Voor de wekker wakker, even douchen aankleden en met de luxe touringbus van het resort, richting Kata Tjutu, voor een ochtendwandeling. Onze gids Danial vertelt een echt interessant verhaal over het ontstaan van deze Rotsformaties ong 540 miljoen jaar geleden.

Blij zijn we weer met onze vliegengordijntjes op het hoofd, we kunnen bij het viewpoint rustig van een appeltje genieten, door deze ook onder het vliegennetje te verorberen. Die vliegen zijn echt bijzonder irritant en nu schijnt het voor hun ook laagseizoen te zijn.

Het bezoek aan het cultureel centrum is ook weer leuk, er zitten een paar Indigenous vrouwen schilderijen te maken op linnen. Het valt ons op dat ze bijna allemaal dik zijn, daarom zitten ze op 3 in elkaar gestapelde plastic stoelen 😬.

Helaas mogen wij hier binnen geen foto’s maken.

Terug bij de Lodge krijgen wij weer een zalige lunch voorgeschoteld waarna wij nog maar een siësta nemen. 17:00 wederom richting Uluru, om deze van heel dichtbij te kunnen bewonderen en zelfs even aan te raken. Weer een mooi verhaal over de verschillende grotten en geschiedenis.

Als de zon langzaam zakt kleurt Uluru diep oranje, het is heel mooi. Iedereen heeft zijn eigen interpretatie over de berg en Peet houd het erop dat deze hoop het eindproduct is van Dinoraurussen 💩. Daar genieten we weer van een sundoener met bubbels en canapés.

Jammer dat de foto’s hier niet uploaden.

Het diner is ook weer heerlijk en wij besluiten dit keer buiten op het balkon onder de sterrenhemel te gaan slapen. Op het bed staat nog een heerlijk afzakkertje. Na een halfuurtje voel ik een paar druppels. Peet is inmiddels binnen gaan liggen want dat matras is veel zachter dan buiten. Midden in de nacht gaat her echt druppelen en verhuis ik ook weer naar binnen. De laatste excursie vandaag slaan wij even over om de bagage even te reorganiseren en na her ontbijt vertrekken weer richting Marja’s Travellers rest 520 km naar Zuid Australië.

Longitude 131 was een onvergetelijke ervaring en over een aantal dagen zitten we weer in een resort ontwikkeld door hetzelfde echtpaar Baillies.

Woorden schieten tekort…

Ons verblijf in Longitude131 is een sprookje uit 1001 nacht.

Bij aankomst worden wij hartelijk ontvangen door een enthousiast team, die ons vanaf de 1e minuut in de watten leggen: een haag van frisse mist waterspray bij de ingang, een koel verfrissend handdoekje bij de receptie, een mooi glas Louis Roederer Champagne, en nog een tweede glas.

In onze tent met 🌟🌟🌟🌟🌟🌟 is de bagage al gearriveerd en krijgen rondleiding met alle aanwezige snufjes.

Wij genieten van even van het uitzicht en een Siësta en om 17:00 vertrek richting Uluru, beter bekend als Ayers Rock, en omdat de Indigenous people (beter bekend als Aboriginals) deze en het omringende land in 1985 hebben teruggekregen van de toenmalige government, heet hij tegenwoordig Uluru 🙏🏻.

Omdat het nu laagseizoen is zijn er slechts een handjevol toeristen en stellen ons voor hoe bizar druk het hier kan zijn met de Sunset.

Als Exclusive guests is er voor ons een mobiele bar met bubbels en Canape’s (Mrs Bouquet zou er jaloers op worden) met prachtig uitzicht op de zonsondergang en veel foto’s (moet deze ook weer later sturen 📡) worden er weer geschoten.

Dan vervolgens naar het Field of Light, een art project in een veld waar je tussen 50.000 Led light gevoed door zonne-energie kunt wandelen. Het ziet er heel gaaf uit zo in het donker.

Daarna worden wij begeleid naar een diner onder de sterren “Table 131” en genieten van een schitterend diner met heerlijke wijnen.

De koks staan in het donker met rode ledlampjes op hun hoofd buiten te koken en wij krijgen een mooi Aussi gedicht voorgedragen door de, van de van oorsprong Zuid Afrikaanse Caroline, die hier het Longitude resort heeft helpen ontwikkelen.

Zij blijkt van alle markten thuis want bij het dessert leert ze ons met een laseraanwijzer iets van de sterren, maan en planeten zoals Orion’s belt.

Na dit alles lopen wij terug richting onze sterrentent waar op alle balkons een vuurkorf staat te branden. Maar alle tenten zijn hetzelfde, op de sleutel staat geen nummer en wij hebben ze dan ook allemaal geprobeerd (8x trap op en af in het donker) maar de sleutel paste niet.

Wij druipen af richting receptie om daar gelukkig Caroline tegen te komen, die ons zonder laserstok dit keer veilig aflevert bij onze sterrentent.

Morgenochtend om 06:00 ontbijten en een trip naar een Kata Thuta een iets minder bekend bergmassief voor een wandeltocht, een bezoek aan het Cultureel Center van de Indigenous people…..

Foto’s van vandaag komen morgen… #nointernetincentraalAustralië….📡

Mooi uitzicht, goeie bedden en een heerlijke douche en wederom lekker gegeten (binnen dit keer want buiten waait een flinke wind door de vallei. Na het diner en lekkere wijntjes besluiten we om morgenochtend om 05:45 op te staan en naar Ormiston Gorge te rijden en een 4km lange wandeling te gaan maken. Ondanks dat er NL achter op onze auto staat (niet lopen), besluiten ons niet te laten kennen en sluiten aan bij de wandelaars.

We beginnen aan the Ghost Gum Walk van 2,5 km.

Er staat een stevig windje en er doemen stenen trappen voor ons op (hoezo wandeling, dit is een klim 🙄) Op het hoogste punt hebben we echt een prachtig uitzicht.

Na 1,5km staan wij in bijna droge rivier en maken mooie plaatjes voor de naslagwerken.

Paulus ontdekt een slang in de rots en ook die wordt vastgelegd.

Wij wandelen verder en in het nog aanwezige meertje zien wij 2 kale mannen dobberen, snel is, tot ons genoegen het einde de tocht is in zicht, en het uitstapje (kunnen we achteraf stoer zeggen) is ons heel erg meegevallen.

Bij terugkomst douchen, ontbijten en op weg voor weer ‘Tag Along’ met Paulus, met een heus off road gedeelte voordat wij op weg gaan naar het Kings Canyon Resort.

Voor Hermanssdorf slaan we rechts af, maken we een pitstop van een klein half uurtje (Max Verstappen, zou zijn raceoverall al opgegeten hebben) maar banden aflaten duurt even.

Terwijl wij rijden vragen we ons af waar het zand blijft, we treffen vooral stenen, en dat blijft zo!!! Paulus wilde ons geloof ik testen, want volgende week schijnen wij echt in het zand te gaan spelen.

We stoppen met de groep een aantal keren om de nodige plaatjes en filmpjes te schieten en Palm Valley kleurt diep oranje, het is echt prachtig. Ook zijn er een aantal mooie hindernissen te nemen, door water, en over mooie door het stromende water, uitgesleten steenplateaus.

Dat deze Valley Palm is genoemd moet met veel fantasie gekozen zijn, want het zijn er een handjevol 🙂.

OK, dan vast omdat ze bijzonder oud zijn (miljoen jaar geleden met 1 verdwaald zaadje hier ontstaan) en dan met de bijzondere naam Rode Kool Palm.

Na van Paulus aan het eind van de Valley, bij wijze van prijs, getrakteerd te worden op een Gingerbeer (zonder bier) leggen wij dezelfde route terug af. Pompen de bandjes weer op.

Terwijl ik daarop wacht, bouw ik een klein Kunstwerkje van wat stenen 😊….., upload failed ☹️

En nu nog ong 200 km naar ons verblijf voor die nacht. Tot zover weer….. en hopen dat wij dan ook weer online zijn 😳

Na ingecheckt te zijn en aan de bar zitten met een biertje, barst er een tropische storm los, bizar om aan links de zonsondergang en rechts veel onweer en lichtflitsen. Buiten onder het afdak van het hotel filmen we de bui die ook met windstoten gepaard gaat.

De eetkamer waar ons diner gepland is blijft bezet door een groep die een verjaardag viert. We hebben de keuze om aan de bar of buiten te eten. En omdat het inmiddels weer droog was besluiten wij om buiten te gaan zitten onder een luifel. We verwachten niet veel van het eten omdat de container (tinyhouse zonder stromend water) waar wij slapen er niet veelbelovend uitziet.

De chef-kok heeft wel een aantal prijzen gewonnen en wij zijn dan ook aangenaam verrast met een heerlijk bord Nasi Goreng ( en Chicken Curry.

Nog voordat we aan kunnen vallen, barst er wederom een behoorlijk bui los maar kunnen in het overdekte prieel gelukkig de screens laten zakken.

We redden het daarna droog in onze container aan te komen en vallen, nadat ik een kwakend huisdier (giftig geen idee, zal wel niet want ik schrijf dit nog) uit de wc grijp en naar buiten gooi, in slaap (of niet) met wederom een tropische storm die een aantal uren aanhoudt.

‘S-ochtends blijkt de aarde al het water verzwolgen te hebben. Wij reizen af richting Alice Springs met een Turkse douche (deodorant en tanden poetsen) om vanavond in Glen Helen aan te komen.

Wij hadden Alice Springs wat groter verwacht, het Anzac Hill viewpoint geeft een beeld van de stad, dat wij een dorp zouden noemen. Burger king en de Mac lonken, maar wij gaan op aanraden van locals naar Sporties Restaurant.

Ze hebben hier zelfs oesters, maar ik besluit toch maar voor Chicken Quesesilla te gaan en Peet voor Garlic Prawns (niet wetende dat dit een uitgehold broodje was met garnalen en veel kaas erop gegratineerd uit de oven was, en met bijzonder weinig “Flavour”. Toen hij om spicy sauce vroeg kwamen zij doodleuk aan met een flesje tabasco (te makkelijk).

Daarna nog even diesel tanken en richting de sightseeing trips van Jeremy.

Simpsons Gap is prachtig en volgens mij is fotograaf Peter Lik (voor de lezers even googelen) hier begonnen om inspiratie op te doen.

Het pad van ong 10 min lopen (de helft gelukkig in de schaduw) is al prachtig. Normaal stroomt hier water maar het “dry seizoen” is hier nog goed zichtbaar. Al lopende komen we Gonneke en Irene tegen en al gauw sluiten Harry en Anky ook aan. Wij maken een aantal foto van alle ladies van de groep.

Bij de volgende, tip van Jeremy (hij heet vanaf vandaag Paulus de boskabouter) die gedeeltelijk off road is, stoppen we na een paar km om met HenA* een GT in de droge Hugh River te drinken.

H dacht, die rivier is zo droog, daar moet wat extra G in de T, en als wij na een gezellig babbeltje, knabbeltje en 2 GT’s verder , de laatste kilometers richting het Glen Helen resort, is het maar goed dat er geen alcoholcontrole is.

Nog 88 km naar het Resort, waar we een heel mooi uitzicht hebben, zullen we maar zeggen 🙄Tot morgen …..

* HenA = short voor Harry en Anky

Na een overheerlijk diner (waarvan wij 2 dagen hebben moeten opgeven wat wij wilden eten) Peet: Kangaroo carpaccio, Salted Lamb, cheese and fruit, en ik i.p.v. Lamb de Wild Mushroom Risotto.

Ik had mixed feelings bij de Kangaroo, maar volgens mij leven hier meer Kangaroos dan Humans 😊.

De Engels ober Sam is een aardige knul, maar van zijn gastvrije horeca skills moet hij het niet hebben. Na het dessert vroeg hij of we nog iets wilde, waarop Julius kordaat zei: ofcourse we would love some coffee and tea please (het was 21:00 uur) waarop Sam doodleuk antwoordde: But than I have to put the coffeemachine back on🙄. Ofcourse Julius weer, ietwat verontwaardigd maar toch dwingend richting de arme Sam. De koffies waren van een hoogwaardige Barista kwaliteit, dus de opmerking was Onze Engelse vriend snel vergeven. Na nog 1 of 2 flessen rode wijn rond 22:30 kwam Sam, dit keer iets voorzichtiger, zeggen dat de deuren gingen sluiten en wij vriendelijk verzocht werden om naar onze Lodges te vertrekken, want normaal sloot het restaurant om 21:00 uur. Tegelijkertijd viel het kwartje omtrent zijn opmerking over de koffie.

Op zich niet zo’n probleem richting de Lodge en knorren, want de wekker ging, de volgende ochtend om 06:15uur, aangezien ons de langste etappe wacht ca. 800 km naar Devils Marbles.

Op km 300 ligt de oldest pub in the territory: Daly Waters sinds 1930 waar diverse moorden gepleegd zijn, shootouts in the main Street, en zelfs de vrouw van de eigenaar daar vermoord is door hem. Zij schijnt daar nog rond te wanen. Nu is de pub bekend omdat in 1980 een vrouw een weddenschap had verloren met bier drinken en haar BH moest achterlaten. Het schijnt een rare aanblik te zijn vooral omdat er exemplaren tussen zitten die als hangmat dienst kunnen doen.

Daar aangekomen zitten Gonneke en Irene al aan de koffie (je betaalt 4aussie dollars pp) zegt de Aziatische achter de tap en mag zelluf bij de koffiemachine 😳 een papieren kopje tappen. Die hammock exemplaren hebben wij niet kunnen ontdekken wel een hoop andere memorabiliaria (sorry geen internet onderweg) dus autocorrectie werkt hier niet.

Na het gezamenlijke bakkie pleur 🤑 met iedereen van onze groep, genieten van free WiFi (dus snel blog uploaden van gisteren, filmpje op insta plaatsen, en wat mails beantwoorden).

We maken nog wat foto’s voor het volgende blog om onze (internetloze) weg te vervolgen, nog lange 500 km naar Devils Marble hotel.

Veel termietenheuvels zijn hier aangekleed met een T-Shirt, hoed of beiden, zou dat ook een weddenschap geweest zijn?!

Desillusie: blijken wegwerkers te zijn die zich vervelen, so just for fun (rare humor die Aussies)

By the way: die dubbel FF bh’s hebben wij niet kunnen spotten of die zaten net in de was. Die doen ze hier 1x per jaar en toevallig waren ze net bezig een berg schoongewassen memo*** op te hangen.

Onderweg stuurt Jeremy, onze gids: update 2 big Thunderstorms in Alice Springs (onze bestemming voor morgen) area last night 40mm of rain!! Soms roads closed but should be open tomorrow!

Wij zijn benieuwd wat ons daar te wachten staat…..

Veel kilometers nog te gaan vandaag, dus genoeg stof tot nadenken

I produce foreign material so should I 💩 in the bin as well 🤔….

Dan als cliffhanger vandaag, wij slapen in het Devil’s Marble hotel in een container (met airco) 😱…..

En eindelijk worden wij beloond, als wij wakker worden staat er recht voor onze deur een Wallaby met een Joey in haar buik, die ons vrolijk aan staan te staren. Ze eten ook tegelijk, wat een grappig gezicht is, die kleine Joey die hangend met zijn kop uit haar buik tegelijkertijd gras eet.

Vandaag een klein stukje off road over the Malakai road, richting Edith Falls waar wij heerlijk kunnen zwemmende een lagune met een waterval, en dan richting Cicada Lodge waar ons een helikoptervlucht over National Park Nitmiluk en de 13 Canyon rivieren The Gorge wacht.

En op de Malakai road barst het 4×4 avontuur los, terwijl de wallaby’s onze auto voorbijschieten, komen wij bij de 1e waterdoorlating.

Het water komt nog net onder de motorkap (filmpje helaas niet te uploaden, ik probeer dit op Instagram te zetten) De 2e wadi laat niet lang op zich wachten, deze is breder en stroomt ook behoorlijk, er blijken ook aardig wat stenen onder water te liggen, maar Peter loodst ons er, met zijn Dakar skills, moeiteloos doorheen.

Op de Highway’s rijd niet veel verkeer, maar je ziet vaak zgn. Roadtrains: heel indrukwekkend, dit is een truck met soms wel 4 aanhangers erachter, die je gemakkelijk in kan halen omdat er weinig verkeer op de weg is.

Bij Edith falls aangekomen zijn er een handjevol toeristen en wij zijn ongeveer tegelijk in het water met een Aussi koppel die ook op doorreis met een camper. Er zwemmen visjes, die net als in de fishspa aan je voeten knabbelen. Als wij net uit het water zijn trakteren wij ongewenst een buslading Duitse toeristen op een paar Booby’s en blote billen en proberen wij ons snel aan te kleden, dat valt niet mee als je nat bent 😬.

Nu op weg richting lunch bij de Red Rooster eten we een heerlijke wrap met crispy chicken en zijn klaar voor onze helivlucht over the Gorge, een rivierenstelsel a la Grand Canyon waar ook freshy’s en Salty’s in zwemmen. Vliegend over de Lodge waar wij slapen, heb ik in de heli ineens WiFi en krijg allemaal foto’s binnen via onze appgroep die we met de Andere Car Adventures hebben.

Het wordt al een gewoonte maar weer een AS dit keer en een Biertje bij het zwembad. Morgen 800 km naar the Devils Marble. Wordt vervolgd ……

Internet moet hier aangeslingerd worden, hier nog het verslag van gisteren….., Na het ontbijt om 07:30 kennismaken met Aussi Dani een kleine pittige tante (met grote bergschoenen en dunne beentjes, die mij aan Olijfje doen denken) Haar dagelijkse werk bestaat uit het vangen van Krokodillen en ze heeft inmiddels ook al drie mannen verslonden.

Wij gaan vandaag met zijn allen tegelijk op pad. Aboriginal art van 65.000 jaar oud bekijken en krokodillen spotten tijdens de lunch langs een kreek.

Als 1e stop de filmset waar Crokodile Dundee is opgenomen en in de poel schijnen Kroko’s van 4-5 meter te zitten. Of dat zo is zullen wij nooit weten, maar Olijfje zag wel sporen en ze had gelijk, want ze toverde 1 heus krokodillenei tevoorschijn.

Bij de volgende stop laat ze ons muurschilderingen zien en krijgen wij na een kleine klim genieten van een 360gr view over de Wedlands. Over 2 maanden staat dit hele gebied 4-5 maanden onder water.

En dan lunch aan de rivier waar wederom een aantal krokodillen schijnen te bivakeren. Ook hier zien wij, je raad het al, alles behalve …. Wel hangen er een heleboel vleermuizen, waarvan het lijkt of ze met Pokon zijn gevoerd, vlak bij boven in een boom. Na de toer nemen we afscheid van Olijfje die ons allemaal twee tanden van een kroko meegeeft als souvenir.

Daarna vestigen wij onze hoop op de Billabong cruise die wij rond 16:00 uur gaan maken. Josh onze toerguide, met een Nederlandse vader, vertelt ons in het busje naar de rivier al enthousiast: Well folks, your gonna see some salty’s* and freshy’s*

En inderdaad wij worden getrakteerd op een paar mooie exemplaren, soms langs de oever en soms met alleen 2 ogen en een neus boven water. Dit is ook een rijk vogelgebied en wij zien vogels met leuke namen: the jesusbird (die over de plompenbladeren wandelt) zodat het lijkt alsof hij op water loopt. Veel fantasie hebben de Aussie’s niet want zo noemen ze een prachtige grote gans met een zwarte nek: de Black Longneck Goose.

Bij terugkomst in de Lodge dreigt het te gaan regenen en wordt de BBQ naar binnen verhuisd. Julius, de bekende Kok en kookboekenschrijver, vraagt of er binnen in de keuken ook een houtskoolgrill is, nee zegt een vrolijke serveerster, maar die hebben we buiten ook niet 😜. Al met al genieten van een heerlijke maaltijd en duiken vroeg onder het laken, morgen gezond weer op…..

* Salty = een zoutwaterkrokodil wel 5-6 meter lang, en ook binnen 1 sec die afstand uit het water kan komen om mensenvlees als tussendoortje te grijpen.

* Freshy = een zoetwater kroko Max 3m en lust geen mensenvlees.

Tot zover weer ….

Na het ontbijt de nodige apparatuur geïnstalleerd te hebben, oa: de SHOOROO’s

Dit zijn deze kleine raketjes op de voorbumper die ervoor zorgen dat ze op afstand blijven en wij geen 🦘’s raken terwijl wij rijden, aan de andere kant betekent dat dus ook dat wij ze niet rijdend zullen tegenkomen🙁. Nog voordat wij willen vertrekken staat bij Harry en Anky’s huurauto de motorkap open. Helaas blijkt de startmotor kapot en krijgen tijdelijk een ander auto. Bij ons verloopt ook niet alles vlekkeloos, want de mooie grote Ipad met alle waypoints en kaarten erop, beschikt niet over GPS (het bekende verhaal van een ezel en een steen) want bij onze 1e reis in 2014 had ik hetzelfde probleem ☺️. Gelukkig heb ik Maps.me op mijn telefoon en vinden we onze weg naar de 1e bezienswaardigheid FOGG DAMM. Dit is een prachtig vogel en gevaarlijk 🐊 gebied. Dit zijn ook flootlands en het water kan hier tot 2m stijgen.

Onderweg spotten wij wel diverse termietenheuvels die wel twee meter hoog zijn, We zien nu al dat Australië groot en heel leeg is, we komen buiten de stad nog maar weinig auto’s tegen.

Aangekomen bij het prachtige Wilderman’s Lodge waar wij 2 nachten zullen blijven, wanen wij ons in Afrika, spotten we onze 1e kangeroo, helaas werkt deze niet mee als model en krijgen wij hem niet voor de camera, wel de prachtige Lodge, gelegen aan een airstrip waar nu alleen helicopters kunnen landen omdat het te nat is nu voor 🛩.

Vanavond wordt ons een mooi diner voorgeschoteld, morgenochtend om 07:00 ontbijt waarna we onze 1e TAG ALONG met Jeremy gaan maken. Nu even relaxen op het deck met een GT en AS* met uitzicht op het zwembad en een paar 🦘’s (die nu weer te ver weg staan om te laten zien met mijn Iphone)

* Gin Tonic en Aperol Spritz 🍸🍹

In 2014 en 15 hebben wij met onze eigen Range Rover een deel van de 🌎 te hebben bedwongen, rijden wij deze route met een gehuurde 4×4 Toyota van Darwin naar Sydney. Na de nodige formaliteiten en instructies, richting woolworth’s om proviand, water, Aussie Dollars en een simcard te scoren, gaan wij richting Hotel, om een klein powernapje te doen. Daarna stickers plakken, dashcam installeren en ook een SHOOROO?!?

Wat is dat: 🦘’s en struisvogels zijn een serieus probleem om op je motorkap te belanden, daarom zijn er een soort fluitjes op de markt die een hoge fluittoon produceren (onhoorbaar voor homo sapiens, gelukkig), en deze dieren waarschuwen voor verkeer. Wij hopen dat dit werkt, want als we echt een dier aanrijden moeten we: terugrijden en kijken of hij uit zijn lijden is, en zo miet het arme dier de genadeslag geven☹️, want Dr. Pol woont hier helaas niet 🙄😂.

Het bijzondere aan de 🦘is dat zij een zwangerschap wat een Joey in de buidel heet, tijdelijk kan stilleggen, bijvoorbeeld tijdens een droge periode, en zodat de omstandigheden beter worden, Joey geboren mag worden.

Het laatste diner in Darwin, gereserveerd door onze Culinaire Chef en reisvriend Julius Jaspers was bij Crustoceans in the Wharf

Morgen de 1e etappe naar Wildermans Lodge waar wij twee dagen blijven.

A Great way to fly is de slogan van Singapore Airlines, en inderdaad, uiterst vriendelijke mini stewardesjes, die op slippertjes met een huidkleurige dikke panty aan 😳 (Stylist Fred van Leer zou er gillend gek van worden) door de kabine schuifelen en je de hele reis in de watten leggen.

Wachten in de transit lounge op Singapore is gelukkig ook geen straf, ik neem een vers gemaakt noodle soepje, en onze reisgenoten zijn druk bezig met voorbereidingen: blog schrijven, de route bestuderen op de HEMA Explorer app, een boek lezen met als titel Down Under, of de verzekering van de huurauto nog even bevestigen. Nog een ✈️ en dan arriveren wij in Darwin waar we Overmorgen de huurauto gaan ophalen. De laatste inkopen doen, Sunscreen factor 100 of zoiets, een Australische simkaart (belangrijk want Nely Smit Kroes heeft nog geen werelddekking voor elkaar kunnen krijgen) en een noodrantsoen eten en drinken voor onderweg.