06:45uur op pad voor 800 km en weer een grens. Na 3 controles, vlak achter elkaar, autopapieren laten zien, en weer door, wel heel correct en aardige agenten. Ze moesten eens weten, dat wij 3 flessen wijn en bier in de auto hebben gesmokkeld, dat is verboden in Mauritanië!

In het hotel, waar uiteraard ook geen alcohol geschonken werd (dagje geheelonthouding kon geen kwaad) F1 kunnen kijken op de IPad, zij het met wat storing in de verbinding en geproost met pellegrino bubbels op de overwinning van Max 🥇🏆🏁:

Verdwalen is vandaag bijna onmogelijk, er is slechts 1 afslag naar rechts, net voor de grensovergang.

Onderweg passeren wij ongeveer 240 deelnemers aan de Budapest – Bamako (Mali) Rally stoppen in Sierra Leone, omdat Mali te gevaarlijk is. Wij spraken 2 Nederlandse deelnemers bij de benzinepomp (ze kunnen direct auditie doen bij ZZ Top) en vertellen over onze gevaarlijke avonturen in Nigeria en ze schudden met hun hoofd.

Door deze caravan van auto’s en motoren, is de Benzine op, bij de enige 2 pompen op de route naar de grens. Wij hebben 14.000 km met 80 liter in de auto rondgereden voor noodgevallen, maar deze in Dakar in de tank gegooid, omdat vanaf hier overal benzine goed verkrijgbaar is!

Dan komen er handelaars met gele kannen bij de pomp en betalen wij uiteraard veel te veel (bijna Nederlandse prijzen) en de kwaliteit van de bezine is natuurlijk ook niet gegarandeerd. Wij hebben geen keus, nog 200km naar de grens met Marokko. Het kost ons al met al een uur, voordat wij weer rijden, en de ETA (estimated arrival time) kan weer in de prullenbak. Wij passeren de beroemde trein, met 2 locomotieven en vele wagons vol met ijzererts, die dagelijks vanuit het oosten van Mauritanië naar de kust rijdt, alles bestemd voor China.

De grens overgang met Mauritanië werd, net als gisteren door een fixer geregeld, deze beruchte grens overgang stond bekend als één van de lastigste, tijdens de Dakar rally’s hier. Wij spraken Spanjaarden die al drie uur bij de 1e controle stonden te wachten, en voorlopig nog niet klaar waren. Bij ons verloopt het best vlot en ook hier is iedereen vriendelijk en behulpzaam.

Bij de Marokkaanse grens duurde het wel weer langer, de auto’s werden besnuffeld door honden, die drugs, wapens en geld kunnen detecteren, en moesten daarna ook nog gescand worden in een grote hal. Uiteindelijk heeft het hele proces ons twee uur gekost.

Nog 340 km naar Dakla, het kitesurfwalhalla, van Marokko, het landschap onderweg ziet er vooral zanderig, kaal, onbewoond en oneindig uit. Ook zo’n verschil met de jungle van een paar dagen eerder. De eerste dromedarissen worden gespot.

Wij slapen in een luxe tentenkamp midden in de duinen. Er zijn al een aantal Challengers en ik word welkom geheten door een “Touareg” in een blauwe jurk met hoofddoek. Ik zie meteen dat het Eric van Belinda is, hoe zie je dat nu, vraagt hij met zijn Twentse accent! 😉. Bij nieuw aangekomen Challengers heeft hij gelukkig meer succes. Vanavond worden wij getrakteerd op een Marokkaans buffet en live 🎶