Er was iets aan de hand in het hotel, deze ochtend. Er liepen mannen in donkere pakken, met oortjes, en wapens (al was dit niet zichtbaar) maar toch. Gisteravond paseerden wij bij het binnenrijden een witte geblindeerde bus, onder begeleiding van diverse auto’s. In de ontbijtzaal waar wij zaten hoorden op een gegeven moment een knal. Alle mannen in pakken stonden ineens op scherp. Wat bleek: de schaal met scrammbled eggs was ontploft, en één van die mannen zijn pak zat helemaal onder. Met veel bombarie werd de chefkok erbij gehaald en die arme kleine man met te grote koksmuts, werd ter verantwoording geroepen. Later bleek dat de premier van Turkije, in ons hotel verbleef en op verkiezingspad in de Koerdische regio is.

Na verder rustig ontbeten te hebben, gingen wij om 07:30 op weg naar Nemrut Dagi, een grafheuvel in de vorm van een pyramide op de top van een 2.150m berg, waar koning Antiochus begraven ligt. Voor de hele geschiedenis lees: wikipedia. Terwijl wij op weg waren kregen wij een sms van JW: Beste Challengers,

“Afgelopen nachten is het onrustig geweest in Diyarbakir. Er zijn doden gevallen. De protesten van de Koerden richten zich tegen de Turkse regering die weigert in te grijpen in Syrie om IS te verdrijven. Alle problemen doen zich ’s nacht voor. Volgens de route rijden we door deze stad. Ik zal me op de hoogte brengen van de actuele situatie en jullie berichten. Houd je telefoon in de gaten!”

Aangekomen bij de Nemrut Dagi, bleken wij op dat moment de eerste toeristen, en volgens mij, op de andere challengers Sandra, Erwin, Alfons en Koen na, ook de laatsten die dag. Op deze hoogte is het uitzicht echt spectaculair en de beelden indrukwekkend. Na mooie foto’s gemaakt te hebben, waarvan zelfs een paar (illegaal) tussen de beelden, zijn we met de rest van de groep een rondje gaan maken op de het terrein en de bewaker die ook een paar woorden Engels sprak legde kort wat uit over de geschiedenis. Inmiddels waren er weer berichten van JW: “De situatie in Diyanbakir is rustig. De weg door de stad is een 4 baans snelweg. Alles overwegende lijkt het de verstandigste optie om deze weg door Diyanbakir af te leggen, volgens het roadbook dus. Omdat veiligheid voorop staat, verzamelen we allemaal nadat we de pont hebben genomen en leggen met elkaar de route tot voorbij Diyanbakir af. Zorg dat je radio is opgeladen!”

Terwijl wij langzaam afdaalden, vroegen enkele koerdische werklieden aan Erwin of hij water wilde halen 5 km beneden bij het toegangshek. Hij kreeg drie jerrycans in zijn handen geduwd en ging samen met Koen in zijn landrover de steile offroad route af. De werkmannen boden ons heel gastvrije thee aan, die op dat moment vers gezet werd. Alfons en ik liepen richting de caravan van de beheerder (hij slaapt er 4 dagen achter elkaar) en hebben ook nog foto’s van het interieur mogen maken. Na de thee werden wij uitgenodigd nog om wat mee te eten, het eten simpel maar heel smakelijk. De koerden zijn erg aardige mensen.

Inmiddels hoorden wij dat de mini van JW problemen had, en ondereg terug naar de stad was voor reparatie, en dat dat de rest van de challengers niet naar boven kwamen. Ondertussen weer een bericht van JW: “Bij nader inzien is het beter Diyarbakir volledig te vermijden. Dat betekent dat we na een bezoek aan Nemrut Dagi (een must see). Terugrijden naar de D300 en vervolgens via de steden Elazig, Bingöl en Tatvan naar Van rijden. Op deze manier komen we niet in de buurt van de stad waar de problemen zich concentreren”.

Dat terugrijden betekende voor ons bijna de hele route van vanochtend, ruim 85 km over een bochtige weg door de bergen weer te rijden, en de route van vandaag werd ipv 625 km ruim 750 km. Er zat helaas niets anders op. Terwijl wij onderweg waren en hoe meer wij de richting van Diyarbakir kwamen hoe meer gepantserde legervoertuigen, waaronder zelfs een aantal tanks en gewapende mannen met kogelvrije vesten zagen verschijnen. Onze route lag ongeveer 100 km boven deze stad. Buiten de aanwezigheid van leger en voertuigen hebben wij totaal niets gemerkt van alles wat er gaande is in Turkije, behalve wanneer we naar het nieuws kijken.

Bij aankomst in het hotel, zaten er al een aantal aan het bier en wij schoven aan om van ieder zijn beleving van de dag te horen. Robert bleek op dat moment bij de kapper in het hotel te zijn om zich te laten scheren. Op een gegeven moment hoorden wij een vreselijk kreet! Wat doen de kappers nameleijk hier: een watje met warme hars in de neus plakken en deze als de hars hard is geworden er uit trekken!!! En omdat er twee neusgaten zijn…… Kwam er dus nog zo’n ijselijke kreet. Dat weerhield een aantal van onze ‘stoere’ mannen (waaronder ook Peter) er niet van om ook naar deze kapper te gaan.

Ik moet er wel even bij vermelden dat Peter geen kik gaf (ik ben bang dat hij dat wel doet als hij deze foto ziet).

Toen JW om 21:00 eindelijk met de gerepareerde mini aan kwam, bleek hij ook een geblindeerde bus gezien te hebben die middag, met nog meer beveiliging erbij (waaronder drie mannen, type Rambo en bewapend) op het dak van deze bus en president Erdogan vrolijk door het raam van deze bus zwaaiend naar zijn onderdanen.

Morgen laten wij Turkije achter ons en zetten de reis voort in Iran. Daar staat ons een hele procedure te wachten bij de grens, en als klap op de vuurpijl, dresscode voor de heren: lange broek en shirt met lange mouwen, en voor de dames: lange broek, shirt met lange mouwen, géén decolleté en een hoofddoek. Wij blijven 9 dagen in Iran en alleen op de hotelkamer mogen wij zonder hoofddoek rondlopen. En als laatste, maar zeker niet de makkelijkste, regel: geen alcohol !! Dit is ten strengste verboden in Iran en ook niet verkrijgbaar. Daarom hebben wij ons de laatste biertjes en wijntjes vanavond goed laten smaken.

Het internet schijnt in Iran niet al te best te zijn of heel langzaam, dus voor de komende 9 dagen zal de berichtgeving dan niet zo uitgebreid zijn, maar een foto van de dames met hoofddoek komt er zsm.