Het 1 na laatste diner van onze bijzondere reis door Austalië.

Bij terugkomst in het hotel om 22:30 kunnen we nog 1 drankje bestellen want de bar gaat dicht !! Wij vinden Australië allemaal een prachtig mooi land, maar hier kunnen wij toch slecht aan wennen.

We wachten tot 23:15 uur om de aangekondigde

Meterorietenstorm te zien. Helaas is het zwaar bewolkt en is er niets te zien, behalve onweer in de verte. Dan maar dromen van vallende sterren en duimen dat het morgen opgeklaard is.

Wij spreken af om 07:30 te ontbijten en dat wij om 08:30 bij de Scenic Skyway staan, om de horde Aziatische toeristen voor te zijn.

Harry en Anky hebben een mijpaal bereikt (zij zijn van het Brabants kwartiertje) want om 07:15 lopen zij al buiten met hun koffer. Wij geven vast wat van onze bagage aan Julius mee en de overgebleven versnaperingen en drank, zetten alle deelnemers bij Jeremy’s auto, die nog 5.000km naar Perth moet rijden.

Wij zijn ruim op tijd voor de attracties en zitten als 1e groep in de Skyway, maken wat foto’s, gelukkig zijn wij gistermiddag al naar 3 Sister’s gegaan, want het is een beetje heiïg.

Dan met de steile Railway, en na een kleine wandeling met de Cableway een bushwalk maken door Dinasoure Valley, een regelrechte Efteling productie met plastic dino’s.

Wel even als echte toeristen op de foto…:

Daarna richting Britz om de huurauto, waar wij 9.696,2km

in gewoond hebben in te leveren.

Inchecken in the Pier One hotel (ben blij na 5 weken uit een koffer te hebben geleefd , nu alles kan laten liggen) en nog 2,5 dag een Sydney sightseeing kunnen doen.

Om 16:30 uur moeten wij gewassen en gestreken in de lobby klaar te staan voor een “private function” zoals Jeremy deze omschrijft, met de hele groep en daarna wandelen naar het afscheidsdiner….. wordt ongetwijfeld vervolgd

Bij de middagborrel (omdat het nog steeds regent, anders hadden wij natuurlijk een mooie wandeling langs het strand gaan maken) komt Jeremy melden dat er een storm met veel regen ons schijnt te achtervolgen, en hij hoopt dat de wegen die wij morgen moeten volgen open zijn, omdat die nu gedeeltelijk onder gelopen zijn!!

Het diner was wederom voortreffelijk (buiten gaat het lekker tekeer met onweer en regen) De gesprekken gingen alle kanten op met veel gelach en herrie, en een kleine weddenschap over de afmetingen van de ovale tafel, waaraan wij zaten. De gastheer moest zelfs met een rolmaat komen opdraven, om te zien wie er een timmermansoog had wat betreft de afmetingen van deze tafel (Peet zat er het dichtst bij).Wij hebben de Aussie’s weer eens laten zien dat een gezellig en rumoerig etentje niet om 21:00 uur kan eindigen en het personeel met de kippen op stok kan gaan. Foto’s moeten helaas wachten internet uit de oertijd hier.

Als wij de volgende ochtend om 06:00 uur uit het raam kijken is het grijs, maar nog droog, dan maar even het nieuws kijken en het blijkt inderdaad dat het weer in Melbourne en Adelaide behoorlijk heeft huisgehouden met modderstromen, storm en heel veel regen en in ook Sydney staan straten blank.

“Severe Storms 70 km, and damaging winds 100 mm’s of rain. Ook op het nieuws een cycloon Owen categorie 4 in Queensland, daar zitten wij gelukkig heul ver vandaan.

Wij checken het weer even bij onze vriendin Irene, de vriendin van Gonneke die onze groep de 1e week heeft vergezeld en in Sydney woont: “gisteren geregend maar bij lange niet zoals het nieuwsbericht” !!

Vanavond de laatste overnachting in de Blue Mountains, voordat wij onze eindbestemming Sydney bereiken.

Wij nemen de Scenic route “Grand Pacific” drive die ons langs de kust voert en voorlopig houden wij het droog.

Later barst er een heftig buitje los en korten we de route richting hotel in.

Om 15:00 uur checken we in het Lilianfelds hotel met uitzicht op de Blue Mountains.

Het zonnetje breekt door en alle meisjes gaan in gezelschap van Peet de wandeling naar de scenic lookout op de 3 Sister’s (waren er eerst 7 maar er zijn er 4 omgevallen). Morgenochtend kunnen we als, het weer het toelaat, met een

• Skyway:

270m boven een ravijn

• Railway:

een afdaling van 310m

• Cableway:

2,4 km door het regenwoud, die al sinds 1945 in gebruik zijn en al meer dan 25 miljoen passagiers hebben vervoerd. Nu maar hopen dat het morgenochtend droog is en er geen lage bewolking hangt.

Geen Thunderstorm zoals voorspeld was, wel bewolking en later regen. Jammer op deze rustdag, maar een mooie gelegenheid om na het ontbijt gezamenlijk met Julius en Eric, naar Pebbly Beach te rijden, waar WILDE (volgens mij hebben ze ook teveel eucalyptus blaadjes gegeten, net als de Koala’s*) Kangaroo’s zitten.

Onderweg vragen wij ons of zij tegen regen kunnen en de Kangaroo’s op dat moment wel te zien zullen krijgen.

Vanaf de asfaltweg is het nog ruim 5 km over een Dirt Road, wij blij dat wij op de achterbank bij Julius en Eric zitten, want deze weg had niet bevordelijk geweest voor de slechte achterbandjes.

Inmiddels zijn wij gebeld door de verhuurder van de Toyota en na een wat ingewikkeld gesprek en uitwisselen van telefoonnummers, blijkt medewerker Ricky Nederlands te spreken. Om een lang verhaal kort te maken, morgen kunnen we ergens op de route twee nieuwe banden gaan winkelen. Peet gaat er nog een nachtje over slapen want met de 700km gisteren moet, als wij rustig rijden, die resterende 410 km ook wel lukken toch ?🙏🏻.

De kangaroo’s staan, zoals beloofd, al op ons te wachten, hoewel zij niet erg onder de indruk van onze aanwezigheid lijken te zijn, eten vrolijk door en kijken ons tussendoor met ree-bruine 😍ogen aan.

Peet blijft een beetje op afstand “want heb je die klauwen gezien, met die lange nagels”?!.

Ik vind het net levensgrote knuffels en ik kan er een paar gemakkelijk onder hun hals kriebelen.

Na de nodige foto’s en filmpjes (staat op Instagram) met de schattige Kangaroo’s, begint het harder te regenen en gaan wij weer, met 4 stemmen voor, terug over een andere Dirt road.

Deze doet bijna niet onder voor een reguliere Tag Along met Jeremy en is superleuk en Soms best heftig om te rijden met de regen. Helaas eindigt de rit in 2x een stukje achteruitrijden, door een dicht hek of omgevallen bomen op de route.

Tijd voor koffie !! en daarna in de plaats Ulladulla naar het lokale Sushi restaurant. Sushi top, afmetingen over the top en schaamteloos gebruiken wij mes en vork om dit probleem op te lossen.

Vanavond eten wij in het restaurant van Rick Stein (een beroemde Engelse Chef-Kok, een kookboeken schrijver, die samen met zijn verloofde in 2009 in Bannisters at the Sea, ons hotel deze 2 dagen, zijn restaurant begon).

*correctie op een eerder bericht over de Koala’s: Ze blijken niet lui te zijn, maar altijd onder invloed van toxines die in de eucalyptusblaadjes zitten, die ze eten en daarom zo veel slapen, zo vertelde bushman Charles ons tijdens de BBQ. Misschien kan ik dit ook eens proberen i.p.v. een slaappil. Alleen dat boomklimmen houd mij een beetje tegen.

Vannacht heeft het behoorlijk geregend en ge-onweerd, wij zijn alweer vroeg wakker en om 06:30 vertrekken we en pakken de snelste en korte route. In Wodonga op zoek naar een Bridgestone dealer, geen banden, maar wel heerlijk ontbeten bij Chopperworld waar een gave MotorBar, Koffieshop, Barber (schorem op zijn Australisch) en een boetiek zitten.

De vrouwelijke bediening valt bij Peet net zijn sausage roll in de smaak.

Hierna wagen we ons dan maar aan de Highway met 1 slechte achterband en een heel slecht reservewiel.

Morgen een rustdag en nog maar 450km te gaan voor onze eindbestemming Sydney. Hopen dat we het redden zonder lekke banden.

Snelweg of Saaieweg, maar vandaag is het niet anders Gelukkig schieten we lekker op en de laatste 130 km vervolgen wij de route van 14 dec maar dan in tegenovergestelde richting. Dat is op zich weer een meevaller, want wij hoeven overmorgen geen keuze te maken tussen 2 routes.

Wij belanden bij Fitzroy Falls, parkeren de auto, maken een wandeling van 200 m onder een bruggetje door om daar een stroompje te zien🙄.

Er zijn nog wat wandelroutes en wij besluiten natuurlijk voor de kortste te gaan🤣. Dan doemt ineens een prachtig dal voor ons op met een waterval van wel 81 meter hoog. Wat een waanzinnig mooi uitzicht.

Dan is het het nog ongeveer 65 km naar ons hotel voor de komende 2 nachten, maken onderweg nog een kleine D-tour om St.Georges Basin te bekijken en zien wat voor vis hier allemaal rond zwemt, ook The Great White 😬.

2 dagen geleden is er in Sydney weer een zwemmer aangevallen en zijn daar gelijk alle stranden daar gesloten. Niet dat ik van plan was om hier te gaan zwemmen!! morgen wordt hier een Thunderstorm verwacht, horen wij net van onze gids Jeremy …..

Om 07:30 vertrekken we om te gaan ontbijten. Helaas betekent dit, dat we de bochtige route van gisteren weer af moeten en na 70 km komen we in Harrietsville aan. Dan nog 40 km over de The Great Alpine Road. Die wij vanavond weer helemaal terug moeten rijden. Charles is dit gewend, want ja Australië is best groot en afstanden betekenen hier niets (Goed voor ons is het koffiedrinken in Groningen en weer terug naar Rotterdam Wij hopen dat deze : Blue Rag Range Ridgeline Victoria one of the most spectacular exposed ridgelines, echt de moeite waard is!!

Dat blijkt inderdaad het geval en na een hele mooi uitdagende rit van ongeveer 1 uur met veel hoogteverschillen, stenen en zelfs wat water, komen we op het hoogste punt 1730 m met een waanzinnig 360 graden uitzicht over de bergen van Victoria.

We leggen dit weer vast met foto’s en filmpje (Instagram) en zitten dan voldaan met een kop thee in het gras de mooie natuur te bewonderen.

Daarna dezelfde weg weer terug, maar dit deert ons niet, want de Blue Rag Range Track is superleuk om te rijden. Rond twee uur brand de Webber en genieten van een echte BushBBQ, met dank aan Julius, die er helaas niet bij is vandaag, maar wel voor ons naar de slager was geweest 👍🏻👍🏻

En moe maar voldaan, de dubbel gereden kilometers alweer vergeten te zijn, wij weer in skidorp Falls Creek aangekomen zijn, doen we met Harry en Anky een kleine “Apres OffRoad” en Peter wisselt de band van Harry weer terug om.

Ons plan is om af van de uitgezette route ruim 800 af te zien, zoveel mogelijk asfalt te rijden om de banden te sparen en zo naar de volgende bestemming te rijden Bannisters Point. En ook op bericht wachten van de verhuurmaatschappij die wij een foto van de versleten banden hebben gestuurd.

Wordt vervolgd !

Wat een topavond hebben we weer gehad. 14 wijnen geproefd in een prachtige hal met houten vaten tot aan het plafond en uitleg van een 19 jarig meisje Indiah Jurd.

Dit blijkt een toppertje te zijn, heeft nu al bijzonder veel kennis en stond heel gepassioneerd over de druiven, wijnen, het bottelen en de achtergrond van het wijnhuis Giant Steps te praten.

Julius geeft haar zijn kaartje en zegt: ik heb in Nederland zo een topfunctie voor je in de aanbieding. Ze heeft een vriendje dus roepen alle mannen, snel afscheid van nemen en naar Nederland komen!!!. Hij blijkt Chef-kok, dus oppert Julius: kom dan maar samen naar Nederland, dan regelen we wel wat. Ze moest er hartelijk om lachen maar pakte wel het kaartje aan.

Morgen een mooie route van 420 km met twee off road tracks. Het is somber en mistig en de 1e track dient zich al snel aan. De route door het groene regenwoud ligt helemaal in de wolken. Op zich ook wel weer bijzonder omdat wij 2 weken geleden nog in de woestijn met 39 graden reden. Dan zien we zelfs een Kangaroo voorbij hoppen, want ondanks waarschuwingsborden zien wij weinig dieren.

Dan breekt opeens de zon door, en stoppen wij bij de “Rainforest Gallery” en lopen wij via een trap in 20 min een klein stukje door het regenwoud langs een snelstromend riviertje, echt prachtig om te zien hoe dicht begroeid het bos is.

‘S-middags nog een best best pittige Dirt Road track met veel stenen en hoogteverschillen, gemiddeld op 1100m hoogte.

Als wij in een populair skiresort Falls Creek aankomen, lijkt het wel een Ghosttown. Er wonen hier in de zomer maar ongeveer 30 mensen in dit resort.

De bergen staan vol met dode bomen die boven het groen uitsteken. De zogenaamde Ghost Gums (Eucalyptus bomen). In 1939 heeft hier een alles verwoestende brand gewoed. Het bos herstelt zich en je ziet een nieuw bos ontstaan, de Ghost Gums torenen als stille getuigen boven het groen uit een bizar gezicht. 10 december!! nu hoogzomer maar alles is gesloten op 1 pizzeria na. We borrelen buiten voor de deur van het QT appartementen complex en zien een aantal mountainbikers voorbij komen, maar verder is hier niets te beleven. Wij maken kennis met Charles en Ingrid, die als 6 jarig Meisje uit Gouda is geëmigreerd. Charles (een Bushman) neemt ons morgen mee met een Tag Along (High Trail) route. Deze route schijnt een echte Bucket lister te zijn.

De achterbanden van onze huurauto blijken totaal versleten, het canvas en staal werd al zichtbaar en Peter moet deze wisselen. Alle auto’s hebben 1 reservewiel en Harry en Anky lenen hun reservewiel aan ons uit. Bedankt Harry!!

De 65km, grotendeels mistige tocht door de bergen, met heel veel bochten is voor sommige passagiers best een beproeving (last van wagenziekte).

Vreemd als je bedenkt Car Adventure deelnemers, ruim 8000 km dwars door Australië crossen. Maar OK, de meeste zijn dan zelf de chauffeur!

Op de terugweg wordt de bijrijdersstoel naast Jeremy , onze chauffeur voor vanavond, geclaimd door minstens 3 personen, die de bui al zien hangen na het diner met de nodige wijntjes.

Maar de rit verloopt voorspoedig.

Het restaurant (Brae in 2017 op plaats 40 van de beste Toprestaurants ter wereld) en in 2018 op plaats 57) ziet er niet heel spectaculair uit, zowel van binnen als buiten.

Het wordt allemaal gecompenseerd met de prachtige gerechten, die chefkok Dan Hunter en zijn team ons voorschotelen.

Ik waag mij zelfs aan een garnalenkop, die je gelukkig kon inpakken in een blaadje groen alvorens deze helemaal op te eten☺️😱.

Als kers op de taart nodigt Dan ons uit in zijn keuken en gaat met iedereen graag op de foto. Wat een superrelaxte en sympathieke en leuke man is het.

De volgende ochtend rijden wij om 06:45 uur richting Melbourne, als D-tour voor de aangeven route van vandaag.

#Bucketlist📍✔️.

Het is er bewolkt en slechts 15 graden.

Ontbijten in het Docklands gebied, doen een klein zondagsmarktje met veel GBR*, rijden een stukje door de stad, doen Victoria Market aan, waar heel veel Aziatische GBR te vinden is.

Melbourne lijkt Shanghai wel.

Lunchen heerlijk bij een

🍣🚂🚂Japanner 5.0, waar de gerechtjes zelfs op elkaar gestapeld voorbij rijden.

Belanden ruim op tijd in de Exclusieve Hockeyclub, ons logeeradres, met uitstekende WiFi. Dan even snel mijn Blog bijwerken, maar met knippen en plakken gaat het mis en verschijnt er alleen …

De

😡

Geen tijd meer om opnieuw te beginnen, want wij worden verwacht voor een Wine tasting bij Giant Steps Winery met aansluitend een private diner in de wijnopslag tussen de houten vaten.

* Goed Bedoelde Rommel #souvenirsdiebijthuiskomstaltijdtegenvallen

Vandaag geen route maar een dagje bijkomen …. dus wij kunnen kiezen tussen:

een John en Yoko sleep in met dit uitzicht,

één van de vele wandelingen in de buurt doen,

zwemmen in Apollo Bay,

of even helemaal niets…. om ons voor te bereiden op het sterren diner vanavond in Brae Restaurant hier 70 km vandaan.

Gelukkig is Paulus onze chauffeur voor en kunnen wij ook genieten van de mooie Australische wijnen.

Eerst maar ontbijten, met Gonneke en Wendelien, later sluit Eric ook aan. Een kleine wandeling langs het strand in de zon, water best koud dus dat zwemmen skippen we ook maar. Terug wandelen over de kleine boulevard worstelen we ons tussen drie bussen Chinezen door.

Hebben met Julius een lichte lunch bij het visrestaurant aan de haven.

Inmiddels is de hele Apollo baai gehuld in een laaghangende wolk, het wordt ook wat fris en wij besluiten dan toch een mini ‘sleep in’ te doen.

Nette kleertjes voor vanavond klaar hangen, blogje voorbereiden, en de koffers , die inmiddels één ongecontroleerde zooi is geworden, weer enigszins op orde te krijgen.

Na een hoognodige reorganisatie van de auto kwam ook de ‘dus niet ergens laten liggen’ leren hoed van Peter weer tevoorschijn ☺️.

The Great Ocean Road voert ons langs de kilometers lange kalksteenkust van Australië, en de rotsen genaamd de 12 Apostelen, het waren er overigens maar 8, en sinds 1990 nog 7, want toen stortte er 1 in zee. Ze hebben allemaal een naam en op de London Bridge, 2 rotsen die met het vaste land verbonden waren, stortte de bovenkant in terwijl er 2 mensen op stonden en zo stonden zij ineens op een rots waar ze niet meer van af konden. Bizar om te bedenken dat na miljoenen jaren, deze kalksteen precies instort terwijl er mensen op

staan. Wij besluiten om het noodlot maar niet te tarten en boeken wederom een helivlucht om deze imposante kust veilig van boven te bekijken. Ja natuurlijk hadden wij ook kunnen neerstorten!! 😬

In Apollo Bay waar we twee nachten verblijven, zonder restaurant, heeft onze Topchef een briljant idee en regelt voor ons een heerlijke BBQ. Met Lamskoteletjes, Procureur, Longhaas, Garnalen, heerlijke Groentes en een Homemade saus á Julius en dit recept heeft hij met ons gedeeld👍🏻👍🏻. Ook heeft hij de drank weer top geregeld. Gonneke zorgt voor de musicale noot met een musicbox en Spotify, zingen wij onze favoriete nummers mee met John Denver, Neil Diamond en André Hazes.

De buurman in huisje 7 kan dit niet echt waarderen en komt met zijn hoofd om de hoek van zijn balkon om 21:58 uur 😏 vragen of t wat rustiger kan. Goed de muziek wat zachter en het was toch nog erg gezellig gebleven.