Etappe 3 – van Villa Carlos Pas naar Termas de Rio Hondo

Bivak 1Bivak 3 -1Bivak 3 Peter LBivak 3 Peter MBivak 3 SilBivak 3

Omdat de actiefoto’s nog ontbreken, wat sfeerplaatjes van het 2e bivak.

En dan eindelijk na 2 dagen geen actie barst Le Dakar in alle hevigheid los en kunnen we weer achter de computer zitten en de Live timing volgen. Omdat het 4 uur later is dan in Nederland wordt het soms lastig om het constant te volgen en ook je dagelijkse dingen te doen. Helaas moet ik de deur uit na het avond eten en kan de rest van de avond niet op mijn telefoon kijken. Rond 23.00 uur zie ik dan eindelijk 3 gemiste oproepen en een paar korte sms’js van Peter

 -Dop op 1 remcilinder zat er scheef op waardoor remdruk wegviel           -Gefinished en 200km met 5% remmen gereden
 – We hebben er vandaag een paar op hun kant en dak zien liggen            – veel doorwateringen gehad, allebei de Coronel’s stonden stil!
 – Was heel snel WRC parcours veel hoogteverschillen
 – Rempedaal al na 50km dieper, moest steeds harder trappen                    – bij 150km trapte ik hem tegen de bodemplaat daarna werd het                    steeds rotter
 – Tempo gehalveerd twijfelde om te stoppen de led bar (licht) zat op de      motorkap moet er eerst af.
 – Na finish gekeken, dop scheef remvloeistof bijgevuld en dop recht            erop en hadden daarna weer remmen.
 – Nu 330km liaison nu nog 70km

Ze zijn als 81e binnengekomen, de gebr. Coronel waren 102 en 103. De 3e etappe start morgen met een liaison van 350 km en een special stage van 314. Wederom een ingekorte special vanwege het weer. Succes mannen!!!

 

Dakar 2016 – 31 december 2015 

  
Nog even en dan gaat de Dakar 2016 van start!!! Ik ga jullie weer op de hoogte houden met nieuws en foto’s.Peter en Peter (om het makkelijk te houden) komen vandaag aan in Buenos Aires waar de Toyota Overdrive al staat te wachten. 

  Elke dag ontvangt u ook de nieuwsbrief uit het oogpunt van Peter Erren (de navigator van Peter Merceij)

Peter Merceij en Peter Erren zijn onderweg naar Buenos Aires, waar op 2 januari de Dakar 2016 van start gaat. “Ik voel me als een jochie dat op schoolreisje gaat,” zei Peter Erren net voor hij aan boord stapte. “Het is zo spannend.”

 Het is niet alleen het vertrek naar Argentinië en aan de vooravond staan van zijn eerste Dakar Rally als deelnemer die het spannend maken. Het is ook de nieuwsgierigheid naar wat er op hun pad zal komen. “Er gaan allerlei verhalen dat het weer van grote invloed zal worden op de omstandigheden. Het schijnt dat El Niño behoorlijk toeslaat met hevige regenval. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat verlopen. We hebben geen banden meegenomen waarmee we door de zware modder kunnen rijden, dus misschien moeten we daar nog even achteraan als we daar zijn.”

Een deel van het Bastion Hotels / Kamera Express Dakar Team is al twee dagen eerder naar Argentina gevlogen en heeft daar de auto’s en trucks uit de haven opgehaald. Meteen na aankomst in Buenos Aires gaan Peter en Peter een shakedown test doen met hun Toyota, om te controleren of alles naar behoren functioneert. “De auto is opnieuw opgebouwd, maar niet meer getest, dus dat is het eerste wat op ons to-do-lijstje staat,” legt Peter uit. “Daarna hebben we op Nieuwjaarsdag de keuringen van de organisatie. En op 2 januari begint het dan eindelijk echt met de podiumceremonie en de proloog. Ik kan bijna niet wachten.”

 Tijdens de Dakar zullen we geen dagelijkse updates per e-mail sturen, maar houden we u op de hoogte via onze Facebook-pagina, die ook toegankelijk is als u geen Facebook-account heeft. Het Bastion Hotels-team heeft ook regelmatige updates. Dit zijn de pagina’s die u in de gaten moeten houden:

http://www.facebook.com/errenrallyracing

Blog Kamera Express: https://jipblogdotcom.wordpress.com/

Website Bastion Hotels Dakar Team (Nederlands):

http://teamdakar.bastionhotels.nl of

http://www.2dakar.nl 

Twitter: http://www.twitter.com/2dakar (Nederlands) en

http://www.twitter.com/rallymaniacs (Nederlands) en

http://www.twitter.com/rallyraidnews

Tokyo – Rotterdam – 18 november 2015

Onze laatste etappe werd niet, met de RR via het laatste hotel in Nojiriko naar Tokyo, maar een sightseeing tour door Tokyo en wij lieten ons deze keer vervoeren: met de Metro, een Hop-on Hop-off bus, een taxi en hebben we zelfs gelopen!!

IMG_9830

Het hoogste gebouw van Tokyo, de Skytree, beklommen wij met een razendsnelle lift, die je binnen 1 minuut naar 350m hoogte brengt, daar konden we weer 100m hoger met een lift met zicht op het plafond van de toren. Het weer was gelukkig zonnig en we hadden een mooi uitzicht vanaf 450m op deze mooie stad. op 350m lekker genoten van koffie en taart, en daarna weer verder als echte toeristen de stad door met de bus. Wel wat vroeg gelunched bij een Frans tentje (Oui, hoe kom je erop in Tokyo) maar we hadden er trek in, net als in MacD (want om 20.00uur was het afscheidsdiner met alle andere challengers gepland) en dat zouden we net niet halen met onze trek.

De excursie naar de grootste fotowinkel Yodobashi, bleek een beeeetje vergane glorie en Peter droomt nu alvast dat Kamera Express dit volgend jaar met gemak zal overtreffen.

IMG_9831

Daarna nog naar de grootste en beroemdste oversteekplaats ter wereld geweest dat was gaaf om te zien en er overheen te lopen. Ook nog een foto gemaakt bij het beeld van Hachiko (waargebeurd verhaal over een hele trouwe hond). Als je de film (Hachi met Richard Gere) nog niet gezien hebt, hou wel zakdoekjes bij de hand.

IMG_9833

We hebben genoten van de afscheidsborrel met bubbles en het aansluitend diner met SUSHI en afscheid genomen van iedereen. Na een reis van bijna 24 uur zijn we woensdagavond weer veilig aangekomen in Nederland en we zitten nu nog steeds een beetje in een roes en hebben last van de jetlag.

Wij willen iedereen bedanken die virtueel met ons “meegereisd” hebben met onze avonturen en danken ook de vele Appjes, mails, SMS’jes, belletjes, Likes en berichtjes.

Nagoya – TOKYO – 16 november 2015 

Na het traditioneel Japans diner (lees: negen gangen zonder sushi, sashimi, garnalen, beefrolletjes en lamskoteletjes)🙄 op tijd naar bed. Op ons gemak weer ontbijten en dan 40 km naar de stad en gelijknamige autofabriek TOYOTA. Wij gaan eerst nog even tanken en de RR ook maar even laten wassen. Omdat er in Japan veel kleine koekblikjes rijden (Suzuki Hustler, wat een naam voor zo’n trommetje) is de RR te groot voor de wasstraat volgens De behulpzame pompbediende en gaat hem met de hogedruk en spons wassen voor 2000 yen (15€) hij spreekt weinig Engels maar kwam aangerend met zijn telefoon en Google translate 👍. Het ging niet snel maar wel langzaam en uiteindelijk gingen we maar even meehelpen.   
Het Toyota museum was voor allemaal een teleurstelling (het leek meer op een showroom)  en wij verwachtte daaro ook niet veel van de rondleiding, dat was gelukkig ongegrond, we kregen een Japanse dame (die als ze lachte wel 10sec haar ogen stijf gesloten hield) we moesten er allemaal hartelijk om lachen. Ze sprak goed Engels zij het met tongval: Tsank you vely much!  

 Helaas mochten we niet fotograferen, zelfs de Gids haalde een camera achter slot en grendel vandaan voor de groepsfoto en verdween daar ook weer (JW krijgt deze later toegestuurd). We hebben als kleine kinderen in een snoepwinkel rondgelopen en ons verbaasd over de efficiency en werkhouding van het personeel met  hoeveel ijzeren discipline en het tempo waar deze mensen mee werken. We hebben de las-afdeling, waar alleen grote robots aan het werk zijn om de chassis vast te lassen en de Assemblage afdeling waar verschillende modellen door elkaar compleet elkaar gezet worden. Het was een zeer indrukwekkende en interessante middag. 

 En toen ….. 

 Na 10km op de route kregen wij onze 3e lekke band, en besloten, na eerst toch naar het voorlaatste hotel onderweg te zijn, deze links te laten liggen en  rechtsaf (zij het met een omweg) direct naar onze eindebestemming TOKYO te rijden. Vooral omdat Peter morgen, de nu nog grootste fotozaak van de wereld Yodobashi te bezoeken, en na 11.500 km te hebben gereden wij het ook waanzinnig leuk vinden om Tokyo nog even te ontdekken.  We hebben alvast getoast met een Japans biertje en Japans Saké bubbeltje, omdat wij deze 2e etappe de RR samen naar de 🏁 hebben gebracht.  
Morgen nog een laatste verslag… 

Hiroshima – Nagoya – 15 november 2015 

Japanners zijn mensen van regeltjes, zo leren wij al snel, in het hotel is de bar op de 22e verdieping met spectaculair uitzicht. Als wij bij de andere challengers willen aanschuiven aan de bar en een stoel willen bijschuiven, raakt de kleine Japanse ober compleet in paniek wappert met zijn armen dat dit niet kan, als we dan op de plek waar de stoelen horen willen gaan zitten, maakt hij ons duidelijk dat deze gereserveerd zijn (toen we er na een uur weggingen zag er nog steeds niemand) Sandra mocht niet op haar blote voeten lopen en Alfons niet bij het monument parkeren (probeerde nog uit te leggen dat hij helemaal uit Amsterdam was gereden) maar helaas. Na het diner nog even een afzakkertje aan de bar (zelfde stoelen weer gereserveerd, en je raadt het al, daar zat weer geen kip) en daar bleek dat er op de bon een bijdrage werd berekend voor de live muziek, in de vorm van een dame met mooie jurk en blote rug, zang en gepingel matig, en toen er betaald moest worden, was ze niet ook meer populair bij de heren. 
De toiletten in Japan (openbaar of in een hotel of supermarkt) staan in schril contrast met de berm in India: verwarmde bril, vogelgezang en muziek op de achtergrond, na nr 1 of 2 een keuze uit douche met warm water, föhn en viezige luchtjes worden ook afgevoerd. 

Benzine tanken is ook apart, de pompbedienden lijken net mannelijke Ushi’s qua manieren en rennen voor je, buigen, zeggen hai (ja) maar zijn vooral erg behulpzaam nederig en giechelig. 
  
Vandaag komen we door Kyoto, een historische stad met veel tempels en geschiedenis. Het weer was prachtig het kasteel compleet van hout uit de 16e eeuw, met beschilderde wandpanelen en met rijstpapier beklede schuifdeuren ook, maar we hebben geen foto’s, want dat mocht weer niet. 

Rondje door de tuin, mooi weer en even de benen strekken, daarna snel, nou ja snel… Veel heel veel stoplichten en alle Japanners ook op pad met de auto dus helaas file.

  
Nu we het toch over dingetjes hebben vandaag: bij de laatste tolpoort begon de beambte heel enthousiast te buigen en vloeibaar Japans tegen ons te spreken, wij natuurlijk weer 😮, hij bleef maar gaan, rende eerst naar de voorkant en toen naar de achterkant van de RR, ging vervolgens bellen, deed hetzelfde bij Erwin en uiteindelijk na 5 min doorgerateld te hebben en diep buigend als een knipmes al lachend ons de credit Card en kassabonnetje teruggaf. 

  
Helaas kwamen we door alle drukte onderweg weer in het donker in het hotel aan waar we vanavond een traditioneel Japans diner hebben. Morgen de voorlaatste etappe en een exclusief bezoek aan de Toyota fabriek. 

China Ferry – Japan Hitoshima – 12/13/14 november 2015

De laatste dag in China ‘vierden’ we dus met een bezoek aan de grootste bierbrouwerij die sinds 1903 in Qingdao is gevestigd. Met een bus erheen, de chauffeur had knoflook gegeten, dat stond vast (DIE LUCHTTTTT). Goed we houden het kort, fotomomentje op t plein, rondleiding langs 100 jaar bier, oude koperen ketels …. En toen om 10:35 BIER. Nooit gedacht dat het zo lekker zou smaken zoo vroeg, 2e glas beneden in de Chinese bierstube smaakte nog beter, samen met selfiegekke chinezen op de foto, terug naar hotel en naar de Ferry. Kort verslag grensprocedure langgg. Wij dachten dat het koud zou zijn op de boot. Dat was NIET zo, maar wel BLOEDVERZIEKEND heet en dat duurde 36 uur! Wel hadden we wijn, wijn en wijn meegenomen en knabbels, snoep, chips, toastjes, Franse kaas en voor het ontbijt brood met kaas en pindakaas. Zo werd alles gedeeld en werd het best gezellig op de ongezellige boot. Waar is kapitein Stubing als je hem nodig hebt. Het diner was apart: met strikte tijden 18:00 tot 19:30 en geen 19:31 (eenRennende Japanse dame richting automaat stond driftig nee te schudden, toen ik nog wat wilde bestellen) Die automaat werkte als volgt: geld erin, briefje eruit, gaan zitten, direct krijg je stokjes, servet en een soort zwarte sesamthee. Een aantal hadden een foute keuze, wij een goede. Daarna een Australische film (met Japanse ondertiteling, over, notabene een tsunami en 2 haaien) maar ja om de 36 uren varen door te komen. De laatste avond KARAOKE (hoe kan het anders) het was erg maar ja, uiteindelijk zongen we met z’n allen Holding Back the Years van Simply Red uit volle borst mee.

  

    

  Zaterdag grensprocedure Japan: gelukkig de laatste en rijden maar, weer links en er volgde er mooie rit door het in Herfstkleren prachtig geordend Japan.

   Eindbestemming vredesmonument Hiroshima en dito museum. 

  Wat een vreselijk bom is dat geweest die een complete stad met de grond gelijk heeft gemaakt. Dit mag nooit meer gebeuren, hoewel na de gebeurtenissen in Parijs, die wij hoorden toen we in Japan aankwamen, na 36 uur van alle communicatiemiddelen afgesloten te zijn geweest, mag er wat ons betreft één op IS losgelaten worden. Wij herdenken de slachtoffers in Parijs vandaag 🙏🏻 

 

Shanghai – Quindao – 11 november 2015 

19:30 stond hetzelfde taxibusje met een vrolijk lachende chauffeur (zijn enige Engels was OK, stop 10 min, de rest deed hij met Google translate) hijbracht ons nog een keer via de tunnel direct onder de hoogste gebouwen van de Skyline, stopte daar even om ons snel een paar foto’s te laten maken. ‘S-avonds en vanaf dichtbij zien ze er ook imposant uit. De hoogste is 660 meter heeft 121 verdiepingen. Vorig jaar hebben we de op dit moment hoogste ter wereld gezien in Dubai en in Tokyo gaan we de hattrick, 3e hoogste ter wereld toren ter wereld. 

 Bij het restaurant aangekomen krijgen we een privékamer, bestellen allemaal mooie gerechten, en zelfs een fles Aix rosé, staat op de wijnkaart, wat een heerlijke verassing. Opeens ziet Sandra een hele grote man voorbij lopen en zegt dat is bekende Chinese basketballer, die ook op Nat.Geogr. een programma heeft wat ze hier had gezien. De deur was 240 hoog en toen de man van het toilet kwam, Sandra zei dat hij moest bukken, dachten wij nou dat zal wel meevallen. Onze monden vielen open dit was formaat ‘Reus van Rotterdam’ echt bizar om te zien. Van de leuke, goed Engels sprekende, Maître hoorden wij dat hij Yao Ming heet, zijn carrière heeft gemaakt bij de NBA in de USA, teen regelar guest is, twee hoofdgerechten besteld en laatst om een grotere koffiekop had gevraagd. Na enig twijfelen trekt Sandra de stoute schoenen aan en loopt hem achterna of ze op de foto met hem mag. Enigszins terughoudend stemt hij toe en zie hier het resultaat: Sandra is 168cm.

  In de lobby van het hotel hebben wij afscheid genomen van Elly & Patrick en bedankt voor alle leuke avonturen tijdens deze challenge.

Vandaag nog 1 etappe naar de havenstad Qingdao, waar carchallenge en 2 daagse bootchallenge wordt om daarna het land van de rijzende zon en SUSHI te gaan verkennen. Maar niet voordat wij morgenochtend eerst naar de grootste bierbrouwer van China, Tsingtao gaan.

Echt een overgangsetappe met Expresway, minder flats in aanbouw, we rijden over de echt heel brede Yangtze rivier, zien wel kleine en grotere huizen, die als er geen kleine torentjes of draakjes op staan, er vrij Europees uitzien. Het meest indrukwekkend is de langste overzee brug bij Qingdao die wij vandaag overgaan. 

Overal in China staan uit een plank hout uitgezaagde politieauto’s, compleet met werkende zwaailichten en al, en dat is volgens mij het enige wat werkt aan dit ‘afschrikeffect’. 

 Diesel tanken met de RR is hier ook wel een dingetje, want doordat het tankpistool vrij dik is slaat hij vaak af, met een grote of kleine trechter komt een collega onze tankdame te hulp, als het te lang duurt, en zij pijn in haar hand krijgt neemt de ‘sterke man’ het over. Inmiddels zijn we een bezienswaardigheid bij de pomp en al gauw staan er 4 collega’s druk in 🈯️tegen Peet te praten, hij legt met handen en voeten via de wereldkaart op de deur van de RR uit, wat we aan het doen zijn, je ziet ze lachen maar of ze er überhaupt iets van begrijpen 😁??!!Daarna worden we door een zwarte Audi A8 achtervolgd en ingehaald, 2 giechelende en zwaaiende Chinese dames zetten de RR op de foto en daarna scheurt de auto door. En net toen ik dacht niks te melden meer voor vandaag behalve dat we vanavond 🍣🍱gaan eten, zegt Peet 6 km voor he hotel bij de benzinepomp, de rechterachterband is zacht even op laten pompen! De man met de compressor keek alsof hij een zware operatie voor de boeg had en schudde zijn hoofd. De twee bulten in de band zagen er inderdaad uit als lelijke gezwellen, maar Dr. Peter zei dat we het zeker tot het hotel zouden halen, daar even ‘bandje wisselen’ en opgelost! Toen wij wegreden zag ik in de spiegel dat wij de 6 km niet zouden halen, en de band klapte inderdaad na 1km alsof er een kleine bom ontplofte! Gelukkig konden wij van de weg secundair voor een paar kleine winkeltjes stoppen, dus bagage eruit, reserveband eruit, Krik en wielsleutel in de aanslag. Een aantal nieuwsgierige chinezen keken als druk babbelend mee, en 3 vd 4 moeren gingen met veelmoeite los, de laatste totaal niet het leek wel of de sleutel gekrompen was, origineel landrover, peet was ‘defenitely not amused’ en rest spreekt voor zich. Alfons en Philomeen waren de 1e auto die langskwamen en direct te hulp schoten, helaas ook niet de goed maat sleutel, peet was inmiddels met een Chinees verdwenen en wij wachten….. totdat ze terug kwamen met een kruissleutel uit een garage uit de buurt (borg 100 yuan =15 euro) en dat lukte gelukkig.

  Band gewisseld, bagage erin, met Alfons en Philomeen afgesproken in t hotel voor lunch en een drankje. De velg is er ook niet best aan toe (morgenochtend om 08:00 uur met de gids naar een bandenwinkel (want nog 4 dagen zonder reservewiel door Japan is geen optie)!  

  
  Chinees bedankt (laatste petje gegeven); kruissleutel teruggebracht en 💨💨 weer naar een Shangri-la hotel (ja 3x is scheepsrecht). Heerlijk als voorbereiding op de 2 daagse veerbootreis naar Japan, waar we uiteraard geen internet hebben maar wel beperkte drank, ontbijt- en dinermogelijkheden, maar wel van een hut met 2 bedden en een badkamer kunnen genieten!!!

Het werd gelukkig weer erg gezellig in de lobby met lunch en een drankje en wij melden ons over 2 dagen vanuit Japan (als de boot geen Titanic heet) Tot zover weer …. 

Shanghai (rustdag) – 9 november 2015 

Na een goede nachtrust, in ons mooie, weer een Shangri-la hotel, waar we op de 50ste verdieping zitten (en onze oren dichtklappen als we met de lift op en neer gaan) ben ik weer fris en fruitig om 10 uur met alle challengers een sightseeing Tour te voet door een gedeelte van de stad te gaan doen. Onze Nederlandse gids Judith, die al zes jaar in deze stad woont, neemt ons mee door de French Quarter, enkele kleine woongemeenschappen, waarvan het lijkt of je in een klein dorp bent ipv in een metropool. Ze hebben eigen politie, kleine winkeltjes, kappers en eetzaakjes. Dat de Chinezen een beetje anders zijn dan wij wisten we al, naar ze hangen zelfs hun was op hangers op en midden op straat, zelfs op een druk kruispunt! 

 

Hierna naar het Okura (wij vinden t allemaal wat gedateerd hier) ook Wim-Lex en Maxima hebben hier twee weken geleden niet geslapen, maar in het four Seasons, wellicht om dezelfde reden. Er schijnt onder het hotel een atoomkelder te zitten en ook veel ambassade personeel en consuls uit alle landen wonen in dit gedeelte, zodat wanneer er dreiging is, ze daar kunnen schuilen. 

Daarna even naar de nieuwste shoppingmall, waar alle dure merken vertegenwoordigd zijn, (Erwin, Corinne & ik) waren op een missie, namelijk nespresso cups scoren, om de 2 dagen overlevingstocht op de Veerboot uit 1975, die ons van China naar Japan moet brengen toch een klein beetje dragelijk te maken, dit verhaal volgt over twee dagen. 

  
In de winkels krijg je bij aankoop altijd een kopje aangeboden, dat heeft het meisje geweten, voor ze er erg in had stonden 7 challengers van hun favoriete espresso te genieten. Daarna 3 haltes met de metro om naar de Yu garden (cultuurpraatje van de Chinese gids die ook mee was) te gaan en het Chinese hart van Shanghai shopping (lees veel GBR met best wel aggresieve verkooptechnieken) de Kashba is er niks bij!! 

Hoe krijg je 28 challengers verveeld: door te lang naar een Engels sprekende Chinese gids, in een huis van 400 jaar oud over theekamers, bomen, stenen, tuinen, vissen, bijgeloof en…., sorry maar naar de rest heb ik niet meer geluisterd. Het was een hoog Efteling gehalte. Judith bracht  ons bij het beste Restaurant in de buurt. Ook hier kunnen we kort over zijn: we hebben gegeten!  

Een taxibusje bracht ons nog langs de mooie Skyline van Shanghai, waar we snel nog even foto’s maakte, behalve Peter, hij was aan de praat geraakt met 3 leuke Chinese dames die  hier 5 dagen op vakantie waren. Vanavond het laatste avondmaal voor Kwik, Kwek en Kwak, want voor Elly & Patrick eindigt de Challenge hier en gaan zij zoals gepland terug naar huis. Wij gaan gezellig bij Morton’s  eten met ons zessen. Wij gaan hun zeker gaan missen, maar niet de koffiepauze…… want hun Nesprssomachine staat vanaf nu in de auto van Erwin en Sandra! Bedankt Elly & Patrick.  

 

Nanchang – Shanghai – 9 november 2015 

Na een overheerlijk buffet, zonder zilveren bakken, maar met zoveel keus dat we eigenlijk niet zo goed weten waar we trek in hebben, maar uiteindelijk lukt het natuurlijk toch weer. Als ik toen had geweten wat ik daar s’nachts een last van zou hebben en het tapijt naar het toilet vast heb versleten, had ik misschien een andere keus moeten maken. 

 Daar kwam nog bij dat Rossi geen wereldkampioen is geworden. Ik sla het ontbijt maar over een peet komt gewapend met verse fruitvitamientjes voor onderweg. Ook neem ik 2 imodium in en paracetamol. De stad uit is druk en buiten dat hier weer enorm veel flats gebouwd worden, leggen ze hier ook een metrolijn aan, dus extra drukte en met een omweg richting Shanghai, waar we morgen gelukkig een rustdag hebben. Het begint ook weer te regenen, als we stoppen om te tanken krijg ik van Sandra en Elly een kopje kruidenthee. Geen espresso voor mij vandaag. 
De Chinese chauffeur heeft ook een dingetje met invoegen, ondanks dat er geen verkeer in zicht is, reduceert hij zijn snelheid tot ongeveer 15 km. Van de Chinese gids Michael begrijpen dat als ze bang zijn alle knipperlichten aan te zetten. Ook horen wij dat je hier binnen een maand je rijbewijs op zak hebt, dus ja nu begrijpen we het enigszins, maar snappen we er toch niks van. Zoveel Mooie wegen, zo weinig verkeer en dan nog slechte chauffeurs ook. Na 300 km kan de zonnebril gelukkig weer op en ziet alles er weer een stuk mooier uit. We verbazen ons over hoe groen dit gedeelte wat ook weer wat bergachtiger wordt is. Dan wordt het helaas weer mistiger of hebben we hier al te maken met smog? Krijgen ook nog wat regen onderweg. Dat chinezen veel namaken is geen nieuwtje maar complete auto’s!! Mijn mooie Range Rover Evoque heet hier Landwind en is echt een lelijk ding. 

Zodra wij het bergachtige gebied achter ons laten, rijzen de in aanbouw zijnde flats of vele lege flats weer op als lelijke reuzen. 
Hoe dichter bij Shanghai we komen hoe meer smog er hangt. Het verkeer valt mee maar ons hotel ligt in een kantoorgebouw en het is even zoeken hoe we binnenkomen. De rest gaat lunchen ik ga slaap inhalen om vanavond weer een poging met eten te wagen.