De monster etappe van 900 km en een grens overgang. Het roadbook adviseert om 05:00!uur te vertrekken. Omdat we pas om 00:30 in bed lagen vertrekken wij om 07:00. 275 km naar de grens met goed asfalt en een mooi landschap tussendoor ook 24 km onverhard. de N2 oftewel de doorgaande weg, Het onverharde stuk is Offroad 3.0, respect voor alle Truck chauffeurs! Er zijn er een aantal gestrand en ook een busje hangt, slechts tegengehouden door een boom boven een diep dal. De chauffeurs staan er naast, lachen naar ons en steken een 👍🏻 op. Het kost ons een uur. Dan strak asfalt met grote potholes!! na gisteren is dit kinderspel en Peet bestuurt de MB Rhino als rijdend over circuit met chicanes,

bij de 1e post aangekomen begint het corruptie spel weer. Met 12 man moeten we na veel praten, uiteindelijk 80 dollar pp neer tellen, omdat ons e-visum niet goed zou zijn en geschikt is voor 24 uur 🤔. Dit is natuurlijk onzin, maar het hoofd van Politie? die ons als melkkoetjes ziet, zal na betaling, met ons meerijden naar de grens (35km verder) om het af te handelen met zijn collega’s van de Douane.

De man houdt woord en rijd voor ons uit, met de knipperlichten aan en in colonne bij de grens aangekomen stoppen we voor een touwtje vastgebonden tussen twee olievaten. Aldaar carnet stempelen, volgende stop buiten in een bakje water met mondkapje 😷 op, handen wassen, nadat een beambte je met een plastic waterfles voorziet van een sopje, dan COVID vaccinatie laten zien.

Het duurt weer en paar uur en bij het paspoort stempelen, gaat het mis. De hele groep is klaar en kan Senegal in, als in ons paspoort driftig wordt gezocht naar het Exit Stempel van Guinee, onvindbaar en de douanier brult dat we 35 km terug moeten, anders komen wij Senegal niet in. Wij zijn helemaal klaar met alle burocratie en Eric doet nog een verwoede poging samen met mij om het stempel toch te krijgen, maar de man is vastbesloten en schreeuwt dat wij Guinee niet uit zijn en daarom het stempel niet krijgen.

Ik heb het kookpunt bereikt, stuif het hok uit en samen besluiten wij om door te rijden. Wij zijn nu illegaal de grens over en dat voelt eigenlijk best ongemakkelijk. Het is vrijdagmiddag en nog 600 km te gaan, weer aankomen in het donker. De weg is prima, dan horen wij getik op de voorruit en rijden dwars door een zwerm minuscule vliegjes. De voorruit verandert langzaam in een vette substantie. De ruitenwissers werken maar de sproei installatie niet!? Auto langs de kant motorkap open en Peet ziet dat de toevoerslangen los zijn getrild. Het lukt niet om ze vast te krijgen, ruit met spray en een doek zo goed mogelijk schoonwrijven en door de eerste benzinepomp. Er vliegen bij het instappen tig vliegjes gezellig mee naar binnen. En terwijl wij verder rijden, druk ik er zoveel mogelijk dood met wc papier.

Het lukt bij de pomp om de slangen weer aan te sluiten en rijden, inmiddels weer achter Eric aan door naar Dakar. Bij het invallen van de duisternis en de bizar slecht verlichte voertuigen is het nog een spannende rit met veel drempels en zowel Eric als wij pakken er een met volle snelheid, waardoor de inhoud van de auto tegen het dak komt. Je zal geen gordels om hebben! Samen slalommen we tussen de auto’s en vele Trucks door.

De aankomsttijd moeten wij weer vele malen bijstellen en uiteindelijk komen wij om 22:30 in ons mooie hotel aan. Wij verbazen ons hoe Dakar sinds ons laatste bezoek in 2009 verandert is in een wereldstad met Neon verlichting, een mega grote Voetbal Arena, prachtige gebouwen en grote tolpoorten. Wij zijn weer in de bewoonde moderne verlichte wereld aangekomen, zij het dan illegaal. Dit wordt nog een dingetje volgend JW en Thom, omdat wij niet zijn ingestempeld kunnen we ook niet uitgestempeld worden als we Mauritanië in rijden overmorgen. Wordt vervolgd ….