Vandaag 250 km onverhard en 250 km asfalt, Na ong 30 km kregen wij een melding in het dashboard: motorstoring en ook ineens minder vermogen. Na de auto stilgezet te hebben, even kijken of de melding was gereset, dat bleek het geval. Bij het wegrijden de volgende melding: backup accu storing, ik in handleiding driftig zoeken, en het blijkt dat de accu van de elektronische transmissie niet meer bij laadt.

De melding verdween en wij hebben toch ietwat voorzichtig de route voorgezet. De 180 km onverharde route hebben wij bedwongen zonder de banden af te laten naar 1,5 bar, ondanks advies van Jan-Willem. Eerst zelf ervaren en dan besluiten. Banden aflaten is zo gebeurd, maar het vullen met de compressor duurt wel ff, we rijden dan nu geen tijdrally, maar houden toch wel van een beetje opschieten.

De 1e grensprocedure verliep voorspoedig en Jan Willem serveerde ons voor de controlepost nog een heerlijk vers gezette Nespresso. Hij sluit als laatste weer aan, als iedereen veilig de grens over is. Vervolgens aito en paspoortcontrole, dan een exit stempel, de brug over de Oranje Rivier passeren, aldaar een immigratieformulier invullen, de banden van de auto en schoenen laten ontsmetten en nadat onze temp 35.8 en 36,1 was was de procedure voltooid. Eenmaal in Namibië, nog even roadtax betalen337 Zar (€20).

Het lunch restaurant “Op Mij Stoep” bleek helaas gesloten, we konden gelukkig terecht bij de Shepard’s Lodge vlakbij. De menukaart kregen we in een CD mapje 😂 met allerlei spreuken van de Chef 👨‍🍳 . Daarna nog 260 km asfalt op weg naar Windhoek Suite ons hotel voor vannacht. Onderweg nog even voltanken en de accu melding is tot nu toe uitgebleven. Totdat we 5 km voor aankomst weer een melding kregen: service D over 17.500km! Dat ken net😉

Windhoek suite blijkt een alleraardigst Paardenpark Slagharen te zijn, met internet tot aan huisje 19, een föhn op de kamer (die was niet in ons 5 sterren Queen V hotel in Kaapstad) en zeer landelijk gelegen.