Wij zullen ons deze dag en etappe nog lang herinneren, en helaas kunnen we er niets positiefs over zeggen. De Hel van het Noorden was er niks bij !!!

Om 06:30 vertrokken, met gewassen auto’s (of wij daar blij mee moeten zijn, omdat er 1 doekje gebruikt werd) maar het belangrijkste is dat de wielen ontdaan zijn van de aangekoekte modder, waardoor de auto bijna onbestuurbaar was geworden. Eerst tanken en dan 580 km over ZOAB (Zeer Afrikaans Open Beton), met het verschil dit, kraters, en modderpoelen zijn, waar Trucks in kunnen verdwijnen. Zo sterk als de MB Rhino is, het is een drama voor ons als bestuurder en passagier, we krijgen klap op klap door de kapotte achterschokbrekers. Bij veel controleposten duim omhoog, gemaakt lachen en dat we hun land prachtig vinden. Inmiddels vinden wij het een ongeorganiseerd K..land, waar complete chaos overheerst en verkeersregels niet bestaan. DAKAR 2.0 is een understatement voor vandaag.

Bij het invallen van de duisternis, zien wij 2 van onze auto’s terug komen rijden en een duister weggetje inschieten. De weg verderop is geblokkeerd door twee vrachtwagens die vastzitten. Nog geen 5 meter opgeschoten in het weggetje komen we tot stilstand doordat een boomstam voor de auto wordt gegooid. Ineens staan wel twintig jonge mannen schreeuwend om de auto dat ze geld willen zien. Hier helpt geen lach en duimpje meer.

Ze zijn heel intimiderend en Peet probeert rustig te blijven en ik geef hem 300 NAIRA. Het is alles wat we hebben, uiteraard zijn ze hier niet tevreden mee en eisen meer geld. Ik hou mij maar gedeisd en de sfeer begint grillig te worden en de mannen gaan steeds harder om geld schreeuwen. Ook Peet begint zijn geduld te verliezen en schreeuwt terug dat we alles al gegeven hebben. Het getouwtrek houdt nog even aan, maar uiteindelijk wordt toch de boomstronk weggehaald en dit ritueel gebeurt nog 2x op de D-tour. Een vreselijke ervaring en dat is een understatement. We gaan bijna denken dat dit zo gepland is.

Terug op de weg is het nog een helse rit in het donker vol gaten in de weg, wij rijden achter twee andere Challengers aan, het gebonk van de achterkant voor lief nemend maar wij willen niemand uit het oog verliezen.

Wij zijn 12,5 uur onderweg geweest en hebben 580 helse kilometers afgelegd. Doodmoe, met dezelfde ploeg als de avond ervoor, vroegen wij ons allemaal af, of dit nu een challenge is of een dubbele aflevering van “De gevaarlijkste wegen van de wereld” is kinderspel bij wat wij vandaag meegemaakt hebben!!! En dan zonder gezellige voice-over.

Uiteindelijk genieten we van de verse noodles en een omelet. Over het onderkomen kort en met deze overnachting erbij, hebben wij al drie dagen geen stromend water gezien. Dinsdag belooft al niet veel beter te worden