De naam Hamadan zou doen vermoeden dat in deze stad en/of hotel een Hamman zou zijn.
En bij aankomst in het hotel waren wij blij verrast.

Nette lobby, beetje kitsch en kunst, tot zover alles ok. Ook supersnel internet. Daarna naar de kamer met een ouderwetse sleutel met ons kamernummer 404 aan een hanger. Tot nu toe in elk hotel met een sleutelCard. En wat bleek wij zouden hier de zwaarste etappe krijgen. Gelukkig blijven wij hier maar 1 nacht. (De bank stond trouwens op de gang)

Om 20:00 uur met 5 taxi’s naar het restaurant, in een kelder wederom met PL sfeerverlichting. Patrick kreeg van team Toonen een zakje groene pepers, van Sandra en Erwin en portemonnee en van Wouter en Sigi een koud blikje Amstel bier!!!!  Hij heeft nog een paar blikjes overgehouden en nu maar hopen dat hij niet aangehouden wordt. Hij had het blikje afgeplakt met zwart ductape. Vooraf linzensoep, en daarna rijst met kip enz. Ik nam aubergines ipv kip en er maakte Iraneese nasi van. Bij de vierde hap:  jakkes en lange zwarte haar die ik ondanks het mooie licht niet had ontdekt. Ik was uitgegeten. Alle andere challengers hadden heerlijk gegeten. Dus dan morgenochtend maar een goed ontbijt.
Volgens mijn navigatieskills hadden wij niet lang in de taxi gezeten en konden we makkelijk teruglopen. Want dat stilzitten in de auto is toch een aanslag op je spieren. Ik stelde het voor en iedereen, sommigen hadden wat overredingskracht nodig, was het ermee eens. JW bestelde de taxi’s af en Alfons voorop met de maps.me app op zijn telefoon. Het was inderdaad maar 1,5 km lopen en zo zagen we ook nog wat van Hamadan. Bij terugkomst in het hotel stond de jarige Patrick nog een verrassing te wachten. De mensen van het hotel hadden een verjaardagstaart voor hem. Toch nog wat lekkers bij de thee, ik was allang blij. Ondanks de staat van de kamer was het bed prima. Plassen was een uitdaging midden in de nacht, gewapend met mijn IPhone lampje op naar de luxe badkamer. Mijn voeten voelden een plakkerige vloer en probeer dan maar eens geconcentreerd gehurkt te blijven balanceren boven het gat. Trots op mezelf dat dit gelukt was kroop ik weer in bed.

Om 07:30 ontbijten en ook hier in de kelder. En een betere plek voor dit ontbijt was er ook niet.
Dat wij allebei eieren hebben genomen is alleen dat je het ei zelf mag pellen, want het gele doekje, in NL wel bekend als het dubro aanrechtdoekje? Wat op de eieren lag, had bij ons in de vuilnisbak gelegen. Snel vergeten in de auto en op naar Theran. Vandaag loopt de route langs de skigebieden van Iran. De grote uitdaging wordt de weg naar het hotel midden in het centrum van Theran. In een stad met meer dan 18 miljoen inwoners zal het verkeer nog chaotischer zijn. Het verhaal van de route van vandaag volgt morgenochtend nu heerlijk in bad in een mooie luxe hotelkamer.