Het voormalig Sovjet hotel in Shumen, We waren gewaarschuwd dat dit in schril contrast zou staan met alle voorgaande hotels en niet in positieve zin. Een Orthodoxe inrichting, en inderdaad dat klopte, een kleine kamer met klein kussen, klein dekbed, kleine badkamer en ga zo maar door. Om 20:00 uur hadden wij de het diner in het Panorama restaurant van het hotel. De lift, waar wij met 7 man in stonden (8 was het maximum) vond het toch te veel van het goede en stopte er op de vijfde verdieping mee. Er zat niets anders op dan de laatste twee verdiepingen met de trap te doen, dus op zoek naar het trappenhuis. Na 3 deuren te hebben geprobeerd ging er eindelijk in het trappenhuis door middel van een bewegingsmelder een prachtige ledlamp (van Chinese kwaliteit en kleur aan) dat men spontaan vroeg of je je niet lekker voelde als je onder deze lamp stond, en wij met z’n allen naar boven en op zoek naar het restaurant. Peter liep voorop en ging op de geur af, echter wij kwamen midden in de keuken terecht. Het personeel was zo verbaasd dat voordat ze ons terug konden sturen wij er al vrolijk zwaaiend en lachend uit waren en in het restaurant gearriveerd waren.

Er liepen twee obers keurig in pak en gewapend met witte katoenen handschoenen, serveerden zij het 3 gangen menu uit. Als er een bord leeg was wees de ober naar één van ons en vroeg: you ready? Indien wij bevestigend geknikt hadden werden de borden direct van tafel verwijderd. Het nut van de witte handschoenen werd bij het nagerecht duidelijk, de crème bruleé die geserveerd werd met de gasbrander aan tafel gedaan en was dit in het verleden vast misgegaan.

De volgende morgen, na een onrustige nacht, onder het te kleine dekbed, vertrokken wij na het ontbijt richting het “1300 Bulgarian monument”, een overblijfsel uit de Sovjetperiode, en vanuit Shumen overal te zien is, zo groot is het betonnen monster.

We waren al snel van mening dat dit een ontzettend lelijk ding was en dachten we hebben het wel gezien zo! Toch won onze nieuwsgierigheid het en zijn het toch maar even van dichtbij gaan bekijken.

Aan de voorkant van het monument verrezen grote indrukwekkende betonnen beelden en we vermoeden dat de bedenker van de Cartoonfiguren The Transformers, Autobots en Decepticons, hier zijn inspiratie voor deze figuren heeft opgedaan.

De route voor vandaag was niet erg ingewikkeld en lang, op de procedure bij de grens uitgezonderd. Na een mooie rit door het Bulgaarse landschap arriveerden wij bij een vrouwelijk douanebeambte, die waarschijnlijk met haar verkeerde been uit bed gestapt was en sommeerde ons, de auto uit te zetten, haar direct de paspoorten en autopapieren te overhandigen, de achterklep en achterdeuren van de auto te openen, zodat zij deze kon inspecteren. Na een paar strenge blikken op onze koffer, slaapzakken en proviand, mochten wij gelukkig doorrijden richting Turkse grens. De formaliteiten waren daar met 15 minuten geregeld en dan mag je in de auto wachten totdat de Turkse inspecteur zijn werk doet, de auto controleert en je toestemming geeft om Turkije in te rijden.
Bij onze auto stonden inmiddels een man en vrouw met een camera naar de stickers op onze auto te kijken en waren zeer geïnteresseerd in ons avontuur. De man legde uit dat hij ook zoiets aan het doen was voor een TV zender (Nautic Channel) en de wereld rondreisde op zoek naar unieke kitelocaties (travel with Pavel) en of hij ons daarvoor mocht intervieven. Zelf was hij een Tsjech, die de nederlandse kitesurfers de beste ter wereld vond. Het korte interview werd vastgelegd, ze wensten ons succes met de trip en wij deden hetzelfde. Daarna keurde de inspecteur onze auto en reden daarna Turkije in om via de snelweg naar onze bestemming voor zaterdag en zondag te gaan Istanbul.

Zondag hebben wij een rustdag en gaan de toerist uithangen hier.