Ipv 615 km gisteren was het helaas 720 km naar Kaili, foutje in het roadbook en JW trok tijdens zijn dagelijkse praatje over “de dag van morgen” het boetekleed aan. Het diner was niet om over naar huis te schrijven maar hebben wel lekker lang zitten kletsen en lachen met bier en bier.De monsteretappe van vandaag telt ongeveer 905 km en is de langste van deze challenge. We kunnen in het hotel niet eerder dan om 07:00 uur ontbijten en vertrekken om 07:45 vandaag voor het eerst geen zon maar bewolking en hoe dichter we bij de kust komen is er vanaf vandaag kans op smog. Voorlopig zien we alleen laaghangende bewolking. 

 
 En het begint een beetje te miezeren, peet trekt bij de koffiepauze toch maar een lange broek en dichte schoenen aan, want het is 10 graden een groot verschil met de 27 van gisteren. We rijden nu langs kleine boerendorpen en kleine landerijen op terrassen tussen de bergen, waar veel boeren, met strooien punthoedjes op en gewapend in regencapes, gewoon aan het werk zijn. Dan is ineens weer een industriestad met grote en rokende schoorstenen.  
Het is zondag en dat is aan het verkeer te merken, wel is er meer vrachtverkeer. 

Ik maak een paar “snelwegfoto’s” en daar zal het wel bij blijven vandaag tijdens deze monsteretappe over de Expressway met druilerig weer en 12 graden. We krijgen een soort wintersportgevoel, want als we onderweg naar Oostenrijk (afstand ongeveer gelijk) regen hebben vragen we ons altijd af, zou er sneeuw liggen in ons geval, hoe dik zou de stoflaag zijn in Nanchang.

De Chinees is in zijn auto zeer gesteld op zijn privacy want alle auto’s hebben donker geblindeerde ramen, en om nog even op zijn rijgedrag terug te komen, de knipperlichten kunnen ze er beter af laten, want wanneer ze aangeven naar links of rechts te gaan HO maar, of doen alle knipperlichten aan, en dimlicht gebruiken overdag als het regent, tuurlijk niet!!! De vrachtwagenchauffeurs daarentegen weten wel hoe het moet.
Onderweg worden we bij elke camera geflitst en als ze alle foto’s aan elkaar plakken is het vast een mooie speelfilm van onze reis door China. Nu maar hopen dat we het land nog uitkomen zonder de boetes te hoeven betalen. Tol is hier al best duur vandaag 970 km = €68,00 Tol. 

Net over de helft van de etappe gaan we plassen en lunchen, maar de wc’s zijn ‘interesting’ en dat is nog mild uitgedrukt, het restaurant een belediging, dus de mannen scoren in de supermarkt een pot noodles en tappen daar ook ‘hot water’ en Elly heeft nog brood en een tosti-ijzer in de Toy en ik oude kaas en ketchup en majo, we smullen ervan. Als de mannen buiten komen hebben ze ook nog een broodje ??? op maar het was ook heerlijk. 

  Nog ongeveer 450 km te gaan. Vanavond weer buffet aan de ene kant 😛,maar dan zijn wij wel op tijd, om op 21:00 Chinese tijd gewapend met de Ipad, de laatste Moto GP wedstrijd te zien (als de wifiverbinding in het hotel goed is) en wij 👍🏻👍🏻👍🏻👍🏻 en hopen 🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻 dat Valentino ‘The Doctor’ Rossi #46 zijn 10e wereldtitel wint 🏆🏁.

Het wordt een bittere strijd om de titel, want hij start als laatste vanuit de pits ivm een voorval tijdens de voorlaatste race. 

Onderweg komen we veel wagens met convoi exceptionelle, tegen: 3 achter elkaar met allemaal een blad of een deel van de voet van een windmolen en autotrucks met 2 rijen naast elkaar op de bovenste rij (22 auto’s in totaal). 
Het weer gaat meer en meer op een natte moesson te lijken en ZOAB kennen ze niet in China, maar met verlichting aan rijden welnee joh. En de politie die rijdt met alle alarmlampen aan maar zonder dimlicht. 
Om 17:00 komen we in Shangri La (letterlijk en figuurlijk) een prachtig hotel met razendsnel internet en drinken een heerlijke vino en uiten allemaal dezelfde frustraties over de rijstijl van die $£%}%>?chinezen. 

In het Japanse restaurant worden we onthaald als VIP’s, de nerveuze maar o zo behulpzame manager, Sky Li, hadden dat natuurlijk nooit geweten, maar hij deelde enthousiast zijn business Card uit, bedient en legt in beperkt Engels, uit wat het allemaal is, de beste man denkt vast dat we voor het eerst Japans eten. Er zijn twee soorten wasabi spicy en mild, we gaan voor de spicy want die andere smaakt naar nix, en om de beurt schieten we tranen en proesten want deze is dus echt scherp. Als we boodschappen gaan doen moeten tandpasta hebben dan ook gelijk kijken of we deze kunnen krijgen, wel opletten dat we niet per ongeluk de tubes verwisselen 😁. 

  
 Bij het ontbijt komen wij Michael , onze  Chinese gids tegen en vragen uitleg over Stone Forest, wat met een groen waypoint als excursie in het roadbook staat. Een stenen bos van rotsen, met een Chinese muur eromheen, waar je omgerekend 25€ entree moet betalen, horen wij later, en dan kun je er met een, vast elektrisch golfkarretje, doorheen rijden. Wij krijgen weer een Efteling deja-vu. Als we er nu met onze eigen RR doorheen mochten rijden  ja, maar nu skippen wij deze attractie en rijden via de Expressway naar Kaili, waar we vannacht een echt Chinees 5sterren hotel hebben, en dat betekent: mooi gebouw, goede kamers en slechte service! Dat de Chinezen konden kezen wisten wij al, (volgend jaar waarschijnlijk baby boom hier, omdat de one child policy is afgeschaft) maar dat ze kunnen bouwen, heel veel bouwen, wegen, spoorlijnen, flats veel en keurig in lijn naast elkaar, en grote steden dat was nieuw voor ons. Maar Engels spreken NO, dus als je aan de bar een koud biertje of een glas (geen fles) wijn wil bestellen staan er drie vriendelijk lachend en ja knikkende dames je schaapachtig aan te kijken. Met de standaardzin “wait a moment” (waarschijnlijk het enige verplichte Engels wat ze leren) komt de Manager, die wel wat Engels spreekt ons wel helpen. 

Op de snelwegen, waar niet veel verkeer op rijdt, hebben de Chinese chauffeurs het ook niet echt begrepen, behalve dat, ze de maximum snelheid keurig aanhouden, maar boven op hun rem gaan staan als er een flitspaal in beeld komt, links blijven rijden ook al rijd er rechts kilometers lang niets en bij het afdalen zelfs constant blijven remmen. Er staat warempel een bord boven de weg met uitleg in Chinees en Engels hoe de 3 banen bereden moeten worden. Links: overtaking lane, midden: carriage way, en rechts: Oversided vehicles use right lane, of hard shoulder (waarschijnlijk bedoelen ze hier harde berm mee). 
Wanneer we vanaf de Expresway in de verte al iets van stone Forest zien, weten we dat we een goede keus hebben gemaakt, maken al rijdend een foto en rijden door, na 5 min rijden we voorbij aan Kwik, die wel naar ‘Stonehenge in China’ waren geweest en vrijwel direct houd de weg op en rijden we onder de Expressway in plaats van erop. Waar het misging zagen we alledrie niet en wegomleiding in het Chinees, kunnen we natuurlijk niet lezen. Wanneer we dan een tijdje parallel aan de Expressway er weer weer op kunnen rijden gaan we tanken, lozen en koffiedrinken bij een enorme parkeerplaats, met 4 auto’s. De toiletten zijn ook enorm en de mannen tellen snel dat er honderd pisbakken zijn. Wij blijven ons verbazen en het is bijna eng om te zien wat er gebouwd wordt en welke invasie ze verwachten hier. Bij de tolpoorten krijg je creditcard om deze bij het betalen weer in te leveren en betaalt van 35 tot 75 yuan (5 a 12 €).  

De Expressway voert ons door het mooie Karstgebergte en wordt verbonden door meters lange bruggen die hoog boven dorpen hangen of ze in tweeën splitsen, en doorboort vele bergen met kilometers lange tunnels. En dan ineens doemt tussen de bergen weer een mega grote stad op, met weer in aanbouw zijnde flatgebouwen van 30 verdiepingen en hoger onbegrijpelijk vinden wij het. 

  Als we bij de laatste tolpoort 315 yuan moeten afrekenen (lees 46€) worden wij door een luidschreeuwende politieagent gesommeerd ons Chinese kenteken te laten zien en schreeuwt 🈯️🈯️🈯️ en wij allebei 😯 hij weer 🈯️🈯️🈯️ en wij weer 😯, toen liet hij zijn badge zien en ik begreep daardoor dat hij onze paspoorten wilde zien, dat klopte en zei toen vriendelijk, denken we tenminste, dat we door mochten rijden. Daar op de parkeerplaats waren Ebert en Wouter en Sigi net gearriveerd en de Desert Foxx bar werd geopend door Wouter met koud bier en Gin Tonics, en Sigi zorgde voor een knabbeltje, heeeerlijk en t werd nog heel gezellig daar buiten op de parkeerplaats, want de bar in het hotel was gesloten, en de welkomstceremonie door dansers en wat herrie op een fluit viel daardoor in het water of alcohol) Tot zover weer…. 

Na de lunch in de privé-kamer, was de trek in een T-bonesteak met de challengers erg klein, en besloten we met Elly & Patrick, in de leuke drukke straatjes, met veel GBR en duistere restaurantjes, een betrouwbaar noodlesoupje te gaan scoren. Na enige tijd te hebben rondgewandeld vonden we een, wat nog het meest leek op eenDuitse biertent, met houten tafels en banken. Hier zaten ‘de enige niet Aziatische toeristen’ van Dali. We bestelden bier en een flesje rood, noodlesoup etc. en zaten prima. We werden bekeken en gefotografeerd door voorbij wandelende Chinezen, alsof we plaatselijke beroemdheden waren. Kwamen nog in gesprek met een Amerikaans echtpaar, die onze Challenge:  Amazing, Wow and a Great Adventure vonden.

Naast ons zat een tafel luidruchtig en behoorlijk drinkende chinezen, die met ons kwamen proosten, ons in het Engels verwelkomden in China daarna verdergingen in het Chinees en wij proosten en lachten vriendelijk terug en aten verder. Links nam een groep plaats die onder begeleiding van een trommel, liedjes gingen zingen (geen Voice of China materiaal) maar ze hadden lol en wij dus ook. 

  Toen de luidruchtige groep afscheid nam, hoorden we dat ze ons eten en drinken hadden betaald (zal we Chinese Mafia zijn, grapte wij). Daarna nog een frisse wandeling richting hotel.

 
 De etappe van vandaag een stukje binnendoor en een stuk Expressway, snel en niet echt bijzonder, dus om 14:30 zitten Kwek en Kwak alweer schaamteloos bij KFC (want dat hadden we al weken niet gegeten, dus hoefden we ons nergens voor te schamen) Daarna nog een ijsje bij Haagen das gegeten en een klein (heel klein) rondje ‘winkelcentrum’ lees H&M en Chinese rommel. 
 Kunming is een grote stad ligt op 2000 m hoogte en wordt Springcity genoemd. Het hotel is een ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ en ons uitzicht vanaf de 19e etage niet slecht, het bed ook niet trouwens, dit is zo breed dat wij er ook dwars in kunnen gaan liggen. 

   
 Vanavond ook weer schaamteloos (zijn wij goed in vandaag) naar het Japanse restaurant in ons hotel, niet met de groep die gaan Koreaans eten. 

Het tijdsverschil met China is 7 uur later en precies om 01:35 ging mijn telefoon, (was vergeten op niet storen modus te zetten) verder goed geslapen en de stad Ruili ontwaakt in de mist. Het belooft wel een mooie zonnige dag te worden.Ook in China krijgen we een Chinees rij- en kentekenbewijs.

Bij het zeer uitgebreide ontbijt is natuurlijk thee en Jura koffie, brood, spek, zoetigheid, maar ook SUSHI en noodlesoup. De wasabi lijkt hier sterker dan bij ons, maar wat een heerlijk ontbijt, na de banaan en limoensap van gisteren. We vertrekken rond 9 uur en zien dat de RR met een platte rechterachterband staat en roepen de hulp in van de Toy van kwek om weer lucht in de band te pompen en dit wordt natuurlijk op de ‘gevoelige’ plaat met de nodige grapjes. Dan op weg en rijden direct de nieuwe Expressway die net klaar is . Bouwen in China gaat snel, want bij de inspectiereis van JW in maart was dit nog niet het geval. Er is niet veel verkeer en geen getoeter (je zou het bijna gaan missen). 
Onderweg zien we bamboe overal waar je kijkt metershoge struiken/bomen bamboe. 

De verkeersborden staan niet alleen in het 🈯️ maar ook in Engels (het personeel in het hotel sprak geen woord Engels) Dan houdt de Expressway op en volgen we de waypoints van het roadbook. 

Op de B-wegen zijn vandaag 2 checkpoints, omdat de Chinezen nogal bang zijn dat uit Myanmar waar dit gedeelte van China aan grenst, veel opium verbouwd wordt gellukig valt de controle mee paspoorten check en bij de 2e mogen we direct doorrijden. JW heeft vanmorgen samen met onze Chinese gids Michael een lijst met onze namen afgegeven. 
Wanneer we weer verder rijden verandert het landschap en doemen prachtige groene bergen met hoge dennenbomen voor ons op en deze zijn verbonden door snelweg en grote en lange bruggen en tunnels.
Nieuw fenomeen: mensen met oranje hesjes die op de snelweg en in de berm met een vegertje, blik en mand op hun rug blaadjes op lopen te vegen. 

Wanneer wij in het drukke Dali aankomen is er een grote moderne gedeelte en een authentiek (lijkt op de Efteling) dorpje, waar overal elektrische brommers entoeristenbusjes rijden (kunnen ze in India goed gebruiken) Het hotel The One, staat in dit dorp, en zijn kleine witte appartementjes die meer Japans ingericht zijn danChinees, maar erg mooi en schoon zijn. 

Omdat het al half vier is rammelen wij natuurlijk van de honger en een behulpzame, goed Engels sprekende Chinees van het hotel,  brengt ons naar één van de beste restaurants en helpt (gelukkig) met bestellen van de gerechten. Kwik, Kwek & kwak genieten in een Privé-kamer aan een ronde tafel van allerlei Chinees lekkers (foto’s volgen want internet is traag hier). Er lag zelfs een gebraden duivekop als decoratie bij 😝. Daarna gaan Elly en ik voor een voetmassage (op onze eigen kamer) en Peter en Patrick voor een lichaamsmassage in de Spa. Vanavond niet met de challengers eten maar weer dit leuke dorp in en een noodlesoupje scoren. Voorlopig bevalt China heel goed. 

Op één van de balkons van de Lodges huisde een spinnetje, Ebert was erg geïnteresseerd en ging even kijken…  
Wat was ik blij dat het mijn balkon niet was en ik de balkondeur ook nog niet opengedaan. Het buffet eten was deze keer uit de kunst met een lekker koud biertje erbij. Wel vroeg slapen omdat we gezamenlijk nog een mooie laatste rit door het noorden van Myanmar hadden. Onderweg zien we veel maisvelden en bij de huisjes hangen de felle oranje kolven te drogen en op een groot stuk plastic worden de mais gedroogd. Het ziet er erg leuk en kleurrijk uit.We tanken nog 1 keer om onze laatste kyats op te maken houden er nog 350 voor noodgevallen.

  Ongeveer 12 km voor de grens met China rijden we langs een ongeveer 5km lange stoet van stilstaande vrachtwagens, totdat we op 2km van ons rendez-vous met de gids en JW ook vaststaan en het lijkt of we weer bij de Indiase grens staan. We komen met wat duw en trekwerk toch redelijk snel verder en samen met Erwin en Sandra aan de rest zit erachter en geven ons tijdelijk verkregen rijbewijs en kentekenbewijs weer af, wat we helaas niet mogen houden (aan de andere kant als we thuis zijn komt het vast op de stapel GBR en kijken we noooooit meer naar. Het is nu twaalf uur en lunchen hier is niet echt mogelijk dus vandaag aan het noodrantsoen en hopen dat iedereen er een beetje snel doorkomt.  In China is het namelijk 1,5 uur later en de grenspost is niet 24 uur geopend. Bij de laatste tolpoort moeten we 400 kyats betalen maar met een glimlach accepteert hij ook de 350 die we nog hadden. Dan is er weer grensprocedure en de dame die de carnetten moet afstempelen heeft een schattig kostuum aan.   

Dan draaien we de poort Myanar uit en China in met de auto en meer procedure en mogen we eindelijk het o zo andere land in. Mannen weer met broeken ipv lange doeken, dames in korte rokjes met huidkleurige panty’s (Stylist Fred van Leer zou zeggen, vrouw trek uit, dat kan echt niet meer) maar zelf-s dat kan, de glimlach van oor tot oor en bijna openvallende monden van onze mannen, niets schelen.  

 Myanar fashion   en  China fashion 

  
Dan rijden we eindelijk de grens over kunnen niets meer lezen 🈯️, maar zien wel een schone 6 baans asfaltweg met witte strepen, en iedereen rijd keurig tussen deze strepen. Stoplichten die laten zien hoe lang we nog moeten wachten en we vergeten de kleine omweg naar het Politieburo en de keuring ivm Chinees paspoort en dito nummerplaat maar snel en komen in de prachtig groot hotel dat je, zo vermeld de prijslijst a 111 yuan (€ 1111 ook helemaal kunt afhuren. 

Morgen de 1e etappe in het land van de Chinese muur en zijn benieuwd. 

Kleine rectificatie over het verslag van gisteren er zijn ongeveer 4300 tempels in Bagan.

De KPN’ners hebben nog steeds geen ontvangst. 

JW had nog een poging ondernomen om de ballonvaart vanmorgen te regelen maar helaas zaten ze allemaal vol. Dan maar lekker relaxed ontbijten want wij waren toch om 5 uur wakker. Het Guesthouse van vanavond is ‘alleraardigst’, dat is voor JW de omschrijving dat we er maar niet teveel van moeten verwachten. Ook worden we weer opgesplitst.   
Als we er 150 km op hebben zitten en gem snelheid van 65km per uur rijden, is de missie vandaag een lekker lunchadres zoeken. 

Sandra ziet een restaurant met een afbeelding van een hamburger en stopt om ons als een echte verkeersagent naar de parkeerplek te wijzen, gaan naar binnen en bestellen toch maar lekker noodles, Fried Rice en spring Rolls (hamburgers pas in Nederland!) als Elly naar de WC is geweest en wij vragen hoe deze is zegt ze ‘interessant!’ en zegt ze dat geldt ook voor de keuken. We eten heeeeeerlijk en dan nog 150 km naar de alleraardigst onderkomen. 

  Als we daar aankomen worden kwik kwek & kwak gescheiden want kwak slaapt in het hoofdgebouw en kwik en kwek moeten nog 10-15 min rijden. Levi vraagt de route en ik kijk mee. Ze wachten op de dame van het hotel, maar peet en ik gaan vast op weg. Als hij weer eens twijfelt aan mijn navigatie kwaliteiten en zegt dit kan nooit goed zijn, blijf ik volhouden en komen we na een smal stenen pad tussen allemaal kleine huisjes toch bij ons onderkomen. Het blijken schattige Lodges aan een zacht stromende rivier te zijn en worden verwelkomt met een sapje en een hand van de eigenaar Mr. Charles. 

  De kamers zijn prima met een heus balkon en er is koud bier (helaas bij het hoofdgebouw is geen koud bier te krijgen horen wij van JW) en wifi ook al is het niet te snel maar het werkt. Vanavond hier BBQ dus wij zijn helemaal happy!!!! Morgen naar China. 

Om half vijf gaat de wekker en worden met een bus verdeeld in 2 groepen, gebaseerd op ons gewicht, naar de vertrekplaats van Balloons over Bagan gereden. Daar aangekomen komt er een ‘real Englishman’ ons doodleuk mededelen dat het feest niet doorgaat (dus geen luchtballon maar een luchtkasteel) ivm regen en onstabiel weer. Teleurgesteld worden we weer bij onze lodges afgezet en gaan terug naar bed en genieten daarna van een lang en heerlijk ontbijt en besluiten met Sandra en Erwin de tempels op 4 wielen te gaan verkennen met de RR en de Landcruiser. Gaan op de Bagan Tower (kleine uitvoering van de Euromast van Myanmar) met de lift na betaling van $5,00 pp en zien zo gelukkig ook de vele tempels, in totaal ruim 4.900, die van bakstenen gemaakt (het cement is genaakt van klei en suikerriet). jammer van het weer maar ik moet eerlijk zeggen dat ik, deze ouwe zooi, toch zeker heel indrukwekkend vind en niet veel mensen kunnen later aan hun kleinkinderen vertellen dat ze met hun eigen auto tussen deze tempels hebben gereden. De koffie en thee op die hoogte blijken duur betaald maar we hebben de toren bijna voor onszelf en dat is ook wat waard. Waarschijnlijk zal het over een paar jaar drukker zijn dan, zeker omdat er 8 november verkiezingen zijn deze volgens de peilingen gewonnen gaat worden de in 1991 Nobelprijs winnende Aung San Suu Kyi, de dame die ruim 20 jaar in huisarrest heeft geleefd door de militaire Junta van Birma, zoals Myanmar eerste heette.

  
Wanneer wij uitstappen om foto’s van de auto’s met een tempel te maken komt een jongen aan ons vragen of we binnen willen kijken. Hij doet het hek voor ons open vertelt iets over de geschiedenis van Boeddha en de muurschilderingen die ernstig vervaagd zijn, dit blijkt te komen doordat de bevolking in de 2e wereldoorlog in veel van deze tempels hebben gewoond en gekookt en daarna de rookschade hebben schoongemaakt waardoor deze schilderingen zijn aangetast. In iedere tempel is een Boeddha aanwezig maar in deze mogen wij helaas geen foto’s maken. Wel in die ernaast staat. Peter wil hem iets geven voor zijn rondleiding maar dat pakt hij niet aan. Dan begint hij over zijn jeugd te vertellen en dat hij schildert met natuurlijke materialen, dan gaat zijn tas open en wij kopen al snel een GBR (goed bedoelde rommel) in de vorm van een voorstelling op doek van Boeddha voor jawel $50,00. Dan komt een ander mannetje op een brommertje, die verkoopt je raad t al hetzelfde spul voor $25,00!!! Maar de mijne is iets anders van kleur en groter van formaat en de jongen had inmiddels wel de sleutel van de tempel en was aardig dus dat sust ons geweten weer 😊. 

  
  
Bij terugkomst blijkt de auto van Alfons weer gerepareerd te zijn, heeft Erwin een lekke band en krijgt Peter onze koelkast niet meer aan de praat. 

 We lunchen heerlijk met Patrick en Elly, die blijken ook, bij een mannetje op een brommer, precies hetzelfde doek ook voor $50,00 te hebben gekocht, we lachen er hartelijk om, en dat Elly en ik dezelfde smaak qua GBR hebben, net zoals Peter en Patrick dezelfde smaak qua eten hebben en ook bij elke maaltijd alweer over de volgende zitten te fantaseren. 
Wij gaan nog maar een keer relaxen in de Spa om deze rustdag goed te eindigen en verzinnen waar we vanavond zullen gaan eten…. 
Morgen weer 400 km rijden door dit prachtige land 55 miljoen inwoners… 

Die wekker was helaas overbodig want ondanks de slaappil (bedankt 🙏🏻 Elly, onze apotheek) hebben de 4 pullen bier, de regen, het slechte bed en het kriebeldekentje ertoe bijgedragen dat ik zeker 4 uur heb wakker gelegen. Peet daarentegen vroeg om 05:10 wat ga je doen (we hadden namelijk de avond ervoor het idee van Patrick goedgekeurd dat we zo vroeg gingen rijden om maar zo lang mogelijk van het tophotel in Bagan te kunnen
genieten) aankleden tandenpoetsen en heeeel snel weg hier zei ik. In het donker nog lieten we Gangaw voor wat het was en na ongeveer 30 km stuiten we op een file van stilstaande trucks en bussen en dachten dat er een brug was ingestort want wat had het gegoten die nacht. Erwin ging rijden met zijn Toyota Landcruiser, om te kijken of het veilig was, de stoet als eerste slalommend links en rechts voorbij en wij volgden. Het asfalt was smal en ernaast was modder veel modder. Wij passeerden heel wat bussen en vrachtauto’s die op de smalle asfaltweg stonden en er niet vanaf durfden. Het was spannend maar we hebben het alledrie gehaald zonder vast te zitten en konden gelukkig verder rijden, zagen een truck die het inderdaad niet gelukt was, en hopeloos was weggezakt.   
Terwijl wij daarna van onze welverdiende koffiepauze stonden te genieten kwam Alfons met zijn gehavende BMW aanrijden en wij onthaalden hem al een echte held. 
Ook zijn wij nog even gestopt bij een tempel en een paar foto’s gemaakt, leuk voor het nageslacht en kan van de “Bucketlist” 

  
Lieve Mensen zijn het hier allemaal,  ze spreken niet echt Engels, maar lachen en zwaaien heel vriendelijk naar ons.

Toeristen zijn vanaf 2012 pas welkom in Myanmar en dit land heeft alles om een top vakantiebestemming te worden.

Zelfs als we niet tanken bij de pomp omdat we niet met VISA kunnen betalen krijgen we alle 6 een flesje water. 

  
Op deze foto staat links de “make-up boom” waar het papje van gemaakt wordt en rechtsonder kreeg de RR van Kwek een beetje lucht in de  achterband van Kwak.

Alle auto’s zijn nu wel aan een wasbeurt toe.

Deze etappe was niet lang, maar had wel een paar spannende momenten, met modder, rijden door rivieren, en bracht ons uiteindelijk naar een super hotel. Het laatste geweldige offroad gedeelte, langs de vele oude gemetselde tempels, die gebouwd zijn tussen 849 en 1200, was de kers op de taart en daarmee hebben wij de ‘oude zooi’ ook gelijk gezien. 

Wij waren om 12:30 bij de Bagan Lodge en blij verrast met de prachtige accomodatie voor de komende 2 nachten en er werd gelijk champagne, bier en snacks besteld. Daarna naar de Spa en aansluitend diner met de groep.
Morgenochtend weer vroeg op om de zonsopkomst bij deze oude ‘zooi’ oftewel tempels te zien. Wij hopen dat het weer meezit want het regent al de hele dag. 

De wekker ging al om 04:45 uur en vertrokken we met de hele groep tegelijk richting grens. JW was met alle autopaspoorten een uur eerder gegaan om het hele proces te bespoedigen wat betreft auto’s invoeren in Myanmar. Onderweg naar de grens regent en dat bleef de hele dag, avond en nacht zo. 

  
India uitkomen was nogal een dingetje maar niet interessant genoeg om te delen. Wij krijgen in Myanmar een tijdelijk rijbewijs en kenteken en gaan weer rechts rijden. Al gauw zien wij de eerste tekenen die de laatste overstromingen hier hebben aangericht, we zien primitieve tentenkampen, de wegen zijn slechter geworden en complete bruggen zijn weggeslagen waardoor wij een rivier moeten oversteken (leuk denkt Peet even een beetje Dakar gevoel, en zegt hier zou ik mooi met de Toyota overdrive kunnen rijden, want de auto is bijna wedstrijdklaar gemaakt door Garagebedrijf Bert Lanser en Peter Lanser voor Le Dakar 2016) Hij gaat met Navigator Peter Erren dit avontuur aan, maar eerst nog even dit avontuur samen met mij afmaken.

  
Wat een verademing is dit land tov het drukke India, een Ossenkar als vervoermiddel, hier wel een paar Olifanten, geen getoeter, iedereen gaat keurig opzij en er is weinig verkeer. Wij lunchen heerlijk lang met een aantal Challengers, dat betekent alleen dat we weer in het donker aankwamen  en dat was maar goed ook want anders waren we met gierende banden doorgereden en het “onderkomen” voor die avond voorbij gereden. Helaas was deze overnachting in Gangaw verplicht dus dan maar veel bier en een slaappil gewapend naar bed maar niet voordat: Het diner in een restaurant waar de mensen foto’s van ons maakten ipv andersom, zeer vriendelijk en de bediening deden enorm hun best. Wat al was opgevallen dat veel vrouwen en meisjes geel poeder op hun wangen en neus hebben. Het blijkt dat ze dit doen om zichzelf mooi te maken ipv make-up want dat kunnen ze niet betalen. Met een stuk hout van een boom maken ze met water en een schuursteen een papje en smeren  dat op hun gezicht.

  Omdat het hier weer een uur later is (5,5 uur totaal nu) gingen we vroeg naar bed en zetten de wekker uur (was niet nodig, want het bed was een plank, de kamer rook muf, kagen alleen onder een onbestendig kriebeldekentje op een matrasje can 4 cm, en de badkamer en toilet waren 4 deuren verder. 

Morgen weer internet!!!