Gistermiddag kregen wij een groepsapp van JW: of we ons om uiterlijk 14:00 uur ons willen melden in het hotel voor een verplichte Corona test a 35.000 XAF cash!! pp.

De test bleek een wassen neus (nog geen centimeter werd het teststokje in ieders neus gestopt en zonder te draaien. En rara iedereen negatief, de kliniek € 1.870 rijker voor 1 uurtje werk. TIA! Maar wij mogen Kameroen in over 2 dagen.

Om 06:45 de auto in voor 800 km asfalt, van goede kwaliteit, stond in het roadbook, dat maar ook drempels, grind, en gaten, de route bestond totaal uit 3 x links en 2x rechts, verdwalen onmogelijk.

Het werd een lange dag voor ons en een paar pechvogels. Net na de tolpoort de stad uit, stond Sjuk met zijn FJ Cruiser die niet meer wilde starten, en bij km 267 stond Harry stil met een afgebroken draagarm. Dat was gelukt snel opgelost, bij de FJ helaas niet die moest achterblijven en sluit morgenavond weer bij ons aan.

Van fotograferen zijn de Congolezen niet zo gecharmeerd, maar verder uiterst vriendelijk als je lacht, 👍🏻 of zwaait krijg je hetzelfde terug. Wij waren niet op de hoogte van het negatieve reisadvies voor Congo. Nu maar hopen dat er niemand iets overkomt.

Dan op zoek in Oyo naar het huis van de President van Congo, niet te missen zei JW!! Maar meer dan zijn hotel (bizar groot en leeg) en zijn vliegveld (idem dito) troffen wij alleen zijn Bill board aan. Wij gaan niet door naar start.

Wij blijken vandaag de evenaar te zijn gepasseerd, het water draait vanaf nu weer gewoon linksom doucheputje in.

Helaas niet filmen terwijl een colonne politieagenten (mannen en vrouwen) in de bloedhitte aan het marcheren waren. Deze foto komt van onze dashcam.

De politieposten onderweg zijn ook nogal wisselvallig van super vriendelijk: Bonjour je suis Laurent, and I speak small English, Bon voyage, tot gewapend met je paspoort en een kopie samen naar het hokje van een autoritaire beambte en wachten tot de goede man toestemming gaf verder te rijden.

Bij de laatste 3 pompen was geen bezine te krijgen, bij de laatste in Ouesso stond een rij, maar schudde de bediende met zijn hoofd. Uiteindelijk gewapend met 1.000 XAF, twee petjes en flink aandringen van Peter, kregen wij toch voor 30.000 XAF benzine.

In het hotel (lees onderkomen) matig genieten van het diner en ambiance deelt JW mee dat dat wij waarschijnlijk de enige 40 buitenlanders zijn die morgen in Kameroen rondrijden, Het land laat geen toeristen binnen. En vooral niet ongevraagd Fotograferen en filmen!! Vroeg naar het hok (bed sliep best ok) wekker gezet om 04:15 voor de 2e monster etappe en grensovergang.