Als wij wakker worden zijn er al auto’s weggereden, zonder er iets van gehoord te hebben, tanden poetsen, de 2 sec tent uiteraard niet in 2 sec in, hup dan maar ingevouwen bovenop de bagage gelegd (met de smoes hij moet eerst drogen). Direct een stuk onverhard, niet fijn voor de MB Rhino met nog steeds de kapotte schokbrekers. Wel voor onze botstructuur, want zo zei Gonneke duw en trekwerk is goed voor ons Axiale skelet 🥴. Wij slikken liever een Vitamine D tablet.

Het tweede gedeelte is prima asfalt en wij besluiten om door te rijden naar Labé totaal 800 km, ipv de voorgestelde route waardoor wij een dag achterop schema raken.

Ook in Guinee is het militaire en politie apparaat zo corrupt als het maar zijn kan, ipv 1 zijn hier 2 gevarendriehoeken verplicht. 1e post 1 is ok, 2e post niet en met geschreeuw eist hij dat wij er 1 kopen in het volgende dorp. 3e post heel vervelend en uiteindelijk geld moeten geven (2 petten namen ze geen genoegen mee) Wij zijn dit gedoe echt spuugzat en (dat is zwak uitgedrukt) Met nog 300 km te gaan en wat potholes, dorpjes en bochten, volgens het roadbook rekenen wij uit ongeveer rond 19:00 uur in het hotel te kunnen zijn. Dan begint de ellende, dorpjes zeker veel, dus ook drempels, maar daar rijden we met gepaste snelheid overheen. Bochten ook geen probleem, maar de potholes zijn een understatement. Dit heeft niets meer met ZOAB te maken, complete stukken asfalt zijn weggeslagen, diepe kuilen en als de duisternis invalt moeten wij nog 200 lange kilometers. Het is eigenlijk onverantwoord, maar een andere route is er niet, dus we moeten door. Mist in de bergen, Dan stuiten we op 2 Trucks die vaststaan, en een Rode Kruis auto, die vaststaat tot aan de assen. Peet de auto uit om te kijken of we er langs kunnen. Het is een diepe afstap, maar behendig stuurt hij de MB Rhino erlangs. Pff gelukkig kunnen we door. Er zijn nog 5 andere teams onderweg waarvan 2 nog voor middernacht, wij om 00:30 en de laatste 2 om 02:00 uur aankomen in het onderkomen.

Na een te korte nacht, in een hotel zonder stromend water, ontbijten wij gezamenlijk en vragen ons, gelaten af, wat er ook alweer zo leuk was aan deze trip.