hebben… Allemaal onzin uiteraard.Ook kom je radarcontroles tegen. Op de bon? Eis een reçu…Het hoort er allemaal bij en geniet vooral van de omgeving, de dorpen en de mensen

Zaterdag 15 oktober
Een flink stuk zwaar onverhard met als eindpunt een afgelegen dorp met zeer eenvoudige accommodatie. Geen airco, misschien een douche en een bedje van 140…

Zondag 16 oktober
Allemaal zwaar onverhard, een eenvoudige grensovergang en wederom super eenvoudige accommodatie waar de daktent gebruikt moet worden en waar door de organisatie nog 4 tenten worden bijgeplaatst. Ook een douche is geen zekerheid…

Het ziet ernaar uit dat wij vanaf zaterdagochtend t/m maandagavond niet bereikbaar zijn. Ik zal zodra, wij weer rooksignalen kunnen sturen, de verslagen van deze etappes 📡. Wordt hopelijk vervolgd ….

Wij waren al gewaarschuwd door JW, dat het verkeer in Yaoundé, hem bij zijn inspectietrip drie maanden geleden, 2 1/2 uur kostte. Terwijl wij de Hoofdstad naderen zien wij de drukte al behoorlijk toenemen, dan gaat het regenen en de straten veranderen in rivieren. De MB Rhino is gelukkig een monster op grote wielen en wij kunnen het verkeer goed overzien. Wij besluiten een kleine D-tour te nemen omdat de aangegeven route muurvast staat.

Na wat duw en trekwerk en de Dakar skills van Peter 💪🏻, hebben wij een flink stuk file kunnen omzeilen. Het begint harder te regenen en op de rotonde, waar twee in donkerblauwe (oranje? TIA) regencapes gehulde verkeersregelaars wanhopig probeerden het verkeer in goed banen over de rotonde te leiden, die inmiddels in een kolkende rivier was veranderd.

Er was zelfs een baan, met vooral taxi’s die aan de verkeerde kant van de rotonde voorgesorteerd stonden. Wij besloten daar ook voor te kiezen, ipv drie kwart rond, gewoon tegen het verkeer in en gaan op hoop van zegen. Wonderbaarlijk lukte het en het heeft ons zeker een half uur gescheeld. Het Hilton lag net voor de volgende rotonde links en ondanks dat deze rotonde niet zo vol stond, besloten wij weer tegen het verkeer in, de oprit van het hotel op te rijden. Als we daar ook een boete voor zouden krijgen Prima!

Hilton Kameroen, best een mooi hotel 15 jaar geleden, nu ondanks de kitscherige pracht en praal duidelijk verouderd, maar het beste wat hier te krijgen is. Zelfs de premier verblijft hier en de MB Rhino wordt aan de onderkant voor de slagboom met spiegels gecontroleerd op bommen (eerder die dag waren wij spionnen) nu mogelijke terroristen 🤣. Ook de bagage wordt uitvoerig gecontroleerd. Het roadbook schrijft dat er niets te doen is behalve een museum bezoeken. Wij hebben ons portie chaos gisteren gehad en wachten af wat de “rustdag” ons gaat brengen……

Pling! whatsapp van JW: iedereen uitgenodigd om 17:00 uur in de bar op de 11e etage voor een borrel van Bart Jan die jarig is vndg ✔️

Na een laat ontbijt en kopje koffie geschonken door Miss Breakfast, even FaceTimen met Joyce en Pip, ze kijkt al zo wijs en kruipt inmiddels 🥰. Ze is al een echte dreumes aan het worden.

Dan de dashcam beelden veilig stellen, ik zit nog steeds te stoeien met dat …ding😡. Peter heeft een niveau regeling bediening op de MB vast kunnen zetten, door alle klappen eigenlijk geen wonder, dat er niets meer is losgekomen.

Wij ontvingen een offerte van de Mercedes dealer in Lagos Nigeria die de schokbrekers kan vervangen voor 6.974.997,75 NAIRA (oftewel € 16.500,00) wel netjes dat ze überhaupt antwoorden, want Mercedes Nederland stuurt ons van het welbekende kastje (schokbreker fabrikant) naar de muur (MB Nigeria).

Ook nog even wat flappen getapt voor benzine en de te verwachten steekpenningen voor de etappe van morgen. Wat administratie bijgewerkt, de foto’s van de Canon camera op Peet’s iPhone gezet 👍🏻. Blog bijgewerkt. Al met al goed bezig geweest op deze rustdag. En hier de foto’s van de chaos van gisteren.

Morgen 400 km asfalt en nu nog even relaxen bij het zwembad en op naar de Bar te gaan voor de Borrel.

De wekker om 04:15, geen probleem om dit “onderkomen” snel te verlaten. Met een stokbrood belegd met roerei, tomaat en komkommer onder de arm, richting de grens naar Kameroen, waar al drie jaar geen toeristen worden doorgelaten. Tanken is een dingetje maar bij de derde pomp succes, pas na het betalen van 6.000 XAF en een petje (wij moeten zuinig zijn met onze steekpenningen, de stapel reklamepetjes slinkt al aardig) kunnen we 33 liter kopen genoeg tot aan de grens.

Daar verloopt alles best soepel en mogen zelfs foto’s maken. Wij worden welkom geheten door een Engels sprekende heer, die ons verzekert dat er in Kameroen veel Olifanten apen, en zelfs tijgers in het wild rondlopen! TIA!

Er volgen weer een aantal politiecontroles, de een vriendelijk, de ander corrupt en moeten bij hem 10.000 XAF betalen. Wij horen in het hotel dat zijn prijs van 2.000,00, 5.000,00 naar 10.000 steeg.

Bij de 1e tankstop in Kameroen zit een uitgedost gezelschap en wij vragen netjes of we op de foto mogen maken. Het blijken de Officiële en de traditionele chef van het dorp te zijn. Ook de running burgemeester sluit aan en al gauw zitten wij naast de pomp op een plastic stoel met een drankje en wil de minister van toerisme en sport, die ook is aangeschoven, ons een pygmeeën dorp laten zien op 10 minuten afstand. In colonne met knipperlichten aan , het oerwoud in en daar aangekomen is het een dorp met kleine mensen naar geen pygmeeën. Hij schudt de dorpsoudsten de hand en wij mogen even wat foto’s maken.

Na onze contactgegevens te hebben uitgewisseld, rijden wij verder richting hoofdstad en het Hilton waar wij 2 nachten slapen.

Plots worden wij door een radarpistool geflitst en grappen nog, hoe lang het duurt voordat we de foto op de mat zullen krijgen.

Al snel zien wij mannen in oranje hesjes ons sommeren aan de kant te gaan en na het betalen van 25.000 XAF mogen we door. Wij waren vlak daarvoor aan het berekenen, dat er geen geld meer gewisseld hoefde te worden. Toen bij de volgende, vriendelijk maar toch corrupte agent er nog eens 1.500 XAF neergeteld moest worden, moet er morgen toch nog een beroep gedaan worden op de Visa card.

Er werd ons zelfs een keer gevraagd bij de zoveelste politie controle of wij spionnen waren, die zijn land kwamen controleren.

Morgen een rustdag, het verslag over de rit door de stad naar het hotel, inclusief de foto’s van de verkeerschaos volgen later ….

Gistermiddag kregen wij een groepsapp van JW: of we ons om uiterlijk 14:00 uur ons willen melden in het hotel voor een verplichte Corona test a 35.000 XAF cash!! pp.

De test bleek een wassen neus (nog geen centimeter werd het teststokje in ieders neus gestopt en zonder te draaien. En rara iedereen negatief, de kliniek € 1.870 rijker voor 1 uurtje werk. TIA! Maar wij mogen Kameroen in over 2 dagen.

Om 06:45 de auto in voor 800 km asfalt, van goede kwaliteit, stond in het roadbook, dat maar ook drempels, grind, en gaten, de route bestond totaal uit 3 x links en 2x rechts, verdwalen onmogelijk.

Het werd een lange dag voor ons en een paar pechvogels. Net na de tolpoort de stad uit, stond Sjuk met zijn FJ Cruiser die niet meer wilde starten, en bij km 267 stond Harry stil met een afgebroken draagarm. Dat was gelukt snel opgelost, bij de FJ helaas niet die moest achterblijven en sluit morgenavond weer bij ons aan.

Van fotograferen zijn de Congolezen niet zo gecharmeerd, maar verder uiterst vriendelijk als je lacht, 👍🏻 of zwaait krijg je hetzelfde terug. Wij waren niet op de hoogte van het negatieve reisadvies voor Congo. Nu maar hopen dat er niemand iets overkomt.

Dan op zoek in Oyo naar het huis van de President van Congo, niet te missen zei JW!! Maar meer dan zijn hotel (bizar groot en leeg) en zijn vliegveld (idem dito) troffen wij alleen zijn Bill board aan. Wij gaan niet door naar start.

Wij blijken vandaag de evenaar te zijn gepasseerd, het water draait vanaf nu weer gewoon linksom doucheputje in.

Helaas niet filmen terwijl een colonne politieagenten (mannen en vrouwen) in de bloedhitte aan het marcheren waren. Deze foto komt van onze dashcam.

De politieposten onderweg zijn ook nogal wisselvallig van super vriendelijk: Bonjour je suis Laurent, and I speak small English, Bon voyage, tot gewapend met je paspoort en een kopie samen naar het hokje van een autoritaire beambte en wachten tot de goede man toestemming gaf verder te rijden.

Bij de laatste 3 pompen was geen bezine te krijgen, bij de laatste in Ouesso stond een rij, maar schudde de bediende met zijn hoofd. Uiteindelijk gewapend met 1.000 XAF, twee petjes en flink aandringen van Peter, kregen wij toch voor 30.000 XAF benzine.

In het hotel (lees onderkomen) matig genieten van het diner en ambiance deelt JW mee dat dat wij waarschijnlijk de enige 40 buitenlanders zijn die morgen in Kameroen rondrijden, Het land laat geen toeristen binnen. En vooral niet ongevraagd Fotograferen en filmen!! Vroeg naar het hok (bed sliep best ok) wekker gezet om 04:15 voor de 2e monster etappe en grensovergang.

Diner in het Radisson Blu. Er is een gezegde: This is Africa (TIA) we hebben een aantal van zulke momenten gehad, maar als ik die ga opsommen wordt dit blog een boek van 1.000 pagina’s. Ik wil jullie een klein beetje inzicht geven in het gezegde TIA.

Na ingecheckt te zijn even een drankje bij het zwembad met uitzicht op de Congo rivier, bestelden wij drie biertjes en 1 Gin Tonic, ik vroeg maar niet welke merken ze hadden, want God, zo heette onze ober (stond op zijn naambutton) had er weinig zin in. De drie bier worden snel neergezet, maar die GT krijg ik als de rest al op is. TIA!

Met Ann, Paul, Eric en Belinda afgesproken voor het diner en met God een gezellige tafel uitgezocht, die voor ons gedekt werd. Bij aankomst bleek deze al bezet, hup andere tafel wij zijn de moeilijkste niet, na lang op het menu en wijnkaart gewacht te hebben bleek dat 3 vd vier gerechten niet besteld konden worden. Ik een Ceasar salad (alleen zonder Ansjovis). Volgens mij hebben ze hier nog nooit van Ceasar gehoord, ik kreeg een bak sla met 2 tomaatjes, 3 kappertjes en 4 croutons TIA!

Paul koos een witte wijn, en je raadt t al! Er werden drie alternatieven op tafel gezet, die natuurlijk niet koud waren. De Wijnglazen hadden meer weg van Gin T Glazen. Drie well done biefstukjes ipv Saignant TIA! Mijn Kreeft en Peet’s Garnalen waren top en we hebben toch met elkaar een gezellige avond gehad.

Vanochtend in het AD, hoe vaak lees je iets over 🇨🇬 in Nederland!, drie baby chimps gestolen bij een opvang en er wordt losgeld geëist!!

Na ons ontbijt ( TIA !!!) heeft Peet de auto gereorganiseerd, ik de was en de koffers. Éen van de rechter schokbrekers, blijkt nu ook te lekken. Na diverse telefoontjes met MB in Nederland en onze vaste garage, horen wij dat het niet zo eenvoudig is om dit op te lossen. De schokbrekers achter kunnen niet onafhankelijk van elkaar vervangen worden en er is speciaal gereedschap voor nodig. Het wachten is nu op eventueel transport vanuit Nederland naar Afrika van twee sets nieuwe schokbrekers, die bij een officiële MB garage vervangen moeten worden. wordt vervolgd…..

Om twaalf uur verzamelen met jarige Monique en bijna alle Australië reisgenoten uit 2018. De Congo rivier is niet de mooiste of schoonste. Been There Done That ✔️. Een uurtje was lang genoeg, daarna lunch en aansluitend een borrel ter gelegenheid van Monique 🎊 met band, zangeres, en dansers. Het was een gezellige boel met drank, dans en taart.

Morgen een lange etappe van 800km, alleen asfalt dit komt nu even goed uit voor de gehavende MB Rhino.