Om 01:06 uur kwam vannacht het verlossende Sms’je binnen:

GEFINISHED weer WP gemist, Nu 270km liaison, bijna 230k zonder vrijkomende koppeling gereden

Het hele verhaal komt later vandaag, en er is indirect een Argentijnse politieauto bij betrokken…..

Ze zijn als 51e over de streep gekomen wat natuurlijk een topprestatie is gezien de omstandigheden. Overall staan ze nu 56e! (nog zonder de straftijd van het gemiste 1e waypoint)

14 januari 2016 – VAN LA RIOJA NAAR SAN JUAN

Verbinding 281 km, Special stage 431 km, in totaal meer dan 700 km dus vandaag ook weer een zware etappe met zand en zware fesh-fesh. Maar ook met snellere en rechtere secties, met grind en kiezels.

Dit was de kortste, maar heftigste dag uit mijn rally carrière!!! Ik ben helemaal kapot en mijn navigator ook. We hebben ontzettend veel meegemaakt, het was zo bizar zwaar met heftige zandbanen door de Rio’s en veel diepe op- en afstappen, waar bijna voor iedere opstap een hele gemene knip zat, zodat de neus bijna elke wand raakte. Hierdoor kon ik vaak niet echt snelheid maken, want dan werd je gelanceerd, dus was het iedere keer weer een uitdaging om boven te komen en wat je boven tegenkwam, geen 50m vlak of recht terrein en zandsporen zo bizar diep, van de vrachtwagens. We hadden bij de start 2 vrachtwagens voor ons, één hadden we er snel ingehaald en vlak voor de tweede vrachtwagen moesten we volgens het roadbook naar links. Door het vele stof van die tweede vrachtwagen reed ik eerder naar links, maar daar liep de auto helaas vast, dus rijplaatjes eronder, en met hulp van het publiek en snel los.
We waren alleen daarna 1 rijplaat even kwijt en toen reden er ook nog 2 vrachtwagens over heen. Het publiek hielp ons en prikten met stokken in het zand en zo werd hij weer gevonden. Dit was allemaal in de eerste 20km, waar we ook al aardig wat deelnemers vast hadden zien staan.

Peter E was nog trots, dat hij getraind had, maar de man met de hamer kwam bij ons allebei toen wij opnieuw vaststonden in een krater, waar ook veel andere deelnemers vast bleken te staan, het leek wel een slagveld. Gelukkig voor ons waren daar ineens Kornelis Offringa en Thomas Dubois met de T4 snelle assistentie truck, als een duveltje uit een doosje, en trokken ons er weer snel uit, ik verspeelde bijna de rechterdeur, want die stond open toen Kornelis begon te trekken! Het ging net goed, Kornelis liet onze banden nog iets af (wij hadden ze zelf op 1,4 bar afgelaten, maar dat bleek nog te hard) Toen bleek later dat er toch net iets te veel lucht uit was gehaald, want verderop in de zwaarste smalle Canyon waar ik ooit in terecht gekomen was, moesten we steile wand rijden van 3-5meter hoog en van links naar rechts om maar vermogen te houden want stilstaan was onherroepelijk vastzitten. Het was zo listig want er reden ook motorfietsen, quads, auto’s en vrachtwagens door en langs elkaar. De auto voelde ineens anders aan, maar ik moest door en uiteindelijk kon ik net op een plateau stil gaan staan, en er bleken links 2 banden van de velgen afgelopen te zijn.

Het zand was zo heet dat onze voetenzolen verbranden door onze schoenen heen. Kornelis stopte wederom bij ons, hielp ons weer (waar zouden wij geëindigd zijn zonder deze mannen) en hup snel weer verder, al na 300m lag er een vrachtauto op zijn kant en die versperde de track, snel beslissen en er toch langs via een steile afstap van 4 meter, weer een paar honderd meter verder waren er 4 aan het kloten om uit de Canyon te komen, dus ik besloot eerder omhoog te rijden om eruit te komen, daarop kwam de auto weer vast te zitten, sloeg af en wilde niet meer starten, helemaal dood geen beweging meer in te krijgen, de startmotor had het begeven.
Op de T4 gewacht, dit duurde lang want die was inmiddels aan het assisteren om de omgevallen vrachtauto recht te trekken, wat uiteindelijk niet lukte. Hij heeft de Toyota gelukkig weer aan kunnen trekken en verderop met nog een klein rukje gegeven om uit de Rio te komen. Verderop kwamen wij in zulk zwaar fesh-fesh terecht en dat over een breedte van 150m waarop we wederom vast kwamen te zitten. De T4 heeft de Overdrive er toen zeker 300m doorheen gesleurd.
De 100km daarna gingen wij weer als een speer, het was wel heel zwaar, maar door snelheid te houden kwamen wij er goed doorheen, het was ook super heet in de auto, het leek wel of er stoelverwarming in zat en dat hij op de hoogste stand stond.

Alle waterflessen die wij elke dag meenamen hadden wij voor het eerst leeggedronken en nog 3 extra flesjes, die wij van een ambulance hadden gekregen. Bij CP2 wilde wij weer om water vragen om de laatste 100km door te komen, maar daar zagen wij een man van de organisatie met een rode vlag zwaaien.
CP2 bleek de finish voor die dag, vanwege de extreme hitte en omdat er teveel deelnemers problemen hadden, een aantal motor & quad rijders waren bezweken en lagen uitgedroogd naast hun machines. Al die gestrande motor, quad, auto, en truck deelnemers zijn met de heli weggehaald. De achtergebleven voertuigen worden morgen opgehaald.

Na alle shit die wij toen al gehad hebben, moesten wij de laatste 500m ook nog een zwaar moerasterrein trotseren, onbegrijpelijk zo midden in de woestijn. Wij hadden het gevoel dat wij achter in het deelnemersveld zaten, maar wij zijn als 33e over de finish gekomen, helaas met de wetenschap dat wij 1 WP gemist hebben en dit levert 2 uur straftijd op. Morgen krijgen wij de zwaarste dag van deze Dakar voor onze kiezen wat en kunnen dit bijna niet kunnen geloven na alle ontberingen van vandaag.

En het verhaal van Peter Erren:
Dit was een echte… Peter was zo uitgeput dat hij door zijn hoeven ging toen hij uit de stapte in het bivak. Extreme hitte, maar ook de zwaarte van het parcours hadden alles gevergd. Het duurde even voor hij weer was bijgekomen en zijn verhaal van etappe 9 kon vertellen.
“Het was bizar. Nooit zo’n etappe meegemaakt. Het terrein was extreem, de hitte was extreem, alles was extreem. De duinen waren ontzettend moeilijk, met superzacht zand, maar ook begroeiing. Heel moeilijk om te rijden maar ook om te navigeren.
We hebben wel tien keer vastgezeten in het zand. Kornelis en Thomas hebben ons moeten helpen. Die waren niet blij met ons. Eén of twee keer is prima, maar na vijf of zes keer wordt het vervelend. We hebben een Waypoint gemist en krijgen daar waarschijnlijk 2 uur straftijd voor.
Ik wist waar het lag: bovenop een duin. Maar we voelden er niks voor om tegen het verkeer in naar boven te ploeteren. Dan maar straftijd pakken. Het was een keuze en we accepteren de gevolgen.
Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik de finishvlag zag. We hadden het nog niet verwacht, want er stond nog 100 km op het programma, met 40 km duinen. Maar de organisatie had besloten om de wedstrijd bij CP2 te stoppen voor de veiligheid van vooral de motorrijders bij die hitte.
Gewoonlijk was ik teleurgesteld geweest en had ik die 100 km graag willen doen, maar ik had er nu gewoon de puf niet meer voor. Als het nog 100 km had geduurd… Ik weet niet of we dan nog in de rally hadden gezeten.”

Met deze 33e plaats waren ze op dat moment opgeklommen naar een 48e plaats algemeen, door de 2 uur straftijd zijn ze helaas gezakt naar een 57e positie algemeen, maar met de topprestatie die ze gisteren geleverd hebben, is dat bijzaak en het enige doel is zaterdag de finish halen!!

(Via de FB pagina Kornelis (Offringa goes Dakar)
De verwachting is dat we de lijn van gisteren kunnen doortrekken naar vandaag. Gisteren liepen de temperaturen al op tot boven de 40 graden, wat natuurlijk enorm zware omstandigheden oplevert. Het is dus maar de vraag of de etappe van vandaag helemaal gereden gaat worden of ook ingekort wordt, zeker nu de motoren en quads een marathonbivak hebben gehad. Het is weer veel off piste rijden, dus waar je niet zomaar vol gas over een pad kan rijden, maar echt de richting moet zoeken. Nu de trucks tussen de auto’s doorrijden is het al snel zwaar. Kornelis en Thomas mogen eerder starten maar ik verwacht dat ze na de start wachten op Maik en Rob. Peter Merceij start nog later, het is mij onduidelijk waarom omdat ze gisteren een goede finishtijd hadden. (straftijd 2 uur)

Net krijg ik pas de SMS’jes van Peter, door de late binnenkomst, geen ontvangst en het tijdsverschil met Argentinië:

Dit werd een echte zware Dakar dag! De eerste liaison was al heftig, die voerde ons door de bergen, alleen haarspeldbochten en stof heel veel stof. We reden in een lange colonne. Het eerste gedeelte van de special was een mooie track door een bergachtig gebied.
Achter mij startte Tim Coronel, dus een beetje druk voelde ik wel, want je start maar 30sec achter elkaar. Ondanks al het stof lukte het ons om al snel 1 auto in te halen, daarna stonden er ook al 1 of 2 auto’s stil. Wij kregen ineens te maken met een enorm verrot gereden gedeelte fesh-fesh, met veel hoogteverschillen.
De wielen gooide het fijne zand over de auto, zodat je echt helemaal niets zag. De ruitenwissers kregen het zand niet verwerkt, waardoor we tientallen meters, zonder enig zicht, op goed geluk door moesten rijden. Remmen of stoppen betekende vastzitten en dat wilde je echt niet op deze plek, dus gas erop en doorgaan!!
We hebben op dat stuk Tim achter ons kunnen houden en werden zelf maar 1 x ingehaald.

Aansluitend een gedeelte van 140km Liaison, door vele dorpen met DZ zones van 30 & 50km, om gek van te worden. Ik kreeg kramp in mijn rechterbeen en kon bijna geen gas meer geven. Vlak voor de start van de 2e special stage zaten we te wachten, en ineens hoorden we een gekrijs en gekerm van pijn.
Er was er een auto over de benen van een wedstrijdmonteur van het Riwald team gereden, die onder de auto lag te sleutelen. Hij bleek gelukkig niets gebroken te hebben, had wel veel pijn en hij moest nog 232km wedstrijd rijden!
De 2e start begon rap, het was een snelle track over behoorlijke zware zandpaden, die steeds zwaarder en slechter werden, en door de vrachtwagens, die enorm diepe sporen veroorzaken, compleet verrot gereden worden.
We zagen er een paar vast staan, waardoor wij van de track af moesten en nadat we weer op de track reden, kwamen we Maik tegen ook die stond daar vast, en wij moesten ook weer de track af. Er stonden overal deelnemers vast, we konden uiteindelijk na een paar honderd meter zelf de track weer op en door….

Het bleef verschrikkelijk zwaar, een 1tje en gas los was vast staan, er zaten ook 2tje’s in (zoals Peter M de te bedwingen duinen en kuilen categoriseert) en bij een 2tje gingen we er te langzaam in en kwamen er net niet uit. Zandplaten eronder en weer los, dit hebben we 4x gehad deze dag, maar iedere keer hadden wij de Overdrive gelukkig snel weer los. Het koste wel wat energie, maar we reden weer, inmiddels was Tim ons wel voorbij gekomen. Degenen die wij de eerste keer voorbij waren gereden reden, kwamen ons bij het vast staan dan weer voorbij. Er stonden overal auto’s en ook vrachtauto’s stil waaronder ook Pascal de Baar.

We reden door een waanzinnig mooie kloof met een smalle opening (in deze omgeving zijn onder andere veel cowboy films opgenomen) stond ook de eerste gecrashte Hummer van Robby Gordon (Gordini) en er volgden er nog meer, veel meer, er lagen overal zoveel stenen in- en onder het zand.
De laatste 50km gingen heel lekker, van zwaar naar snel en licht terrein en weer terug naar zwaar terrein, en we konden er uiteindelijk toch 5 – 6 inhalen voor de finish.

Het was een echte sloopdag voor het materiaal, dat bleek wel in het bivak. De monteurs Peter Lanser en Sil rodenburg hebben van 21.30 – 08.30 uur doorgewerkt om de auto er weer top bij te zetten voor wederom een hele zware dag vandaag.
Navigator Peter Erren was top gisteren, er was een moeilijke navigatie dag voorspeld, maar wij hebben geen navigatieproblemen gekend.

De klassering van de Peters met de Toyota Overdrive, wordt steeds beter van plaats 71, 79, 67, 93, 85, 78 naar een 71e positie en ze zijn nu gestegen naar een 60e positie algemeen.

Een snelle korte update van Peter E na etappe 8:
Een echte Dakarproef. Vier keer vast gezeten in het zand, maar er ook zo weer uit. Was blij met mijn conditietraining!
Navigatie op kompaskoers was leuk. Niet heel erg ingewikkeld, doordat er al veel motoren, auto’s en trucks voor ons waren die hun sporen hadden gezet.

12 januari 2016 – De Ronde van Belén
Deze etappe gaat over ruim 400 kilometer met start en finish in het bivak van Belén. Niet voor de motoren, zij gaan na de proef van 285 kilometer richting een bivak in Fiambalá waar ze zonder assistentie moeten overnachten.
De proef is bijna volledig ‘off-piste’ en dus zal het aankomen op de navigerende kunsten van velen. Ook belooft het een hele warme dag te worden en hopen we dat de mannen, in brandvrij ondergoed met lange mouwen en pijpen onder de raceoverall, vandaag niet vast komen te zitten in het zand en moeten scheppen.

Hoe het met de Riwald rijder is wist Peter niet te melden, wel dat hij geen last meer heeft van zijn rechterbeen. Succes weer vandaag Bikkels.

De volgende 3 etappes krijgen we duinen, serieuze duinen, en dat is altijd weer spannend, Waypoints die op moeilijke punten liggen, zo legt Peter uit in zijn interview op http://rallymaniacs.com/dakar/739-peter-merceij-nog-nooit-zo-goed-bij-gestaan

Ze moeten scherp blijven en de rust bewaren, maar dat betekent dan dat ze vaak in het stof van voorgangers rijden dus moeten wel doorrijden anders krijgen ze te maken met de deelnemende vrachtwagens op de route, aldus Peter M

Hieronder weer het verhaal van Peter Erren:
Zeven afgestreept, zes te gaan – Iedere Dakardeelnemer, ongeacht niveau of klasse, stelt zichzelf hetzelfde eerste doel: de rustdag halen. Die dag halen, halverwege de Dakar, is al een prestatie op zich. Peter Erren was dan ook blij dat hij in Salta was in zijn eerste Dakar als deelnemer, ook al is dat ‘maar’ als copiloot.
We hebben geen serieuze problemen gehad, blikt Peter terug. Eén dag, de vierde etappe, hebben we een rotswand geraakt en daarbij de wielophanging beschadigd, maar met de hulp van onze snelle assistentie kon het snel gemaakt worden en bereikten we ruim binnen de tijd de finish. Het was niet iets waar we heel zenuwachtig van werden, maar het was wel een waarschuwing om iedere seconde gefocust te blijven en niet te hard te gaan, zeker niet in de marathonetappe. De enige manier om de eindstreep te halen is door de auto heel te houden. Mede dankzij dat moment zijn we ons daarvan zeer bewust. De inspanning en de stress van de noodreparatie op hoogte veroorzaakten een schreeuwende hoofdpijn, wat Peter aanvankelijk grote zorgen baarde, maar in de volgende dagen op hoogte had hij weinig last van de ijle lucht. Het landschap, de proeven en de mensen in Bolivia waren voor beide Peters een genot, hoewel het enthousiasme van de mensen soms wel een beetje eng was.
We zijn verwelkomd als helden, vertelt Peter. We waren even een snel hapje eten in de stad en de mensen dromden om ons heen, drukten hun neus tegen de ramen om een glimp van ons op te vangen en iedereen wilde een handtekening en met ons op de foto. Langs de route staan massa’s mensen en dat is bij vlagen best gevaarlijk, omdat ze in hun enthousiasme de snelheden van de auto’s en dus de gevaren niet beseffen. Getuige zijn van de plaats van een dodelijk ongeval in de openingsfase van etappe 7 gaf beide Peters een knoop in de maag. Het was een stuk met veel stof. We zagen een lichaam midden op de weg liggen en dat zag er niet goed uit. We konden niets doen, dus we zijn verder gegaan, maar het duurde een tijdje voor het beeld van ons netvlies was. Later hoorden we dat een Franse deelnemer een toeschouwer had aangereden en beseften we dat dit het ongeluk moet zijn geweest dat we hebben gezien. Heel triest.
Gelukkig maakten de Peters zelf niets ernstigs mee en bereikten ze veilig en wel de rustdag in Salta. De monteurs van het Bastion Hotels / Kamera Express Dakar Team zorgden ervoor dat de auto weer helemaal klaar is voor de tweede week. De eerstkomende dagen wordt Peter serieus op de proef gesteld, want de navigatie wordt niet alleen pittig maar ook van doorslaggevend belang om goed door de duinen te komen. “Tot nu toe heb ik het nog niet heel moeilijk gehad. Ik heb een paar foutjes gemaakt, maar tot mijn opluchting maakten de auto’s achter ons dezelfde fouten, dus het lag niet alleen aan mij. De komende dagen wordt het veel, veel moeilijker, maar Peter en ik zijn inmiddels goed op elkaar ingespeeld. We stellen elke dag dezelfde doelen: de auto heel houden, gefocust blijven, niet de grenzen opzoeken, de finish halen en de volgende dag weer verder. Tot nu toe gaat dat goed, dus laten we dat maar vol zien te houden.”

11 januari 2016 – Van Salta naar Belén : Ze rijden vandaag totaal 767 kilometer en twee specials, met in de midden een neutralisatie. De special is 394 kilometer lang en bevat volgens de organisatie de eerste duinen en zal qua navigeren een uitdaging worden!

Vanmorgen vroeg kreeg ik een uitgebreid verslag binnen van Peter M, over het heftige avontuur van Het Kamera Express Dakar team:

Onze service truck & auto vertrokken om 06.00uur ivm lange verbinding van 21 uur naar het bivak in Salta. Krijgen net te horen dat ze gestrand zijn door het hoge water en een gesperde brug “Wij zijn gestrand op weg naar het bivak, nog 250 km te gaan maar de wegen zijn overstroomd we staan nu bij een benzinestation en gaan kijken voor een hotel (Én dat na een rit van 850 km in -zoals ik heb vernomen- weinig comfortabele autostoelen 😱 ” Ze komen waarschijnlijk pas vanavond in het bivak aan, dus geen rustdag en groot onderhoud!

Wij hadden vandaag 2 special stages en 3 liaisons totaal 850km das best veel. We starten weer op 3.500m hoogte reden eerst in het stof, daarna gevolgd door regen en zelfs sneeuw. We reden met 6 auto’s achter elkaar en dus in elkaars stof, niemand ging opzij! Op een smalle piste gingen wij netjes opzij voor een sentinel (zoals het hoort). wij gingen in principe sneller, maar lieten ons wegzakken om uit de stof te rijden het was te gevaarlijk veel gaten en afgronden op de route. We kregen een pech sentinel en daar stonden links en rechts auto’s stil of gingen stil staan en wij moesten ook in de remmen en zagen een verfrommeld lichaam op een hoopje liggen op de track, echt in the middle of nowhere, was heel vervelend om te zien. Wij hoorden later dat het een om 63 jarige lokale Boliviaan ging die was aangereden door een Franse autodeelnemer.

Stof weg, regen terug en wij konden er snel weer een paar inhalen en wisten ook onze plaats behouden. lekker vrij rijden geen stof alleen gladde pistes en heel veel water. Het was wel heel een mooie en schitterende omgeving, en veranderde langzaam weer in een wit sneeuwlandschap.Peter Erren kreeg het zelfs koud.
Zijn Navigatie skills waren ook deze etappe weer perfect, de samenwerking is top en het rijden ging verder lekker (Ze zijn als 54e over de finish gekomen en 8 plaatsen gestegen in het algemeen klassement naar een 70e plaats)

Daarna aan de 329 km liaison begonnen, die was heel heftig, we reden door rivierbeddingen die waren veranderd in echte rivieren. Er stonden weer 10 duizenden mensen langs de oevers. We maakten opeens een giga klapper op een steen, precies op de beschermplaat van 12mm dik, alles in de auto kwam door de cabine, zelfs het digitale dashboard kwam een stuk los, s’ochtends hadden we al 3 scheuren in de voorruit, dus de monteurs Peter Lanser & Sil Rodenburg hebben weer zat te doen! Bij de start 20 Kamera Express mutsen aan kinderen uitgedeeld, dat was heel leuk en het vele publiek vond het schitterend.

De Rooy startte 16 min achter ons, dus wij waren wel iets gespannen, maar het ging super, hele snelle stages veel op en afstappen op de route, smalle weggetjes, gaten en ravijnen. We haalden een gemiddelde van iets meer dan 100km p/u. en hebben zelfs Tim Coronel achter ons weten te houden.
Onderweg op de liaison onszelf kunnen trakteren op een heerlijke biefstuk, wij werden als vip ontvangen, honderden mensen om de auto’s die allemaal met de auto en de coureurs op de foto willen echt een gekkenhuis. Daarna zelfs door een politiemotor escorte naar het bivak gereden.
Nu slapen en morgen de rustdag om alles van de afgelopen dagen een beetje te kunnen verwerken.

En hieronder ook het verhaal door de ogen van de Navigator Peter Erren:

We hebben een goede dag gehad. Een paar kleine navigatiefoutjes, maar wel grappig om te zien hoe de auto’s achter ons dezelfde fouten maakten. Het lag dus niet (alleen) aan mij…
Met 336 km special en 481 km verbinding was het wel een lange dag en regen, hagel en zelfs een beetje sneeuw maakten het best pittig. In het begin van de special, nog in Bolivia, reden we langs een punt waar net een ongeluk was gebeurd. Het was een stuk met veel stof en veel publiek langs de kant.
We zagen een lichaam midden op de weg liggen en dat zag er niet goed uit. We konden niets doen, dus we zijn verder gegaan, maar het duurde een tijdje voor het beeld van ons netvlies was. Later hoorden we dat een Franse deelnemer een toeschouwer had aangereden en beseften we dat dit het ongeluk moet zijn geweest dat we hebben gezien. De mensen in Bolivia zijn geweldig en heel enthousiast, maar in hun enthousiasme realiseren ze zich vaak niet wat de snelheden en de gevaren zijn. Gezien de situatie vermoed ik dat de toeschouwer is overgestoken dat de bestuurder van de auto haar in het stof niet heeft gezien. Heel triest.
Gelukkig zijn wij veilig en wel in Salta aangekomen voor de rustdag. Onze tenten en slaapzakken liggen achterin de truck bij Kornelis. Dat was een goed plan, want door de hevige regen zijn wegen afgesloten en kan het wel tot morgen duren voor de servicetrucks er zijn.

De 5e etappe was voor de achterban van het Kamera Express Dakar Team zenuwslopend, want volgens de Irritrack bleven Peter en Peter in de Toyota Overdrive bij de start achter. Veel ongeruste telefoontjes, app’jes van familie, vrienden, collega’s, refreshen van computers op dakar.com live feed en trackingdakar.nl, FB en Twitter in de gaten houden leverde ook niet veel op………

Totdat 2dakar meldde: Merceij/Erren onder de Radar. Net ingeklokt bij CP2 @2dakar.

Daarna weer stil …….. totdat de Live stream van de Boliviaanse TV de mannen filmt terwijl ze over de finish komen.

En dan belt Peter mij: We zijn er weer, heftige maar gave dag, wel wat last van de hoogte en de Bolivianen zijn nog enthousiaster dan de Argentijnen, zelfs de President is hier.

Bij de start bleek dat de irritrack dienst weigerde en hebben ze een andere meegekregen, welke niet op nummer 377 geregistreerd staat maar wel door de Organisatie kan worden gecheckt of alle WP gehaald worden. Nu wachten op het serviceteam want die zijn nog onderweg hier naar toe.

Daarna komt zijn dagelijkse SMS verslag:

Heel veel deelnemers stonden stil, 1 crash NR: 309 gezien, er staan tienduizenden mensen langs parcours en we hebben een beetje last vd hoogte.
We hebben allebei 3x in onze overall gepiest. (tijdens de RTL& uitzending hoor je dat meer deelnemers dat gedaan hebben) Al met al was het een heftige dag!
Met enorm veel wisselende ondergronden en extreme hoogtes, veel water doorlatingen en droge rivierbeddingen, waar soms stukken met water & blubber elkaar afwisselde
Er werd heel veel van de auto’s gevergd, wat je wel kon zien door de velen die met pech stonden. We hebben er ook aardig wat ingehaald. (een understatement, als je gestart bent als NR: 94 en dan binnenkomt op plaats!!)
We hebben vandaag Zon, Regen zelfs Sneeuw gehad, beetje last van gehad als je geen werkende ruitensproeiers hebt.

In het bivak barst dan ook nog een zandstorm los en ontbreekt volgens mij alleen een aardbeving nog!

Weinig tijd om uit te rusten, want vandaag is de langste special van de rally. Dit jaar niet over de enorme zoutvlakte van Uyuni, maar er omheen. De hoogte zal vandaag weer een rol spelen, niet te vergeten hoeveel meer tijd dingen het kost om te tobben in zand of sleutelen met zo weinig zuurstof in de lucht. Verder is de weersvoorspelling voor vandaag niet zo best.

Vanmorgen komen dan eindelijk de Sms’jes van Peter met zijn verhaal over deel 1 van de marathon etappe binnen:

Tot 212km gingen we lekker, wel veel stof dus moesten afstand nemen, voorgangers gingen niet opzij voor de sentinel waarschuwing die wij gaven, waardoor wij ook weer een sentinel melding kregen van achterliggers die ons wilde inhalen.

En net na km 212 kwamen we uit een DZ (speed control zone) met opschakelen van 2 naar 3 op een smal berg weggetje terecht, er zat een verzakking in de weg links voor en de auto kreeg een zwieper en rechtsvoor raakte we de rotswand en stonden ineens blokkerend dwars over de weg

Wiel erop gezet, bleek de Satelliet telefoon leeg te zijn. Eelco Bekker (Nr. 408) stopte en hebben met zijn telefoon bericht naar Thomas & Kornelis gestuurd.

We hebben ongeveer 40km zachtjes doorgereden, maar toen de trucks voorbij kwamen, zijn we aan de kant gegaan en heb ik de draagarm gedemonteerd.

Ongeveer 1 uur op service gewacht, maar die hadden een kale kromme (draagarm) bij zich zonder bussen erin. Voor overzetten heb je speciaal gereedschap nodig, niet bij ons, dus de oude proberen te maken, slijpen, lassen maar dat lukte allemaal niet.

Toen toch de lagers gaan overzetten, met veel moeite weer in elkaar gekregen en rijden moesten we nog 177km, door zwaar, totaal verrot gereden door de vrachtwagens, parcours, waar ook zand en fesh- fesh stukken in zaten.

En nog een paar zware stukken onderweg, maar ook veel snelle pistes, op de 100km liaison, waarvan 60km fout in DZ (Speedzone) de apparatuur bleef op 50km staan ipv 120km, we werden bijna gek van het gepiep. (In de DZ zone geeft de sentinel een signaal, dat je niet harder mag rijden dan 50 km, en die piep hoort weer uit te gaan zodra je DZ uit rijd) Uiteindelijk waren om 20.00 uur gefinished, dus op tijd binnen om de 5e etappe te kunnen gaan rijden. 

Op het laatste stuk stond T4 (snelle assistentie) van Paul Round (Peters navigator en bouwer van de Desert Warrior uit de Silkway Rally) vast, is door onze T4 losgetrokken en er stonden daarna nog 2 Dessert Warrior stil waaronder Annie Seel.

Voelde wel iets op 3.500-4.000m maar geen hoofdpijn (Peter Erren had er wel behoorlijk last van) Vandaag naar een hoogte van 4.800m (Dat betekent nog minder zuurstof in de lucht, dus ook minder vermogen uit de motor van de auto) Wij moeten weer veel kilometers hebben alleen geen werkende ruitensproeier, de rest moet lukken!

En nu deel 2 van de marathon etappe en gaan we zien hoeveel problemen er vandaag bij komen na het gemis aan service. De afgelopen dagen blijken toch al een behoorlijke aanslag te zijn geweest voor het materiaal, veel regen en modder leveren problemen op, die je niet hebt als het allemaal stof en zand is blijkt.

Aan het einde van de proef ook de hereniging met het serviceteam die een dag lang hebben kunnen genieten van de omgeving, maar daarvoor zijn ze natuurlijk niet gekomen. De verbinding voor deze proef start overigens ruim 4 uur eerder, het overgrote deel ervan bevindt zich voor de special.

En dan is er eindelijk de aktiefoto van het Kamera Express Dakar Team met dank aan http://www.rallyewerk.com.

Peter  Erren vanuit het bivak na etappe 4:
Om een lang verhaal kort te maken: we zijn tegen een rotswand gereden en hebben daarbij de wielophanging rechtsvoor beschadigd. We konden er de finish mee halen, als we heel voorzichtig zouden rijden, maar de kans was klein dat we dan konden starten aan de volgende etappe. We zijn langzaam doorgereden en toen de eerste trucks voorbij kwamen, hebben we de auto op een veilige plaats aan de kant gezet en hebben we gewacht op onze snelle assistentie, Kornelis en Thomas.
Kornelis Offringa is echt een tovenaar. Onwaarschijnlijk wat die allemaal kan maken. We hebben er met z’n drieën – Peter, Thomas de Bois en ik – vol verbazing naar staan kijken. En jawel: hij heeft het voor elkaar gekregen. Gered door Kornelis zijn we vrij eenvoudig naar de finish gereden en netjes binnen de tijdslimiet gefinisht.
Door de hoogte (3500 m) heb ik schreeuwende hoofdpijn gekregen. In de voorbereiding op de Dakar heb ik nog in een hoogtekamer getraind om te kijken of het te voorkomen was, maar de hoofdpijn kwam toch. Ik kijk dus niet echt uit naar de volgende etappe, in Bolivia, want daarin komen we nog hoger, tot 4700 meter…

Om 02.00 uur (NL Tijd) belde Peter M mij dat ze aan het tanken waren, een hele enerverende Dakardag gehad hadden, bijna bij het bivak waren en gelukkig op tijd binnen waren om morgen weer te kunnen starten. Dit 2e deel van de Marathonetappe zal zwaar worden. Succes  vandaag mannen en denk eraan Diesels komen langzaam op gang maar blijven doorgaan!!

Na het versturen van de dagelijkse update stuurt Peter nog een SMS:
Dank voor de monteurs Peter Lanser & Sil Rodenburg die vannacht tot 04.00 aan de auto gewerkt hebben.
En hem weer geserviced, schoongemaakt en met Avgaz hebben volgetankt!

De vierde etappe staat in het teken van het eerste deel van een marathonetappe. Op het programma staat een grote lus rondom San Salvador de Jujuy, maar dat betekent niet dat onze assistentie kan blijven staan. Zij gaan alvast naar Uyuni in Bolivia waar we morgen naar toe gaan, en aan de finish is dus geen assistentie. In een ‘normale’ marathonetappe zoals we die kennen mag je sleutelen met alles wat je bij je hebt en wat je kunt bietsen bij je collega rijders. Bij de finish van de proef gaan de motoren, auto’s en trucks direct in een parc fermé en mag er niet meer worden gesleuteld. Als je wilt sleutelen moet je dat dus voor de finish doen. Dit kan nog weleens behoorlijk invloed hebben op het klassement.

De straftijd die ze gisteren gekregen hebben, door de speedzone overtreding, blijkt mee te vallen en is 1 minuut, maar dit betekent helaas wel dat ze daardoor 1 plaats in het overall klassement gezakt zijn.

Om 12.00 uur (NL Tijd) belt Peter mij: Welkom in de hel van Argentinië!! het is drama hier,  heel de nacht heeft het geregend. Om de tenten vanmorgen in te kunnen leveren (die worden door de organisatie opgeslagen tot vanavond) moest we een baggerterrein over en alle schoenen, sokken en tenten zitten onder de blubber.

De tent van de organisatie, waar vanavond gegeten wordt, is niet groot genoeg en alles is hier slecht geregeld. Het gonst van de geruchten, dat de Dakar terug moet naar Afrika, en bijna alle deelnemers zijn een beetje klaar met de bagger en willen zand en mooie etappes rijden!

Peter en Peter zetten de schouders er weer onder en gaan richting start, er is een enorme file  vanuit het bivak. Wij nemen weer plaats achter de computer en volgen het nieuws op de voet.

WP 1: 61^e

WP 2: 57^e

WP 3: 57^e

WP 4: 57^e

WP 5: 57^e

WP 6: 84 en dan stopt t ……….. en wachten, wachten, en  wachten totdat we op twitter het volgende bericht lezen : Totaal geen beweging bij Merceij en Offringa, conclusie de Peters hebben hulp nodig van de unimog!!

Tijdens de RTL7 uitzending zien we een rijdende Kamera Express Dakar auto, maar dat zijn beelden van gisteren.

Dan komt eindelijk om 23.32 uur (NL Tijd) via Hans Erren (de broer van Peter) bij Suzanne Erren, het lang verwachtte bericht binnen:  Ze staan met een kapotte draagarm bij WP6, gaan het repareren, zullen wel laat binnenkomen. En dan gebeurt dit op de marathonetappe op grote hoogte, zonder assistentie van het team.

Wat een bikkels!!

Om 23:48 uur  (NL Tijd) geeft de dakar live timing aan dat ze WP 10 hebben bereikt met een tijd van 09.05.53 (plaats 95) en nu elk moment zouden moeten binnenkomen….

Om 15.53 uur (NL tijd) krijg ik van Peter een sms: Staan voor de start, water komt met bakken uit de hemel

Dus gaan we achter de computer de live timing, twitter, Rallymaniacs en FB  volgen en om 19.01 uur sms ik naar het team:

Volgens live tracking zijn jullie als 60e over de finish !!!

Ik krijg van Peter terug:

Gefinished ging goed spiegelglad & zwaar fesh fesh & zwaar blubber
2x speed zone overtreden
weer bijna geen remmen aan het eind maar ook stortregen, spiegelglad en we hebben één spannend momentje gehad, maar het ging goed!
300km liaison nu nog 180 km

Als ik nu op de site kijk, zijn ze als 61e over de finish gekomen, net voor zijn teammaat Maik Willems (Bastion Hotels) en staan ze overall nu op een mooie 68e plaats.

Laten we hopen dat het RTL 7 TV team nog niet op één oor ligt als ze het bivak bereieken, net zoals gisteren>

Zijn dat wel echte mannen? RTL 7  promoot zich als een zender: meer voor mannen!!
Dus Allard Kalff, Rob Kamphues en cameraploeg, gewoon op alle bikkels van Le Dakar wachten en hun spannende avonturen aanhoren en uitzenden!

Alvast bedankt mannen!!