Na het mooie gedicht van Harry, heb ik vandaag toch wat moeite de juiste route de stad uit te vinden ☺️. Volgens het roadbook moeten we Murray Bridge zien, waar houseboten met happy en relaxte mensen over de 2500 km lange rivier de Murray varen, go pro en camera in de aanslag maar helaas is dit een gevalletje ‘ “een brug te ver”, wij zien slechts een niet bijzondere brug, en vies bruin water zonder houseboten ….

Snel weer de aangegeven route op, de andere tips die als gele vlaggetjes de kaartenapp staan, links laten liggen en op weg naar Mount Gambier waar een prachtig mooi Sinkhole op ons wacht.

Bij een plaspauze verliest peet bijna zijn nieuwe hoed, die door een windvlaag de weg opgeblazen wordt.

In 1868 heeft Mr. Umphertson het sinkhole, waarvan de bodem nog bedekt was met water, er een “pleasant resort to chill in the hot summer”. Met het zakken van het grondwater verdween het minimeertje.

Nu is het een prachtige weelderige tuin met een groene muur van hangplanten.

Op weg naar het hotel rijden wij Victoria state in en krijgen er 30 min bij en is het tijdsverschil 10 uur.

Morgen de Great Ocean Road rijden richting Apollo Bay.

Op de Ferry stond heel bijzonder vervoer. Een truck met 2 grote aanhangers met ongeveer 70 koeien. De chauffeur stuurde deze combinatie moeiteloos achteruit de Ferry op.

Als wij in het drukke Adelaide alle bagage bij het Hotel hebben uitgeladen, zien wij Julius en Erik ook voor de deur staan, vergezeld van Oom Agent, die met een verbaasd gezicht 🤔 dat er geen stuur aan de rechterkant was (Dit is de enige equipe in ons gezelschap die met hun eigen Nederlandse auto hier zijn) Na een hoop gezeur en gedoe kost de verboden U-turn 424 dollar.

Wij nemen een taxi naar de 1e R.M. Williams store van Australië. Outback kledingmerk ooit begonnen om de Cowboys te kleden met jeans, shirts en handgemaakte boots, die onze gids (red. Paulus de Boskabouter aka Jeremy) al 15 jaar draagt en uit 1 stuk leer gemaakt worden.

We kunnen aardig slagen,

En hebben drie tassen vol geshopt.

Alleen de Strech Jeans waar Peet in 1e instantie voor ging , is verkoper Bilal helaas vergeten (gelukkig hebben we hem ook niet betaald) Ook een nieuwe hoed voor Peet, hij heeft zijn leren hoed ergens !?? onderweg laten liggen.

Vanavond diner aan de Teppan Yaki tafel. Harry heeft, omdat het 5 december is een mooi gedicht geschreven, met voor iedereen een persoonlijke noot:

Peter:

⁃ onze rallyroutenier, rijdt een papagaai dood oh jeee.

⁃ Hij weet alles van hoe je aan camera’s veel geld kunt verdienen, maar hoe moet je ze bedienen ??

⁃ Hij heeft meer auto’s dan Pon, die staan in zijn ondergrondse garage, en in Frankrijk in de zon.

⁃ Hij kent iedereen die er toe doet, zeker uit de rallywereld, maar blijft een normale kereld!

⁃ Met op elk continent minimaal 1 huis, voelt ie zich zelfs in een slaapcontainer thuis!

⁃ Ilse “pedia” is haar naam, is in namen zeer bekwaam.

⁃ Iedere quiz zou zij zo winnen, alle prijzen pakt ze geheid binnen.

⁃ Ze schijnt mooie “aanhoudschoenen” te bezitten, maar die blijven voor ons in haar koffer zitten.

⁃ Wellicht doet ze ze aan als ze niet kan slapen bij volle maan, ze schijnen erg mooi te staan.

⁃ Navigeren is ook echt haar ding, is wat ik opving,

⁃ Via de 27mc krijgen we t mee, moeten we hier links of moeten we rechts. Iedereen ten einde raad:

⁃ Ilse voegt woord bij daad,

⁃ Links 3 km wordt er gezegd, weer een vinger bij Jemery op de zere plek gelegd.

Daarna vliegt Julius weg om 15 minuten later met een tasje met kadootjes voor iedereen. Iedereen krijgt een typisch Australisch kofferlabel en wij bedanken hem 💋 voor dit leuke gebaar.

De Japanse kok zorgt voor spektakel aan tafel 🔥 en (sorry lezers) maar wij eten weer voortreffelijk van de Sushi, Kreeft en Waguebeef.

Niet te laat naar bed morgen 650 km op de planning…

The Louise – 2 dagen Kangaroo Island

Na de prachtige lunch, houden wij een Australische Siësta en slechts een paar van ons besluiten toch maar iets klein te gaan eten. We hadden allemaal zo’n trek in slechts een portie bitterballen gehad.

De volgende ochtend naar het Auto en motormuseum in Birkwoord, waar Peet nog wat leuker ideetjes opdoet voor de nieuwe Harley Davidson Amsterdam vestiging.

Het is een mooie route richting de Ferry die ons in 45 minuten naar Kangaroo Island brengt. Best een heftige zee,maar allemaal doorstaan we de reis door de golven en deining gelukkig goed. Twee dagen geleden heeft de Ferry niet gevaren vanwege het slechte weer.

Als we bij de Southern Ocean Lodge aankomen, na precies 5555 km afgelegd te hebben, komen we in een prachtige halfronde ruimte, met bar, restaurant en grote stoelen die richting de oceaan staan. Van hieruit genieten we met welkomst 🥂 van het waanzinnig spectaculaire uitzicht. Het is echt adembenemend.

Aan de zijkant van het gebouw buigt zich een hele lange gang naar de 18 lodges, die allemaal hetzelfde waanzinnige uitzicht op de Oceaan hebben.

1 heel piepklein nadeel is die gang naar de 21 Lodges, 418 stappen naar onze Lodge nummer 4, wel goed voor de extra verworven calorieën.

Om 18:30 uur is er een excursie: Kangaroos en Kanapés waar wij ze in hun natuurlijke habitat te bewonderen. De Kangaroos hier zijn wat donkerder en kleiner dan op het vasteland en op de grote open vlakte zitten er bijzonder veel, wij kunnen ook heel dichtbij komen, ze blijven onverstoord gras eten .

De volgende ochtend staat de volgende trip gepland naar Hanson Bay voor een ontmoeting Koala’s in het wild. Er zijn hier ooit 16 naar toe gebracht, nu zitten er ruim 50.000. Natuurlijke vijanden hebben ze niet en er is een sterilisatieprogramma opgezet, omdat ze een bedreiging zijn voor de Ecalyptusbomen, waar ze hele takken afrukken en er slechts een paar blaadjes van eten. De bodem onder deze mooie grote bomen liggen bezaaid met dode takken en blaadjes.

Ze vullen hun dagen met eten en slapen gemiddeld 20 per dag al hangend in een boom tussen twee takken.

We hebben geluk, Gids Kelly spot er al vrij snel 1 met een Joey (baby van ong 7 maanden) die net boven haar zit en ze zijn allebei aan het eten. Echt schattig om te zien.

Helaas is het niet duidelijk met de iPhone vast te leggen omdat het ook nog wat bewolkt is.

20 min en 7 Koala’s verder, drie in 1 boom bij elkaar, vervolgen wij onze rit naar een andere baai Zeehonden te spotten.

Ook daar hebben wij geluk, de zon breekt door en wij zien er een aantal heerlijk liggen te luieren op de rotsen, waar de woeste oceaan tegenaan beukt.

Daarna naar Remarkeble Marbles. Een rotsformatie van graniet van minstens 500 miljoen jaar oud, waarop algen groeien, die laten zien hoe roder ze zijn hoe schoner de lucht is. Alleen de grote Indische oceaan scheidt dit eiland van Antarctica, het meest zuidelijke continent van de wereld.

Vanaf een afstand lijken de Marbles kleine rotsen, maar hoe dichter bij wij komen hoe immenser te blijken te zijn.

Morgen met de Ferry weer naar het vasteland richting Adelaide. Het weer is zonnig er staat weinig wind en de overtocht verloopt dan ook voorspoedig.

Niet alleen een Car Adventure maar ook een Culinair Adventure.Na het heerlijke 5 gangen diner in The Louise, wacht ons vandaag een fietstocht van wel 15 km.

Allemaal op een mountainbike met helm, en lange broek , want de wind is best fris.

Nu maar hopen dat wij geen tegenwind hebben. Het valt reuze mee en al op km 7,5 de eerste pitstop, met heerlijke espresso, op een klein terrasje in de zon.

Daarna verschillende lokale Barossa valley cheese proeven en hup terug op de fiets om, via een een Wine Tasting (mooi nieuw bedrijf de wijnen vielen een beetje tegen) naar ons lunchadres voor vandaag te gaan.

Bij Hentley Farm wijngaarden genieten wij van een prachtig menu. Bij elke gang, met uitleg van de jonge keukenbrigade, krijgen wij 12 heerlijke gerechten voorgeschoteld en de mooie viognier van het huis uit Barossa Valley maakt de middag compleet.

Daarna is het hard nodig om de extra verworven calorieën te verbranden en met een aantal (alle aanwezige dames in ieder geval) lopen wij in 4,8 km oftewel 13.274 stappen 👍🏻terug naar The Louise.

Het moet niet gekker worden fietsen en wandelen op 1 dag.

Wij kunnen morgenochtend om 07:00 ontbijt buiten geserveerd krijgen met uitzicht op kangaroo’s in hun natuurlijke habitat.

Morgen vertrekken wij met de ferry naar Kangaroo eiland, dus laten dit ontbijtje van 185,00aus$, maar even schieten.

Even donderdag en vrijdag in 1 verslag, gisteren en eergisteren geen internet in de outback. Maandag richting grote stad Adelaide en bewoonde wereld met WiFi 😍.

Het diner in het Prairie Hotel bereid door chef-kok Heather was super lekker, maar pondje door het mondje begint zijn tol te eisen, en wij zijn nog niet op de helft 🤐 van ons avontuur.

De volgende ochtend spreken wij af om met de rest te gaan wandelen in Wilpena pound. Een bergmassief die lijkt op een grote vulkaankrater.

Daar aangekomen besluiten wij de drie uur durende wandeling rond het hete middaguur 🌞toch iets te veel van het goeie (voor de extra pondjes wel aan te raden ☺️) en besluiten door te rijden naar De Scheepfarm, waar die avond, excuus dat het weer over eten gaat, lam op 4 verschillende wijze bereid, vergezeld van een bijpassend wijnarrangement. En deze foto’s moeten gedeeld worden

In de oude wolschaar was een mooie tafel voor ons gedekt, een feestje waren het alle gerechten door Chef-Kok Shane en zijn team met veel smaak bereid. Loek vierde zijn verjaardag en er kwam een mooi en heerlijk dessert op tafel.

Daarna op nachtexpeditie (Kangaroos blijken nachtbrakers). 🦘🦘🦘🦘

Om 06:30 opgestaan zonder ontbijt (komt even goed uit) en met zijn allen een hele mooie off-road trip van 33 gemaakt. Filmpje weer op Insta te zien. Daarna richting de Barrosa wijnvallei. 2 nachten verblijven in een luxe suite met uitzicht op de wijnranken.

Even op adem komen na al het stof om morgen een fietstocht met lunch en 🍷.. te gaan maken.

Na een heerlijke BBQ komt eigenaar Doug met A4 foto’s van een kleine Rock Wallaby die Cato heet. Ze hebben hem gewond voor hun deur gevonden, zijn achterpoot was aangevreten door een Adelaar. Doug’s vriendin Vicky heeft hem opgelapt en in huis genomen. Inmiddels is hij 2 jaar terug in de natuur en het Alfamannetje van een groep. Elke avond komt een deel van deze groep bij het huis eten. Of wij dat willen zien….. 😍 uiteraard. Daar aangekomen strooit hij wat voer op het terras en komen de eerste voorzichtig kijken en eten. Er komen er nog meer maar durven niet allemaal even dichtbij te komen. Wij prijzen ons gelukkig dit te kunnen gadeslaan.

Daarna met Anky en Harry en nog wat hotelgasten, naar de Observatory, eerst een 4×4 rit stijl met veel bochten en stenen (het kan dus wel veel bochten) naar boven met een oude 16 persoons Toyota bus. Dan het kleine ronde gebouwtje in, wij staan in een kring om de Telescoop heen, moeten alle telefoons in de zak houden, anders wennen onze ogen niet aan het donker. Nou 3x raden wie zijn telefoon maar bleef oplichten 😉.

Doug is geniaal weet onwijs veel van planeten, sterrenstelsels en laat ons Saturnus, Mars, de Nebula (geloof ik) de belt of Orion en ⭐️⭐️sterrenstelsels zien, die miljoenen lichtjaren van de aarde verwijderd zijn. Om de beurt kijken we en Doug is zo gepassioneerd aan het vertellen, dat het ons een beetje gaat duizelen (zou hij deze sterretjes om ons hoofd ook kunnen zien 🤩)

Na het ontbijt waar Doug ons meeneemt achter een gordijn in de eetzaal en laat hij in een soort glow in the dark vitrine, allemaal gesteente mineralen en stukken uranium zien die daar gevonden zijn. Voordat uranium voor atoombommen gebruikt werd, was het oa een ingrediënt voor lippenstift (handig vond Doug: want als een dame dan vreemd ging, hoefde je de man, die ze gezoend had met een uv pen te beschijnen, en de minnaar was gevonden!!)

Na alle geabsorbeerde wetenschap zijn wij klaar voor ons 4×4 avontuur door het Echo camp gebied. Lage gearing inschakelen, wielen locken, geen koppeling gebruiken, en afremmen op de motor, instrueert Jeremy ons door de Walky Talky. Wij zijn klaar voor 37 km OFF ROAD. Ik zet een filmpje op Instagram.

De hele tocht is echt geweldig en superleuk om te rijden in een ruig bergachtig gebied.

Daarna zetten we een klein ochtendbivak op en het gastoestel komt tevoorschijn, en zetten thee, chocolademelk, en cup a soup voor iedereen, waarna we nog 180 km over de Dirt road richting het Prarie moeten afleggen.

Onderweg helpt Peter, Loek en Gonneke met het wisselen van een lekke achterband en blijven achter hun rijden (elke auto heeft 1 reservewiel).

In het Prarie hotel aangekomen worden wij echt heel blij. Het is er heel gezellig, met heel vriendelijk personeel en de Chef Kok heeft een antipasta plank gemaakt met Kangaroo, geit, Emu, bostomatensala met chili en ciabatta (ze hebben dus wel lekker brood Down Under) het smaakt allemaal super en wij zijn benieuwd wat er vanavond op het menu staat.

Er is ook een Gallery met prachtige Art en hebbe-dingetjes, en Ik heb dan ook maar een aantal ‘dingetjes’ gescoord, voordat ik last van afkickverschijnselen krijg.

Morgen hopelijk mooie culinaire foto’s van ons Diner…

Vandaag blaast Rosie, het inie minie bardamertje van Williams Creek, 60 kaarsjes uit en wij zingen bij het ontbijt allen voor haar.

Ze is zichtbaar ontroerd en Harry geeft haar een sleutelhanger met een klompje en een ansichtkaart uit Holland, waar wij allemaal iets op geschreven hebben voor haar. Bedankt Harry!

Peet neemt bij het ontbijt weer een sausage roll en de rest eitjes met toast.

Wij gaan weer op pad 430 km Dirt Road en 200 km lang……: halen wij niemand in, zien geen tegenliggers, wel

2 koeien, 1 buizerd, 1 wild paard en 1 vos.

Wij rijden nu op het laagste punt van Australië en hier is geen stromend riviertje of iets te bekennen.

Wel een Ghosttown, een stuk land met diverse kunst objecten, een 1 verlaten treinstation, wel een bemande benzinepomp en wij drinken daar een koffie, tenmiste Julius en Erik proberen de koffie, wij nemen de warme chocolademelk (het is tenslotte winter in Nederland).

Wij rijden weer verder over de uitgestrekte vlakte, zien door de warmte fata Morgana’s van water.

De mens heeft hier de strijd tegen de elementen verloren, en aan de vele karkassen langs de weg, staan de dieren er ook niet al te best voor.

Het heeft hier al 1 jaar niet noemenswaardig geregend. ln Lake Eyre heeft in 1974 voor het laatst echt water gestroomd.

Opeens ziet Peet een grote Kangaroo, hij rent parallel naast ons en het lukt mij om een filmpje van te maken (zie Instagram op ilsemp)

Op het laatste gedeelte van de track vandaag wordt het landschap wat vriendelijker, groener en zien wij opeens veel schaapjes en geitjes en 2 Emu’s.

Rond twee uur arriveren wij in het Arkaroola Wilderness Sanctuary, een supermooie plek. Wij hebben allemaal een eigen cottage met parkeerplaats en uitzicht.

Hier hebben ze supersnel internet, en zie ons dan ook , heerlijk online in de bar zitten, als een paar verslaafde pubers.

Handmade bij Ilse

Ochtendwandeling bij Ormiston Gorge

Tag Along en helivlucht

Uluru en Longitude131

Bij het ontbijt blijkt dat onze hele groep de laatste wandeltocht heeft afgeblazen en gezamenlijk genieten wij van een uitgebreid en relaxed ontbijt. Shoppen nog een Polo, een shawl en een Lounge CD in de boutique van Longtitude131. Gonneke had bijna een Indigenous handgemaakte vaas gekocht maar vond 4.500 Aus$ toch iets te duur.

Ik heb wel wat foto’s en een filmpje op Instagram kunnen plaatsen, maar uploaden naar dit blog lukt helaas niet.

De Lasseter en Stuart Highway brengen ons vandaag naar South Australia en voordat de grens gepasseerd is, moeten wij 5 appels gegeten hebben, want groente, fruit, vee en ander levend eten, mogen vanwege strenge regels, niet ingevoerd worden. Fijn dat onze dropjesvoorraad niet op de lijst van verboden zaken staat.

Na 200 km hebben wij 3 van de 5 op, nog 🍏🍏 te gaan… (gevalletje Appeltje Eitje)

Verdwalen zullen wij vandaag zeker niet, er is slechts 1 afslag, op de 520 km route dus nogal saai, buiten de 7 tegenliggers, 1 inhaalactie, 2 dode koeien, 2 verlaten voertuigen, 2 regen en 1 onweersbui.

Ons lunchpakket waarin de laatste 2 appels zitten, 2 pasteitjes, deze vliegen na 1 hap het raam uit 😝. De chocolaatjes, in de vorm van een Boomerang, belanden in Peter’s maag 😋 en de handgemaakte muslïrepen in de mijne. De pakjes kokosmelk blijven onaangeroerd.

De staatsgrens bleek onzichtbaar, alleen een groot waarschuwingsbord met de lijst van dingen die niet ingevoerd mogen worden.

Aangekomen in Marla (oftewel Bates Motel 😱) 180 graden verschil met Het Sprookjesverblijf van gisteren. De tijd heeft hier stilgestaan en in deze ‘nederzetting’ in the middle of nowhere wonen slechts 70 mensen.

Ik krijg een beetje het Deliverance gevoel (film met Jon Voigt, voor de liefhebber).

Internet?! je raadt het al dus de beloofde foto’s moeten opnieuw worden uitgesteld.

We doden de tijd met onder andere Poolbiljart en flipperen. Een aantal van ons zijn behoorlijk fanatiek om te winnen.

Eric, Anky en ik gaan eindelijk op de foto met 2 Indigenous Women en belonen hun hiervoor met een biertje.

De special vandaag is Chicken Curry en het smaakt echt weer super, evenals de “Roadtrain” burger, die net als de trucks hier uit 3 (aanhangers) dus hamburgers bestaat. Wij zitten aan de houten stamtafel en genieten van het eten, bij sfeervol TL licht.

Dan nodigt het, Aussi gepensioneerde hippy echtpaar Jonesy en Frida, Gonneke en mij uit voor een potje Poolbiljart. De enigszins dronken hippies winnen en wij babbelen nog wat na over wereldse zaken.

Daarna is tijd om naar onze –⭐️ ⭐️⭐️ kamer, met stromend maar geen drinkbaar water te gaan.

Morgen gezond weer op en een stuk off road track staat ons te wachten en een 🛩 over Lake Eyre. Wordt vervolgd evenals de foto’s …