Sinds wij de grens over zijn heeft niemand van de challengers ontvangst met zijn mobiel. 
Alle ingevlogen onderdelen hebben helaas nog niet geleid tot opgeloste problemen bij de diverse auto’s en de Philomeen de vrouw van Alfons is de volgende waar de hoop op gevestigd is met nieuwe en andere onderdelen. 
Van JW hoorden we nog dat de dag nadat wij de betogers in Nepal waren gepaseerd daar serieuze onlusten zijn uitgebroken! 
Bij het uitgebreide ontbijt genoten we allemaal weer van volop, want het laatste hotel in India vanavond is weer een stuk minder aldus JW. 

Nog even tanken, maar dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan, pas bij de 5e pomp kunnen we terecht en daarna ruim 250 km 4 baansweg, dus even lekker doorrijden. Wel heel goed opletten voor spookrijders, en koeien of geitjes die veelal nog tegen een talud liggen te slapen. 
Onderweg zien wij helaas wel weer een aantal dode honden en denken wij aan onze Chinouk, die gelukkig bij zijn oppashuis Footprints is en van de week kregen we een mooi filmpje dat hij lekker met de Andere uitlaathonden in een meertje aan het spelen is.
 
   
Tijdens de dagelijkse koffiepauze controleert Kwik (Erwin alias Dr. Toyota) de lekkage bij Patrick, de reparatie was dan volgens Wouter niet geslaagd maar de diesellucht is uit de auto)Gedurende het volgende gedeelte kunnen we olifanten tegenkomen, de enige olifant die ik gezien heb is het woord “olifant”in het roadbook! 

We arriveren bij de 1e grote stad van vandaag en wat opvalt is dat er geen koeien, geiten of honden te zien zijn. Wij denken dat die deze stad zelfs te vies vinden om hier rond te lopen of zijn toch allemaal als diner geëindigd, want er heerst hier veel armoede. 

We zien veel kleine kraampjes naast elkaar die allemaal dezelfde handel verkopen, en gaat de regel als het bij de één regent druppelt het bij de ander niet meer op. 

Wij zijn in de regio Nagaland en zien weinig blije wel veel arme mensen en veel culturen door elkaar, in deze regio staan ook heel veel Baptisten kerken.
Wij geven deze, op een tiental aantal kilometers door mooi groen, een onvoldoende, het slechte asfalt zit vol gaten en stenen of zand 

Bij de tweede stad kun je zelfs niet van een weg er doorheen spreken en deze stad is zelfs nog viezer, lelijker, en het stinkt er bovendien vreselijk, het verkeer staat weer muurvast ondanks het gefluit van de traffic Police. Ook zien wij veel gewapende militairen overal in de stad en

later langs de hele verdere route tot bij de poort van ons Hotel (dat was in maart ook al zo hoorden wij van JW bij aankomst)

Wanneer wij eindelijk de stad al afdalend uitrijden komen er ons een paar tankauto’s die in een rij achter elkaar aan naar boven rijden. De duisternis begint in te vallen en
Krijgen wij als tegenliggers nog heel veel tankauto’s in lange rijen, tegen die slecht of helemaal niet verlicht zijn, bij het gasgeven een grote zwarte rookwolk uitstoten, hard en roekeloos rijden, langs de al zo slechte weg blijven mensen soms driedubbel dik lopen en in het donker zie je dit pas op het laatste moment.

Tel daarbij op Tuk Tuks (zonder licht voor of achter) het eeuwige toeteren van iedereen, de slechte tot zeer slechte weg, het drukke verkeer, de stinkende bussen, met

koplampen die je verblinden, de brommertjes die overal tussendoor schieten en het inhalen van al deze genoemde weggebruikers 

dan zijn wij blij als we eindelijk om 18:00 in het hotel aankomen en zijn wel een beetje klaar met India!!!! 

Wij kunnen geen foto’s uploaden en de telefoons doen het nog steeds niet, deze regio is drooggelegd maar we hebben bier, en Elly en ik maken de fles Bubbles soldaat en zelfs in een limonadeglas smaakt hij heeeeeerlijk. Wij hopen dat morgen alles in Myanmar weer werkt. …. 

Het hotel in Trashigang zijn lodges met een gedeelde ‘zitkamer’ en 2 slaapkamers, Wanneer wij in de onze zitten roept Kwik (Sandra) hallo buurvrouw, we slapen naast jullie! Ik loop via de gedeelde zitkamer haar slaapkamer binnen en als zij de deur opendoet schrikt ze zich een ongeluk van mij. 

 Later als ik de douche probeer, en het water goed op temperatuur is schakel ik over van de kraan naar de douchekop, die valt spontaan in het bad en de straal (met behoorlijk veel druk) spuit tussen het douchegordijn door zo de gang van de kamer in. Ik probeer met twee handen de straal te stoppen, wat natuurlijk niet luktte. Nadat Peter de kraan had dichtgedraaid, de boel droogmaken en douchen via de straal uit de muur en dat ging gelukkig ook goed.

Was de rode draad eerst een stip op je voorhoofd, nu hebben we al een paar dagen buffet met het diner en we zijn er wel een beetje klaar mee! Nog 1 nacht in India en wij willen graag Tandoori, Tikka of curry ipv grote zilveren schalen met ondefinieerbaar eten op ons bord!! 

Om half acht vertrekken we en de weg is zoals JW voorspeld heeft: een bochtige bergweg waar aan af en toe en roadblock is. We houden een koffiepauze langs de weg, waar we ook Corinne & Werner en Alfons & Joost (zijn auto is ook gehavend, de achter luchtvering is kapot) en op deze wegen is dat geen pretje. Onderdelen voor meerdere auto’s zijn onderweg vanuit Nederland en België. Werk aan de winkel voor Wouter en Sigi helaas. 

Om kwart over elf komen wij het eerste roadblock tegen en al gauw staan er 7 auto’s van ons te wachten Vollgens het bord langs de weg, kunnen we pas om half één weer door. Daar gaat het schema qua lunch weer!!  Nieuwe spreuk voor vandaag:

– Speed is a knife that cuts Life 

De werklieden die veelal uit India komen hebben van lege teervaten hele dorpjes langs de werkzaamheden gebouwd. De vaten worden opengeknipt en als golfplaten aan elkaar gezet.   Triest om te zien en overdag bloedheet en ‘s-nachts zijn deze “huisjes” ijskoud er lopen ook veel kleine kinderen rond, spelen langs of op de weg.

Plassen doen onze mannen, zoals gebruikelijk tegen een boom, of imiteren een waterval het dal in. De dames doen aan 1 kant beide autodeuren open en hurken maar (had ik 2 weken geleden ook niet gedaan).

Om de tijd te doden loopt iedereen een beetje heen en weer, maakt foto’s, ouwehoert wat, peet leest zijn instructieboekje van de RR (beter laat dan nooit) Ik begin vast aan het blog van vandaag. Nog 40 minuten w888888.

Gelukkig duurt het oponthoud maar tot 12:00 uur en de grensprocedure erna van Bhutan naar India is ook  zo gebeurd (Peter kan hier eindelijk afscheid nemen van een paar te kleine polo’s, en geeft ze aan vriendelijke Indiers die van zichzelf samen met ons en de auto foto’s maken) Het contrast van Bhutaan naar India is zo groot: de bergen zijn weg, de rust en de regels ook, dus: vlak landschap, weer volop getoeter, en chaos in het verkeer. 

Als wij na 80 km bijna recht (dwz zonder teveel bochten) in ons hotel aankomen blijkt dit een prachtig hotel, met veel soorten bier, wijn, klein snacks en taartjes te zijn . We lijken wel een kleuterklasje, kijk eens wat mooi, lekker en prachtig allemaal, dat belooft wat voor het diner.

Morgen zware dag met 490 km met een venijnig slot volgens het roadbook….. Tot zover 

Wij vertrekken om 07:30uur en wij wanen ons eerst in Oostenrijk, daarna in Azië en vervolgens lijkt het wel of we dwars door een oerwoud rijden en weer veel bochten, ravijnen, watervallen het is adembenemend en deze etappe is vooralsnog de mooiste! We lijken op het op het dak van de wereld te rijden en hoe compleet is het plaatje met op de achtergrond het nummer Time van Pink Floyd! 
Opnieuw een waypoint vandaag voor de lunch tip van JW Het Kloterestaurant !! 

Wanneer wij binnenkomen vraagt Peet wat ze hebben en hij mag mee de keuken in er staat heerlijke verse vegetarische soep en ze maken verse Fried Rice en met hete saus uit een flesje erbij genieten wij (Wouter en Sigi zijn ook aangeschoven) van een heerlijke lunch. 

Aan de muur naast een foto van de Koning van Bhutan, hangt ook een grote houten Fallus (wie van de twee is de grote Eikel). 
Ook weer een nieuwe slogan langs de weg vandaag: 
– It’s not a rally enjoy the Valley!! 
Tot zover morgen weer grensprocedure en voor de laatste maal India in op weg naar Myanmar, voormalig Birma.

Aan het ontbijt horen wij dat Alfons vannacht om kwart over één gedouched, geschoren en aangekleed klaar om aan de volgende etappe te beginnen, want zo dacht hij, zijn wekker was gegaan (het bleek een telefoongesprek uit Nederland te zijn)
Vandaag weer een lange dag niet zozeer qua kilometers maar de route is bochtig en voert ons langs vele dorpen en tempels (dat we om 19:30 in het pikkedonker weer in het hotel aankwamen had niemand gedacht). 
Bij de 1e koffiestop op ruim 2500m was het 8 graden maar er was een heuse berghut met vers gezette espresso en cappuccino van Illy. Ook hadden we prachtig uitzicht op de hoogste en besneeuwde bergtoppen van Bhutan.

  
Ook weer wat nieuwe slogans langs de weg: 
– If you are Married divorce speed 
– Alert today Alive Tomorrow 
Bhutan is ook het land van

Karma, Kamasutra en Fallussen, die vaak tot in detail meer dan een meter groot op de gevels worden geschilderd. Iedereen had ze al gezien behalve ik! Totdat ….. we gingen lunchen, bij het restaurant wat in ons roadbook stond was een lekker buffet en vooral snel eten beviel ons prima. Er is één doorgaande weg door Bhutan en hoe verzint iemand het om op 200 km van die éné weg, overal aan het werk te zijn om deze te verbreden. De graafmachines, vrachtauto’s met puin, werklieden, houthakkers, stofffff en opstoppingen waren ontelbaar. De RR is sinds vandaag, volgens Peter ook minstens 10.000€ in waarde gedaald, want er ligt meer zand binnen dan na 2 weken Dakar! 
Halverwege stopten we nog even om dikke omgezaagde bomen te fotograferen en daar stonden een paar “koeien” waarvan ik ook nog snel en plaatje wilde maken en dacht, als ik er recht voor ga staan heb ik zijn kop mooi in beeld. Hij keek mij recht in de ogen aan en knipte op het juiste moment dacht ik, maar deze koe bleek een Stier en hij scheen mij te waarschuwen. Dat hoorde ik overigens pas later van Erwin en Patrick, want toen ik mij omdraaide en wegliep, scheen dat net op tijd geweest te zijn, anders had hij mij op de horens genomen. 
Om half acht arriveren wij eindelijk in ons onderkomen wat in JW taal “slecht hotel” is. 

En als je het vergelijkt met gisteren in Paro, dan is het anders maar er was een goed bed, geen ongedierte en warm stromend water. 
Na een matig diner met Lokaal gebrouwen Witbier (Red Panda Weiss bier, het klonk beter dan t smaakte) voor de mannen en een heerlijke fles rode Syrah 2011 uit de Pyreneeën (wat je ver haalt is lekker) voor de dames, vroeg slapen voor de volgende etappe. 

Het internet laat weer te wensen over dus de foto’s volgen 

Na een alcoholloze dag blijven Corinne, Ebert, Wouter en Sigi, Alfons (die heeft nog een uur bij de politiepost vastgezeten, omdat hij met zijn dwars door de stoet van de koning van Bhutan was gereden, ook nog gezwaaid heeft naar hem) en wij (hoe kan t anders) zitten na het diner en babbelen over rallyavonturen, anekdotes uit ieders verleden en dan komen Paul & Liesbeth binnen, zij waren al 125km op weg en erachter kwamen dat hun paspoorten en portemonnaies nog in de kluis van het hotel lagen, Loek en Gonneke zijn bij de grens blijven slapen en onze grote lijder (JW) ja normaal schrijf je het anders 😁 maar die moest de nog 150km slingerde bergetappe in het donker afleggen.  

Als wij wakker worden is het 06:20 uur en dit is ons uitzicht! 

Vandaag gaan we een 2 uur durende  expeditie doen om via een pad bij het Tiger’s Nest te komen.  

Gelukkig kan dit ook op de rug van een paard, en aangezien er NL (niet lopen) achterop onze auto staat gaan Peter & ik vandaag op 1pk ipv de gebruikelijke 300 van de RR. Ook Piet gaat te paard. De paarden zijn gewend aan ongeveer 80kilo op hun dus het paard van Peter heeft het zwaar heeel zwaar. Wij zijn helemaal blij totdat we op de helft van het pad eraf moeten en de rest toch moeten lopen. Als we op ongeveer ooghoogte zijn zien we dat er een grote kloof tussen de bergen zit met een lange trap naar beneden en naar boven. Wij zijn kapot als we boven zijn, de rest is inmiddels al gearriveerd en wachten op de gids die te lang wegblijft kijken zelf even rond (best mooi aan de buitenkant maar binnen is het ouwe zooi) en beginnen aan de afdaling, komen onderweg de gids tegen die verteld dat het in 1998 bijna verwoest is en in 2005 klaar was, dus niks 17e Eeuws!! 

 Eindelijk beneden met knikkende knieën aangekomen  spoeden we ons naar het Hotel voor een lunch en massage, dan eten vroeg naar bed want morgen wacht ons een lange dag met een onderkomen ipv hotel en geen internet. Volgend berichtje over 2 dagen hoop ik…  

 Net als bij een aantal andere auto’s sneuvelt ook onze rechterspiegel  en wordt met kwik, kwek & kwaktape gerepareerd.
 
 

Om 07:45 vertrekken we uit het hotel en het eerste gedeelte voert ons langs een brede snelstromende rivier, komen onderweg veel Apen met baby’s tegen.   
Vlakbij het new mal junction treinstation stoppen we voor het dagelijkse Nespresso momentje en binnen no time komt er een man

op zijn fiets geeft ons allemaal en hand en verwelkomt ons in India en wordt beloond met een Pet van Peter. Dan stopt er een gezin en begint een touwconstructie met vier palen neer te zetten en zegt music! Er zijn een kleuter en een meisje (ze blijkt 7 jaar te zijn) begint met een dansje en een paar flikflaks voor en achteruit. Dan klimt ze op de palen krijgt een bamboestok en doet vervolgens een koorddansact 1 keer valt ze eraf kijkt zeer boos naar haar familie, die het touw strakker moeten spannen, dan gaat ze er nog overheen met een fietsvelg, Een schoteltje en 

 Teenslippers. Als ze daarna met een schaal langskomt krijgt ze van ons alledrie 500 roepies een pet, tshirt, een tandenborstelsetje en een paar hotelslippers. Deze dag hebben ze volgens ons genoeg verdiend (omgerekend is dit ongeveer 20€).

We rijden komen langs veel theeplantages, waar mensen onder paraplu’s de blaadjes aan het plukken zijn, het is een prachtig gezicht. 

Als we bij de grens van Bhutaan aankomen, wat volgens JW, een makkie is qua procedure, klopt het …. totdat, de laatste lijst met paspoortinformatie niet bij de Bhutaanse Gids schijnt aangekomen te zijn. Conclusie: één persoon komt niet voor en van anderen is een foutief paspoortnummer genoteerd. En zo duurt deze grensprocedure ipv 1 wel bijna 3 uur. Tijdens het wachten eten en drinken we iets en beginnen daarna eindelijk aan de 169 km mooie bergroute naar de volgende slaapplek, waar JW over opmerkte: prima  hotel! Na 5 km is er een politiepost waar wij worden staande gehouden door een

enthousiast fluitende politieagent naar een loket langs de weg worden gestuurd om wederom ons paspoort te tonen. Na deze controle hebben we er een mooi stempel bij en mogen we weer op weg. Het overgrote deel lijkt het alsof deze tegen de berg aan is geplakt en rijden wij nog met daglicht, het is echt prachtig met watervallen, rotsen en groen heel veel groen. We lezen veel Engelse spreuken op stenen borden staan zoals: 

– Peep peep don’t sleep

– Drive don’t fly 

– This is highway not runway  

– Hurry makes worry

maar de mooiste is zonder twijfel: Beware of shooting Stones!! Oftewel: pas op voor vallende stenen. 

De temperatuur zakt van 30 naar 11 graden en al gauw valt de duisternis in. Bij de 2e politiepost moeten we

stoppen, en zouden eigenlijk op de gids moeten wachten, want hij heeft onze vergunningen, maar deze staat

nog bij de grens (en moet nog 3 uur rijden om hier aan te komen). Na veel praten en vriendelijk lachen mogen we gelukkig weer verder. Na een paar spannende acties komen we in het hotel aan wat waarschijnlijk het mooist is van deze reis. De rest volgt morgen… Ook de foto’s  want het internet is  langzaam ..