Vandaag 650 km over asfalt met veel dorpjes, gaten en een verwachtte rijtijd van 8 uur. Wat een geluk dat de F1 in Japan is en wij vanuit ons bed op de IPad kunnen kijken. Regen en een fantastische start voor Max en een rode vlag. Wij snel douchen en toen bleek dat het nog even kon duren, gingen wij ontbijten. Beneden in de lobby stond een grote TV met yes Formule 1 op het scherm.

Toen bleek dat het nog wel even kon duren, besloten wij niet langer wachten en gingen aan onze eigen wedstrijd 🏁 beginnen. Bij het wegrijden liet Peet de luchthoorn van de MB Rhino “even” horen. Wel tientallen reuze vleermuizen (🦇 of vleerhonden) schrokken en vlogen uit de Ecalyptus bomen die, bij het hotel stonden.

Even wat statistieken: 650 km, ongeveer 1.000 bochten, 400 verkeersdrempels, waarvan we er 1 over het hoofd zagen, omdat wij naar twee sportende Congolezen op een rotonde keken. 7 tolpoorten (peage), Congo is een voormalig Franse Kolonie, 7 politieposten (met dank aan Eric en Belinda in de Toyota Landcruizer, die voor ons de doorgang makkelijk hebben gemaakt en overal met een saluut of een duim omhoog 👍🏻 door mochten rijden.

Terug naar de cijfers: wij hebben het maar niet meer bijgehouden, naar onnoemelijk veel Trucks met pech. Wij hebben medelijden met de chauffeurs, want de staat van de wagens is zo slecht dat pech krijgen standaard is en geen botte pech.

Verder vandaag geen spannende gebeurtenissen gehad, en de kwaliteit van het asfalt viel zeker niet tegen dus mooi op tijd in het hotel aangekomen om daar, toen wij WiFi inschakelde hoorde dat Max voor de 2e keer wereldkampioen 🥇🏆 is geworden.🥂👍🏻🏁

Morgen hebben wij een rustdag, zojuist de was service in het hotel geregeld, en morgen zien wat wij hier in Brazzaville kunnen ondernemen. TripAdvisor geeft 1 activiteit, raften 🌊, maar de agent antwoord onze mails al een paar dagen niet, dus het zal wel een voetreis worden gewapend met een plattegrond van de stad…… of lui aan het zwembad liggen met een cocktail 🍹

Het Paraiso hotel viel zeker niet tegen, vooral na onze indruk van Cabinda, bij het inrijden van de stad. Vandaag verlaten wij Angola definitief en rijden 100 km noordelijk naar Massabi, waar er weer een grensprocedure wacht. Er is gisteren een tijdslot verkregen, tussen 10 en twaalf moeten wij ons melden. JW heeft deze bij de inspectie trip niet kunnen voorbereiden.

Daar aangekomen zijn wij de 4e equipe, dat wordt wachten tot de 20 tellende autogroep gearriveerd is. Hier is een levendige geldwissel handel gaande en al gauw hebben wij 500 euro gewisseld voor 325.000 XAF. Mensen lopen druk heen en weer met lege karren de grens over en met volle karren, vooral bananen weer terug te komen. Ook zien wij hier de eerste straathandelaren met Rolexen, merk zonnebrillen en nog meer “luxe” artikelen.

Terwijl wij op onze paspoorten staan te wachten komt een auto tot bijna voor de deur van het douanekantoor rijden, er stappen twee mannen uit en vanaf de achterbank een jonge vent (wij dachten een VIP) uit. Het bleek een arrestant te zijn, die naar een soort cel werd begeleid en daar werd opgesloten. Al met al hebben we 3,5 uur gewacht om Congo – Brazzaville 🇨🇬 in te kunnen rijden.

En net als in Frankrijk is hier de 1e tolpoort a 1.000 XAF. Niet dat het aan de wegen besteed worden want de gaten het asfalt zijn hier groter dan in mijn handen.

Na een redelijk chaotische rit van 40 km, de MB Rhino weer volgetankt en aangekomen in het Hilton Double Tree hotel, waar we in de lobby direct rechtsaf naar het restaurant afsloegen. Bij de incheckbalie stonden wel 12 teams Challengers te wachten. Tot en met het diner kunnen we hier even relaxen, om vanavond met de familie Winter en Gonneke die vanmiddag invliegt vanuit Nederland, op eigen gelegenheid in de stad te gaan eten.

Prima gegeten en geslapen in het tentenkamp (wel met hulp van een klein💊lletje) Om kwart over 8 in Colonne naar de grens waar Paul Lombard en zijn team de beambten voorbereiden op onze komst, er zijn vrachtauto’s die al drie dagen op toestemming Congo in te mogen. Dat blijft ons bespaard, ik zal jullie de procedures ook besparen.

Voor het eerste onze mobiele Nespresso apparatuur uitgeprobeerd. Om 11:50 reden wij eindelijk het bizar drukke grensdorp door. Nog een opstopping bij de tolpoort en daarna de eerste 275 km door het Congolese bewolkte landschap.

Via een shortcut kwamen wij om 16:00 uur bij de grens aan, waar JW zenuwachtig heen en weer rende om bij iedereen die binnendruppelde, het autocarnet en de paspoorten te collecteren. Om 16:50 de laatste controle en door naar de Angolese kant.

Helaas staat er een nare gebeurtenis op mijn netvlies, terwijl een vrachtwagen optrekt overrijdt deze een geit, het arme dier probeert zijn kop nog op te tillen maar het is een vreselijk gezicht, ik heb even niet meer gekeken, maar het beestje werd uit zijn lijden verlost. De enige troost die ik heb is dat er een arm gezin waarschijnlijk vanavond vers vlees op het menu heeft.

Het is nu 17:55 en JW is nog steeds binnen bij het kantoor met alle papieren en het begint te schemeren. Klokslag zes uur rijden wij de grens over op naar een pomp en het hotel.

Terwijl wij de grens over rijden begint het te regenen, wat een geluk dat wij dit weer gisteravond niet hadden in het tentenkamp. De auto’s van de bevolking hebben 1 of geen koplampen of remlichten die werken en de mensen die langs de weg lopen kun je de ook heel slecht zien. Benzine was bij vier pompen uitverkocht, wel werden alle pompen bevoorraad, dus morgen nog maar een poging wagen.

In Luanda per taxi naar een heerlijk Italiaans restaurant geweest, wij hoorden van Wisse en Erik dat zij onderweg brand hebben meegemaakt. Wij waren daar eerder voorbijgereden toen was er nog niets aan de hand.

Volgende ochtend vroeg op weg, de chaotische en smerige stad Luanda uit naar het beruchte Schepen kerkhof 29 km verder die daar bewust op het strand achtergelaten om van het schroot af te zijn,

Van de wrakken naar een takelklusje. Er zijn drie Peter’s Peter L, XL en XXL. De laatste is nogal eigenwijs en luistert niet naar zijn Navigatrice. (Neeee, Peter M is niet XXL) Hij had zijn Toyota 200 Landcruizer muurvast gezet in een bocht, en kon zelfs de auto niet meer uit. De MB Rhino van Peter XL, heeft hem er met zijn kinetische sleepkabel met gemak uitgetrokken.

Volgende plan weer een volle tank voor €28,00!. Bij de pomp vol verbazing kijken hoe efficiënt 4 werknemers twee vlaggen proberen op te hangen.

Onderweg zagen wij overal legio rookwolken en kleine brandjes, dit is om de grond vruchtbaar te maken. In Luanda hing overal smog, hier hingen blauwe walmen van de buren.

Wij hadden gekozen voor de langere route, omdat het offroad gedeelte zwaar en meer dan 135 km was. De lange route bleek al niet veel beter, de asfaltweg zat vol grote gaten en het was echt een uitdaging om deze te omzeilen. Na het waypoint van JW te hebben gekregen konden we koers zetten naar het Tentenkamp. En wat bleek, de Chinezen zijn aan een nieuwe weg bezig en konden wij fijn “Offroad” naast deze weg rijden, wat resulteerde in totaal 135 km offroad. We hebben de banden dan maar afgelaten naar 1,50 bar wat de rit iets comfortabeler maakte, maar de kapotte schokbreker is duidelijk voelbaar.

Onnoemelijk veel kapotte Trucks langs de weg zien staan, en als ze wel rijden zijn de zijspiegels en/of de voorruit kapot, of rijden mee bijna versleten banden.

Onderweg hadden wij bijna een klein geitje onder de wielen maar deze kon nog net rechtsomkeert maken 🙏🏻

Wij waren nog net voor het donker binnen in het kamp, waar geen internet was vandaag grensprocedure Angola – Congo en vanavond weer andersom internet in Angola heb ik niet en het hotel wordt een verrassing het heet Hotel Paraiso (maar soms kan niets zijn wat het lijkt…..

De regen van gisteravond is niet doorgezet, toch zien wij als wij stad uitrijden op sommige plaatsen wat plassen vooral in de sloppenwijk wat een armoede heerst hier. Ik doe even een Ilse(pedia) zo noemde Harry mij tijdens onze reis door Australië.

Angola is door de vorige president leeggeroofd voor ong 30 -50 miljard $. Bevolking 34 miljoen mensen, waarvan 1/3 onder de armoedegrens, vrouwen krijgen hier 5,3 kinderen, 63 jaar is de levensverwachting hier. Je wordt er stil van.

Over tot de orde van de dag, mediamarkt maakt zelfs hier reclame !! en CO2 uitstoot is ook een dingetje, auto’s, trucks, brommertjes puffen het uit met grote zwarte rookwolken. De mensen halen hun drinkwater uit de rivier waar zij zich ook in wassen en hun kleding boenen, kinderen spelen erin, maar zo ook ook koeien en geitjes.

De rit vandaag was niet zo spectaculair als gisteren, het was een zoning, dan bewolkt ook een beetje regen, en weer zon aan het eind van de dag als wij de metropool Luanda in rijden. Chaos is het verkeer zoals we al vaker hebben gezien tijdens onze reizen.

Het Intercontinental is een 5 sterren hotel en vanavond buiten het hotel naar een goed Italiaans restaurant, wat een contrast met morgen, dan slapen wij in een tentenkamp. Nog even extra genieten van de luxe hier en morgenavond hebben wij het nog altijd veel beter dan 1/3 van de Angolese bevolking😖

Wij hebben gisteren één uur ‘gewonnen’ bij de grensovergang, dat betekent ook één uur eerder wakker en ruim op tijd voor het ontbijt.

Dan op weg naar de Lebo pas, onderweg even een foto maken van een sportveld, en de brommer rijder (ze rijden hier best veel met een helm op, behalve deze dan) passeert toevallig op dat moment en rijdt met twee vingers in zijn neus voorbij. Bij de Tolpoort aangekomen komt de beambte enthousiast naar buiten wijzend naar zijn Mercedes pet en wilde best voor ons poseren. Het bonnetje voor de tol schreef hij niet en stak de 200 kwanza (€0,50) in zijn eigen zak 👍🏻😉.

Het uitzicht vanaf het viewpoint op 2.000 m hoogte was echt prachtig, en daarna de afdaling met de haarspeldbochten zelf af te dalen tot zeeniveau. De dunne asfaltlaag op deze etappe zit vol met gaten en het is weer een uitdaging om deze te omzeilen. Deze door Chinezen aangelegd. waarvoor wij hebben geen idee, want tegenliggers zijn er nauwelijks, behalve grote lege trucks met opleggers, die blokken graniet en natuursteen vervoeren naar de kust. Naast deze weg loopt ook een gloednieuwe spoorlijn die, zoals wij zien op een voorbijrijdende trein, hetzelfde doet en wel 30 blokken tegelijk vervoert.

Op onze route lag een kort offroad pad, die naar een zandstrand leidde, en waren wij benieuwd of we daar met de MB Rhino konden komen.

Op Turtle beach aangekomen, waar ook collega Challengers stonden, geen turtle’s gezien, wel een mooie branding en veel mini kreeftjes, die als spinnetjes over het strand vlogen en in kleine gaatjes in het zand verdwenen.

Voor de kust was een visser hard aan het zingen en heen en weer aan het peddelen. Nadat wij wat foto’s en filmpjes gemaakt hadden kwam hij aan land en liet trots zijn vangst zien. Communiceren was bijna niet mogelijk Portugees is toch geen Spaans en Engels, speak they here not!

Daarna was het lunch bij JW, die vanuit de achterklep van zijn Toyota stokbrood met pindakaas, brie of Gelderse worst voor ons smeerde, en koffie en thee schonk. Daarna 80 km offroad en aansluitend nog 140 km asfalt tot aan ons hotel aan zee in Lobito.

Op het laatste gedeelte van de etappe nog wat plaatjes geschoten en met een volle tank, de benzine kost € 0,35 per liter, op naar Hotel Terminus.

Het hotel (waar je weer een mondkapje op moet) ligt aan een breed zandstrand en wij wilden even de zee in, helaas was de stroming heel sterk, en in plaats van zwemmen zijn wij maar in een Gin Tonic en een lokaal tap biertje gedoken.

Rond 22:00 uur begon het licht te regenen en wij hoorden ook een klap onweer. Terwijl ik dit verslag wil publiceren is de WiFi verbinding verdwenen helaas en zal dit waarschijnlijk pas morgenochtend te lezen zijn…..

Nog even een update over de lekkende schokbreker, Hij lekt niet meer, dat is goed nieuws! het slechte nieuws is dat hij al leeg was en wij met de offroad gedeeltes de MB Rhino behoorlijk voelen doorslaan op de achterwielen. wordt vervolgd ….

Tijdens het diner werden wij nog even gewaarschuwd niet teveel van de aangegeven route, af te wijken omdat er nog landmijnen kunnen liggen van de Burgeroorlog die in 2002 eindigde!!

Om 07:30 in colonne naar de grens, waar de procedure is: niet uit de auto, wachten tot je geroepen wordt, laten checken of de paspoorten bij de gezichten horen, en niet lachen!. Jan Willem zit dan klaar achter een tafel, om je handtekening in een groot boek te laten noteren, weer in de auto en wachten…… hierna wordt de inhoud van de auto’s gecontroleerd, we hadden makkelijk zes kalasjnikov’s mee kunnen nemen, daarna het chassisnummer checken en daarna door naar het volgend gebouw en weer wachten….

Bij de grenspost ontdekte de mecanicien van het team, Zirki, hij is eigenlijk een wijnboer van inmiddels 10 generaties, dat de linker schokbreker van de twee bij het achterwiel iets olie lekt.

Na het verkrijgen van een vergunning om in Angola mogen rijden en de paspoorten ingestempeld zijn, wat totaal zo’n 2 uur in beslag heeft genomen, kunnen wij op pad voor 170 km offroad. Dat blijkt zwak uitgedrukt, het is een loodzware Dakar etappe!!! met vooral veel stenen, diepe greppels, zand, gaten in de weg, je kon amper een slokje water nemen zonder 💦. Ruim 4 uur afzien rijden wij weer op asfalt voor nog 290 km.

De vergunning, niet meer dan een A4tje met stempels en krullen, moesten wij de 1e politie post al overhandigen aan een hele Norse agent, dus wij ook maar niet lachen en netjes wachten totdat hij alles gecontroleerd had konden wij door. Bij de volgende post was een 👍🏻 en een glimlach van de Agent daar al voldoende.

Het asfalt was op zich ook uitdaging met grote kraters in de weg waar wij slalommend om heen moesten navigeren, wat niet altijd goed ging. De Nespresso cupjes vlogen door de MB Rhino, zo ook de zak chips, die wij bij aankomst in het hotel opentrokken was grof paneermeel geworden.

Bij aankomst in Lubango op zoek naar een tankstation die credit cards accepteert. Bij de 2e pomp stond een net geklede heer, waar wij 200 euro konden wisselen voor Angolese Kwanza’s (3x woordwaarde) Voor 1 euro krijg je er 430, de knip goed vol met weinig waarde.

Morgen loopt de route over de Lens pas a 150 Kwanza tol. Wat betreft de lekkende schokbreker, wij houden u op de hoogte.

Na een gezellig diner in de Boma bij het haardvuur, vanmorgen niet al te vroeg uit de veren, wel even een jarrycan benzine in de auto overgieten. Het Dashboard van de golfcar die op het terrein rijdt is een ‘S63 AMG’ zoals Carlos dit in zijn dashboard heeft gekerfd. Op weg voor 400 km waarvan 80 offroad waar wij nog voor een gesloten hek kwamen te staan, dus hekje open en na het passeren hekje weer toe! Gespot: 1 verdwaalde Giraf, heel veel Geitjes en Ezels.

Bij de pomp werden wij “belaagd” door verkopers, één was er zo slim om mijn naam, die op de MB rhino staat, in een sleutelhanger te kerven, een snelle verkoper en daar houdt Peet wel van!

Bij aankomst in de eenvoudige lodge bleek de WiFi vooral traaaaag, maar net voor de start had Jan Willem beeld op zijn Iphone 👀 en met mijn Grand Prix radio app, stond ik gezellig tussen de mannen naar de race te kijken en te luisteren naar Olav en Jack.

Peet heeft in de tussentijd de auto opnieuw gereorganiseerd. Wij gaan morgen Angola in en daar zijn de lunch mogelijkheden zeer beperkt, de pindakaas en ander rantsoen meegenomen uit Holland ligt vanaf nu binnen handbereik.

Vandaag zelf geen kilometers maken, wel vroeg op om met de Game drive auto’s va de lodge naar het Etosha National park te rijden, bijna allemaal onder een deken omdat het nog best fris is, je kunt het je niet voorstellen met de 37gr gisteren. Eenmaal binnen valt ons op hoe droog, dor en kaal het hier is. Het is voorjaar en is nog geen regen gevallen We zien al snel Springbokken, Zebra’s, Wildebeest’s, giraffen(die vallen lekker op omdat hier geen hoge bomen zijn. Iin de verte doemt 1 olifant op. Gelukkig hebben wij de verrekijker mee. Hij wandelt op zijn gemak toch onze kant uit en kunnen hem van dichtbij bewonderen. De beesten hier zijn duidelijk aan de vele auto’s gewend.

Je kunt ook zelf met je auto door het park rijden. Bij sommige drinkplaatsen is t dan ook aapjes (toeristen) kijken.

Ondanks dat er veel vulwild liep (dat zijn vooral impala’s) die dienen als maaltje voor de leeuwen, verbaasde het ons dat daar wij op korte afstand twee mannetjes leeuwen langs zagen sjokken, naar een bosje waar drie vrouwtjes leeuwen in de schaduw lagen te chillen.

Terug naar een andere drinkplaats, waar krioelde het van de zebra’s en weer veel ‘aapjes’ De grote nesten in de boom zijn appartementen voor vogels en kunnen er wel vijfhonderd in wonen, ze vliegen er van onderaf in en uit.

De lunch werd geserveerd in de schaduw en daarna terug, inmiddels was het wederom 37 graden geworden. Wij hadden een heerlijke massage bij onze accommodatie geboekt, terwijl op dat moment het technisch team onze nieuwe accu aan het plaatsen is ☺️

De extra benzinetanks (3x20l) had Peter vanmorgen maar even onder de auto gezet, en bleken behoorlijk opgezwollen te zijn, niet handig dus om deze in een loeihete auto te laten staan.

Morgen vertrekken wij hier weer en gaan richting Ruacana op weg naar Angola de dag daarop.

Vandaag 430 km, waarvan de laatste 25 onverhard naar De Lodge waar wij 2 nachten blijven. Eerst vanmorgen geprobeerd geld te wisselen bij alle banken staat een grote rij, die missie hebben we maar even opgegeven. De rit tot de lunch verliep zonder problemen.

Onderweg nog even tanken en alle pompbedienden doen hun best om jou bij hun pomp te krijgen, voor een fooitje maken ze graag de ramen schoon.

Wij kozen voor een Griekse salade (lekker logisch in Afrika) maar deze was echt super. Geen alcohol erbij, don’t drink and drive ! daarbij stond ons tafel direct naast een kleine waterpartij 💦 🤭 nog een reden voor mij om alcoholvrij te blijven.

Nadat wij door de gate bij de Lodge waren gereden, werden wij verwelkomd door vier giraffen, die bij de waterhole aan het drinken waren. Geen wonder want de temp is hier nu 37graden. Vanavond diner op het deck bij de lodge en morgenochtend om 06:00 een Gamedrive op zoek naar wild.