Vandaag een echte Challenge etappe 550 km waarvan 40 km onverhard. Terwijl ik naar beneden wil en ongesluierd de gang op loop, roep Peet je vergeet wat!! Ik moet dus nog even wennen aan mijn nieuwe klederdracht. We zitten in Koerdistan rijden op sommige wegen tot ong 10 km afstand van de grens met Irak. Advies is om in colonne te rijden omdat er ook veel politieposten onderweg zijn en Hossein een vergunning bij zich heeft dat wij mogen rijden in Iran. Als wij wakker worden horen we al dat het verkeer in Urmia goed op gang komt. We moeten vanaf de parkeerplaats van het hotel de straat oversteken en ipv rechts links, volgens de regels, gaan we rechtdoor talud over en linksaf, om zo een stuk af te snijden. Hossein speelt verkeersagent door het verkeer tegen te houden. Dat lukt gelukkig, maar op weg naar de 1e beste bezinepomp, dat we team Tosti 1 en de assistentie al snel kwijt zijn. Het verkeer is zo chaotisch Parijs valt hierbij in net niet. Verkeersregels gelden hier volgens het recht van de brutaalste.

We hebben de 27mc bakkies in de auto en die bleken later vandaag een uitkomst te zijn. De brandstof is hier zo goedkoop dat wij voor 80 liter diesel ong € 14,00 kwijt waren. De assisentie voegt zich weer bij ons, en team Tosti 1 laat weten op zichzelf verder te rijden.

Iran is zo anders dan Turkije, de mannen lopen in pofbroeken, of jumpsuits met pofbroeken en een zwarte band om hun middel, de vrouwen kleden zich hier met veel kleuren, en ook zien wij meer mannen met hoofdoeken. De auto’s gaan weer 25 jaar terug in de tijd en de huizen zijn vierkant met platte daken en vaak van klei. Het landschap is hier veel droger dat blijt wel uit en vlakte groter dan het IJsselmeer, wat compleet droog ligt. Het verhaal gaat dat dit water is wegelopen nadat er peilers zijn geslagen voor een brug, maar niemand gelooft dat eigenlijk. Onderweg worden we aangehouden bij een politiepost en Hossein praat met de hoogste in rang en mogen daarna allemaal doorrijden. Ze groeten ons allemaal vriendelijk en eigenlijk is dit bij elke controle zo, en zeggen in gebrekkig Engels welcome. De auto’s op de route seinen met hun lichten, de mensen steken hun duim in de lucht , zwaaien uitbuding naar ons, kinderen kijken soms zo verbaasd, want zulke auto’s hebben ze nog nooit gezien. Op een top stoppen we voor een fotomomentje en er stoppen ook 2 Iraanse 4×4 autotjes en maken wij foto’s van hun en zij van ons.

We lunchen gezamelijk in Baneh (opong 5 km met de grens van Irak) nadat we eerst een straat compleet vastzetten met onze auto’s. We eten kip of lam met rijst en terwijl wij eten, sleutelt Wouter aan de mini. Over de toiletten in Iran valt niet veel goeds te vertellen en daar zal,ik het verder bij laten, Wij gaan weer op weg en JW zegt dat de route vanaf nu op eigen gelegenheid kunnen afleggen. Deze zou in Baneh blijven voor wederom een reparatie aan de mini en zou achter ons aan rijden. Omdat mijn Ipad het niet meer doet sinds gistermiddag en de Garmin hier niet werkt, besluiten wij achteraan te rijden en te volgen. Wij blijven met 5 auto’s bij elkaar rijden en op het gedeelte Offroad blijkt het roadbook niet meer te kloppen met de situatie van 3 maanden geleden. Het blijkt een mooie en uitdagende route om te rijden en de RR voelt zich prima thuis op deze weg. Ook de anderen vinden dit uitstapje leuk om te doen en we maken allemaal mooie foto’s en fimpjes van het rijden en elkaar. We moeten helaas terug rijden en besluiten de kortste route over de weg te kiezen. Want het hotel is nog ong 400 km verder. Het schiet niet echt op in Sonnatech is een weg afgesloten en moeten wij dwars door de stad, en dit wordt weer een beproeving. Het is een complete chaos op de rotondes en wij raken elkaar kwijt. Gelukkig brengen de bakkies uitkomst want na “breaky break” overleg sluiten we allemaal weer aan. Inmiddels wordt het donker en wat volgt zijn bochten, bochten en nog meer bochten, met vrachtverkeer (veelal tankwagens, waarschijnlijk met brandstof voor Irak) want deze rijden allemaal richting grens. Onze autos’s blijven zo goed en zo kwaad als het gaat bij elkaar in de buurt, en een aantal inhaalmanouvres kunnen net of eigenlijk net niet. Wij komen rond 21:00 uur in het hotel aan, en konden nog aanschuiven bij het buffet. Er werd speciaal voor ons nog gepaneerde kippenvleugeltjes met sesam gemaakt en die smaakten prima. Na het diner probeerde ik mijn verhaal op het blog te zetten, maar helaas. Ook het Iraanse kaartje van Danial werkt helaas niet. Facebook is verboden en andere sites worden geblokt, ook de onze, als ik de site open krijg ik een Iraanse website te zien. Ik hoop morgen in het volgende hotel meer geluk te hebben en ga proberen te tekst naar Joyce te mailen en foto’s via whatsapp naar haar te sturen om jullie op de hoogte te houden tot Dubai, want daar is weer persvrijheid en wapperende haren (voor zover dat kan bij mij).

Hier nog twee foto’s gemaakt door Elly: