Wij hebben de nacht goed slapend overleefd!! zijn niet weggedragen door het ongedierte, ookmede dankzij onze Spaanse slaappillen en de Muggenspray met deet. De beestjes hebben dit niet overleefd en liggen allemaal dood in de “badkamer” waar geen warm water blijkt te zijn. 

Peter en de rest wagen zich aan het ontbijt. Ik pas even en neem onderweg wel een snelle Jelle, proteïnereepje. Vandaag laten we Nepal achter ons en kan van de Bucketlist gestreept worden. De Mount Everest wordt een gevalletje “gelukkig hebben we de foto’s nog” omdat we alleen bij zicht ergens onderweg de Himalaya zouden kunnen zien maar helaas is het niet helder.

Met de diesel uit de tank van Erwin kunnen we de grens halen enorm en dan tanken in India. 
Grensprocedure: exitformulier Nepal tekenen paspoort uit laten stempelen, carnet de passage (autopaspoort) uit laten stempelen dit gaat rap en wij zijn verrast dat dit zo snel voor elkaar is, dan door naar de Indiase douane, waar weer 1 deel uitgescheurd wordt door de beambte, echter deze man is heel ijverig en schrijft ook de hele pagina over in zijne grote boek welke wij moeten tekenen en krijgen het Carnet dan gestempeld terug. Door naar de immigratie waar iedereen in persoon moet komen voor een entrystempel en na 4 man (kost gem. 10min pp) begeeft de computer van de goede man het en hij verder gaat met, je raad het al, een groot boek. Gelukkig zijn kwik, kwek en kwak samen met JW als eersten klaar en na wederom een chaotische grensovergang met veel passen en meten, en een kleine aanvaring met een riksja, rijden we India weer in. We gaan op zoek naar een lunchadres in de Darjeelingregio (van de thee) en onderweg komen we heel wat theeplantages tegen. Bij de 2e pomp is het gelukkig rustig en tanken we de RR vol. 
Die lunch zien we onze neus weer voorbijgaan en gaan over op het noodrantsoen. Wij passeren vele drukke dorpen, maar zonder fatsoenlijk restaurant (hoogste punt gemeten vandaag ruim 2100m). We rijden kilometers langs, en kruisen regelmatig eem smal spoorlijntje, waar een stoomtrein nog dagelijks rijdt. Krijgen ook het eerste buitje van deze challenge op ons dak, maar de rit is uitdagend en prachtig, met veel groen, bergen, haarspeldbochten, smalle straatjes waar tegenliggers alles vastzetten,om je daarna met een lach op hun gezicht weer door het drukke verkeer heen te loodsen (dit zou in Nederland ondenkbaar zijn, hie zouden complete veldslagen ontstaan) 
Het waypoint van het hotel blijkt het niet te kloppen en gelukkig komt op dat moment JW aanrijden. Hij informeert bij een ander hotel, wij bij een politieagent, en wat blijkt, dat we er al ruim 10km eerder langs zijn gereden (Met schaamrood op de kaken zegt JW voorzichtig,  dat het waypoint wel eens verkeerd zou kunnen staan) Met 5 auto’s blokkeren we de hele straat om rechtsomkeert te maken. Als we bij het hotel aankomen, blijkt pas een paar maanden open te zijn dus wij  blij. Dit is helaas van korte duur want: er is een Islamtische feestdag dus wordt er geen alcohol geschonken, het internet is wel beschikbaar maar werkt alleen in de lobby, en zitten we met 10 man gewapend met iPads en telefoons hier in te loggen maar contact met de buitenwereld ho maar. Geen foto’s en geen verslagen online vandaag! 

We nuttigen een prima buffetmaaltijd maar denken dan toch met een beetje weemoed terug aan het slechte, oude, vieze, lelijke maar alcoholhoudende Hotel van gisteren terug.
Morgen verlaten we India voor de tweede keer, om naar het derde land, van de zeven die we deze 2015 editie gaan ontdekken: Bhutan! Tot zover weer..

Zo rustig als de dag begint vroeg zo eindige hij niet. Terwijl wij aan her ontbijt zaten gingen kwam bij iedereen een Appje van JW binnen “Beste Challengers. Vandaag weer een prachtige etappe. Geniet er van en neem je tijd voor het onverharde stuk. Eenmaal op de hoofdweg kan het onrustig zijn tussen Lahan en de grote brug. In deze regio wordt regelmatig gestaakt in verband met de huidige crises. Plaats daarom het A4-tje met “toerist” achter je voor- en achterruit. Veel mooie en zuinige kilometers toegewenst!”
Zo gezegd zo gedaan. De 40 liter extra brandstof in de tank en wij op weg (op de zwarte markt hoorden wij  kost een liter 6$)

Om benzine uit te sparen zetten de de ARKO (alle ramen kunnen open) aan. Het is een echt mooie etappe met echte “Dakarmomenten”, we rijden door rivierbeddingen, gedeeltes onverhard, over bergen, door de wolken en zakt de temperatuur van 31 naar 20graden. Als we weer op de doorgaande weg aankomen worden we tegengehouden door een paar militairen die vragen wat onze bestemming is en met hoeveel auto’s we zijn. Hij neemt contact op met de politiepost en na 5 min moeilijk kijken en praten mogen we door. 

Op de route tussen Lahan en de grote brug is het alleen druk, heel druk, met fietsers, brommers (het toeteren begint mij inmiddels lichtelijk te irriteren en ben bang dat ik dit vannacht ook nog hoor). Wanneer wij de grote brug over zijn zien we inderdaad een grote groep mannen op de weg voor ons lopen als wij dichterbij komen zien we niet alleen bamboestokken in hun handen maar ook sabels, speren en bijlen. Het zijn etnische minderheden die protesteren tegen de regering. Wij moeten een tijd achter hun blijven rijden en lachen en zwaaien maar vriendelijk, enkele van hen proberen ons erdoor te laten wat na een kwartier eindelijk lukt. Snel naar het hotel om voor het donker aan te komen. Al gauw ontdekken wij dat het beste Hotel van Biratnagar, het slechtste hotel op Tripadvisor overtreft. Een donkere deprimerend ingerichte kamer met een douchegordijn voor het raam een badkamer met stromend water uit de toiletpot en kruipende huisdieren waaronder krekels (Eric uit het kleine insectenboek) zou zich hier helemaal thuis voelen. Over het diner kunnen we kort zijn (en ook Rob Geus zou hier niet blij van worden 👎🏻) Het internet krijgt tevens een onvoldoende, dus foto’s helaas morgen. 

Dan gaan de mannen nog even snel met een slang proberen diesel uit de tank van Patrick te halen maar dat lukt niet, en eindelijk lukt het na veel proberen en goede raad van omstanders het Erwin en Peter na een paar teugen zuigen aan die slang de diesel over te gieten in een jerrycan en kan de RR morgen 220 km rijden. De grens met India is morgen 120 km dus dat moet goedkomen. Peter en Erwin spoelen hun mond nog met een biertje en gewapend met een slaappil gaan we naar bed. 
Terwijl ik dit schrijf sla ik het ongedierte van mijn kussen en zou een nachtje in de auto slapen verkiezen boven deze kamer Wordt vervolgd (hoop ik) ….

Onze rustdag is een feestdag voor de Nepalezen om 10:30 uur worden wij opgehaald door een busje en gaan met gids op weg naar de Pashupatinah Tempel, één van de meest heilige Hindu tempels van Nepal. 

Hier worden de Hindi mensen, die het kunnen betalen, al 1 uur na hun dood verbrand door hun eigen familie. Vrouwen mogen afscheid nemen maar niet bij het ritueel aanwezig zijn omdat zij dit emotioneel niet aankunnen. 

   
 Hier worden natuurlijk de nodige grapjes over gemaakt, zoals Holbewoners, pardon Hollandse mannen gewend zijn! 

De apen springen en lopen ook over de daken van de Tempel en tussen alle toeschouwers langs.  Wij blijven niet lang genoeg om het tweede lichaam in de witte doek verbrand te zien worden, maar dat scheen ook nog wel even te duren. Een lichaam heeft ongeveer 5 uur nodig om te verbranden. Maar voordat dit gebeurt wordt het lichaam, gewikkeld in een witte doek met zijn voeten in de rivier gedoopt om de ziel vrij te laten. 

Je mag met de gekleurde Hindimannen tegen betaling op de foto en Peter besluit om, voor nop natuurlijk, naast een Nepaleese supporter van Oranje te gaan zitten, heeft hetzelfde effect zo vind hij.

De gids brengt ons naar het grote plein van Katmandhu waar we tegen betaling 1000 Nepaleese roepies op mogen. Hier zijn de eerste gevolgen van de aardbeving voor ons zichtbaar. Er zijn eeuwenoude tempels verwoest en de rotzooi ligt er nog en wij denken dat get er over 100 jaar nog zo bijligt.  

   
  Na een halfuur hier te hebben rondgelopen zijn we wel klaar met de oude troep, want het valt ons een beetje tegen. Tegen betaling van 1000 roepies laten we ons terug brengen door 2 Riksja’s naar het hotel terugbrengen. Onderweg moeten we nog 2x uitstappen omdat de weg omhoog loopt en het de goede man niet lukt om ons fietsend de weg op te rijden (hoe zou het komen) Onderweg geef ik de man wat water en als we bij het hotel aankomen betaal ik hem 2000 roepies. Hij blijkt het niet genoeg te vinden. Jammer maar helaas. In het hotel genieten wij van een heerlijke lunch en proberen nog om in de Spa een heerlijke massage te krijgen. Vavavond op eigen gelegenheid uit eten en morgen weer een lange dag van 10 uur reistijd en 375 km. Vanavond ook maar even de Jerrycans met diesel in de tank gooien en morgen de voet niet te hard op het gaspedaal (moeilijk voor een rallyrijder) en kijken hoever we komen. Wordt vervolgd….

De Nepalese lunch met rijst en Springrolls bevalt uitstekend maar omdat het te laat is om de extra route te rijden die JW heeft gereden besluiten we om de doorgaande weg naar Kathmandu te nemen en vermoeden dat we deze ook niet halen voor het donker. De route is bochtig, stijgt en daalt veel en ondanks de boycot, wij heel wat bussen (waarvan er veel zonder voorruit rijden), politie, ambulances en toch wat auto’s en ook brommertjes tegenkomen. Onderweg zien we heel veel, van bamboe gemaakte grote schommels en op elke schommel zit een kind of volwassene. Ook bij de huizen zijn veel schommels en er staat er niet 1 stil. 

  
De linkerfoto is gemaakt door Piet Mulder (goede klant bij Kamera Express Amsterdam) die mee is als Fotograaf voor Car Challenge.

We komen rond 18:30 na een hectische rit door Kathmandu in het donker in het mooie Hyatt hotel aan waar we besluiten lekker in de lobby te blijven zitten in het comfortabele bankstel met Elly en Patrick, het diner met de groep even overslaan en een croissant tonijnsalade of een Caesar Salade nemen. Morgen de rustdag en excursie naar de tempel waar de boeddhisten hun overledenen verbranden.

Het is vandaag een Nationale Feestdag in Nepal en gaan na de excursie op eigen gelegenheid de stad verkennen. Tot zover weer …

Na een heerlijke Nepalese BBQ vroeg slapen in het eenvoudige hotel en gaan we na een karig ontbijt (met de gedachte strax in de auto aan de snelle Jelle) zodra we Butwal uit zijn begint de mooie bergroute van 160km richting Pokhara waar we een goede pizza kunnen eten en wifi hebben (de code staat al in het roadbook) en aangezien we al drie dagen niet gelunched hebben we daar nu al zin in. O  

onderweg zien we hoe mooi en weelderig groen Nepal is en terwijl wij in korte broek en zomerjurk zitten, zitten de mensen op de brommers met jassen aan en hebben mutsen op. We komen door vele kleine dorpjes waar kleding en kinderen gewassen, geslacht, gespeeld, gezeten , gewacht, gebeld (ook hier hebben veel mensen een mobiel) gebreid en gekeken wordt.  Als we een benzinepomp voorbij rijden staan er meer dan 1000 brommers in de rij om te tanken. Ook wij gaan het waarschijnlijk niet halen tot de grens met India. Het verbruik is hoger in de bergen en ook de mini excursie naar de geboorteplaats van Boeddha gooit onze plannen in de war. 

 
Wanneer we nog 60 km te gaan hebben zien we weer de gevolgen van de brandstofboycot en stranden we middenin een dorp met een benzinepomp. Elly gaat op zoek naar brood (want wij hebben zo’n flauw vermoeden dat de 🍕 er bij inschiet vandaag) maar mannen die honger hebben daar willen wij niet naast zitten. Er is een departement store waar ons “noodrantsoen” kopen. Dat ze hier “of all places” Champagne vinden we echt om te gillen en nemen er natuurlijk 1 mee. De verkoper spreekt Engels en weet te vertellen dat 1 brommer 2 l benzine krijgt.

  
Eenmaal weer op pad stuiten we 10km voor de pizza op een aanrijding tussen 2 bussen die elkaar in de bocht geraakt hebben en t duurt weer even voor we verder kunnen. Als we in Pokhara aankomen zit de pizzeria vol met de andere challengers en moeten erg lang wachten. Kwik Kwek & Kwak besluiten in het restaurant ernaast waar reeeetesnel internet is dus alle foto’s van gisteren posten terwijl wij op ons eten wachten wordt vervolgd …  

  
Om 06:30 uur Peter springt uit bed en gaat direct controleren of de band waar Wouter, van het Desert Foxx serviceteam  gisteravond lucht in heeft geblazen met de compressor, nog hard is. Gelukkig wel en de band wordt weer op zijn plaats gelegd, en de achterbak gereorganiseerd, de weggeefreklamepetjes komen ook tevoorschijn en worden door Peter, als een

ervaren displaymanager, op de achterklep gelegd. 

Vandaag gaan we grens over naar Nepal en verlaten het drukke en hectische India. Omdat er een benzineboycot is in Nepal hebben we bijna allemaal jerrycans mee en laten deze vullen in India. De route door Nepal is ongeveer 1000km en met 40 liter extra diesel kunnen wij de volgende grens halen. 

Zodra we Lucknow uit zijn wordt het al minder druk op de weg, zien we minder koeien en ossen en ook de temperatuur is minder nu 27 tegenover 33 gistermorgen.
Wat ons opvalt is dat er in de grote steden veel heel scholen en universiteiten zijn, zelfs in de dorpjes staan overal scholen. 
India stoomt de jeugd klaar voor de toekomst en , wellicht lukt het hen om Wereldvrede te krijgen. met het Hindoeïsme en Boeddhisme, want Indiase mensen zijn zeer vredelievend en 🙏🏻groeten en lachen iedereen daar kan de boze Wereld een voorbeeld aan nemen! 

We hebben een nieuwe vorm van communicatie ontdekt, omdat we de walkie-talkies van Martin moeten missen, we steken allebei een Nespresso karton uit onze ramen en Kwek reageert direct door met zijn lichten te seinen. ☕️tijd!!!

In Nepal gaat de🕔 weer een kwartier vooruit het is dan 3:45 uur later dan in 🇱🇺. Maar voordat we er zijn heeft JW nog een kleine verrassing in petto: de laatste 120km zijn geen snelweg maar slechte weg met kuilen, en voert ons door hele drukke dorpen. Wanneer wij eindelijk 500m voor de grens aankomen is de chaos compleet en zelfs voetgangers komen geen stap verder. Wij hebben zo’n flauw vermoeden dat de grensprocedure wel iets langer gaat duren dan de 2uur die JW heeft voorspeld! 

Aan de dierenlijst voegen wij Japie toe, de krekel zit al sinds het vertrek uit Lucknow op de linkerspiegel.

Laten we over de grensprocedure maar kort zijn, hij duurde lang, t was chaotisch warm maar wel gezellig want we kregen thee, gingen daarna nog naar de geboorteplaats van Buhda. Foto’s volgen morgen want de wifiverbinding is hier erg langzaam. 

  De wekker gaat om 05:30 uur en wij gaan in colonne met TukTuks richting Taj Mahal. Deze is op zijn mooist bij zonsopgang en als wij dachten vroeg te zijn, is het bij de ingang, net of we in de rij staan bij de Efteling, alleen het bord met wachttijd tot hier, ontbreekt. Mannen en vrouwen worden hier gescheiden vanwege het fouilleren. Eenmaal binnen op het terrein legt de gids, in de korte versie, op verzoek van 18 cultuurbarbarende Challengers, de geschiedenis van de Taj uit. Voor degenen die dit willen weten, echt een mooi verhaal overigens, zie Wikipedia.  

Wij worden er stil van, want de Taj is echt prachtig, helemaal opgetrokken uit wit marmer en versierd en ingelogd met edelstenen. (De papieren slofjes krijgt iedereen aan die het mausoleum van binnen wil zien)

We worden in een bus gepropt en dan terug naar t hotel voor het ontbijt. en op pad voor 360km snelweg naar onze volgende bestemming. Kwik en Kwek besluiten na ongeveer 75 km een stuk binnendoor te gaan rijden. Kwak gaat alvast vooruit op zoek naar een masseur in het volgende hotel. Bij het derde dorp stoppen wij bij de plaatselijke slotenhandelaar en koopt Erwin een hangslot. Op dat moment stopt er een bus en binnen enkele minuten staan er zeker 80 schoolkinderen ons aan te gapen. Als we proberen weg te rijden zijn de auto’s omringd door de kinderen en komen we met moeite weg, ze trekken zelfs de achterdeuren van de RR even open. Onder luid gejoel rijden we weer weg.  

  Deze route die ons door talloze dorpjes stuurt kenmerkt zich door veel inhalen en toeteren, toeteren en vooral veel toeteren. Bij de vrachtauto’s is het alsof er een Tour de France toeter in zit, en bij de brommers en scooters lijken het net zwermen wespen die vooral irritant zijn. Ze hebben geen smsduim maar een toeterduim!

 Vandaag 2 dode honden onderweg gezien en eigenlijk verbaast t ons dat het er niet meer zijn. Peter moet de Remmen testen om niet bovenop de Landcruiser van Erwin te knallen. De autodrop vliegt door de RR (Zou hier de naam aan ontleend zijn?).

En terwijl we net vinden dat er een mooie asfaltweg is aangelegd stopt deze na 2 km om te veranderen in een middeleeuws exemplaar met gaten zo diep als een gemiddelde waterput en dan hebben we een flinke de RR krijgt een behoorlijke opdonder en rechtsvoor hebben we een lekke band. Het reserve exemplaar ligt in de kofferbak onder alle bagage, dus bagage eruit, wiel wisselen. Kwik komt terugrijden want die vond ons toch wel erg lang wegblijven, alles weer in de auto, de velg blijkt aan de binnenkant flink krom en waarschijnlijk is de band niet lek. 

Als we door het volgende dorp rijden en iemand druk gebarend wijst dat we terug moeten zien we 1km later wat hij bedoelde, de brug over de rivier is weg en we keren , om dan zonder wegen op de iPad alleen de pijl laat zien waar we rijden. Uiteindelijk komen we weer op onze route uit. Rijden met schemer Lucknow binnen, wederom is er een weg afgesloten moeten terug en komen in een vreselijk verkeersinfarct terecht. Inmiddels wordt het donker maar er is overal licht van de winkels of fly-over die ze hier aan het aanleggen zijn. Dan raakt Kwik licht onze achterbumper maar tijd om te checken of we schade hebben is er niet, en zien er het wel als we in het Hotel aankomen.  

 Deze stad is erger dan alle hoofdsteden bij elkaar in de avondspits en de parkeersensoren moeten uitgezet worden anders worden we gek van het gepiep. Gelukkig hebben we buffet vanavond, want het is nu 18:45 en het diner om 19:30. Tot zover en wordt vervolgd. 

De dag begint met uitslapen en ontbijten we pas om 08:30, daar ontmoeten we ook Elly en Patrick weer. De Toy is door Wouter en Sigi weer gerepareerd en ze hebben met z’n vieren de hele rit gisteren bijna in het donker gereden en dat is overdag al echt een uitdaging, want alle voertuigen zijn slecht verlicht of helemaal en de koeien al helemaal niet, die zouden een 🚨 op hun hoofd moeten hebben.

We vertrekken rond 10:00 uur richting centrum van Jaipur om het gebouw die alleen bestaat uit een gevel en vijf verdiepingen waar 953 ramen in zitten, van waarachter de 365 haremvrouwen van de Maharadja de optocht konden zien, zonder dat zij gezien werden (dus reken maar uit: elke dag een ander liefje voor deze goede man)

Wij parkeren onze auto voor een winkel en Sandra zegt: als je iets koopt let de verkoper op je auto (zo’n goeie heb ik nog niet gehoord maar sla m wel even op voor een geschikte gelegenheid 😊) zij koopt een shawl en Elly en ik en oncharmante Harembroek, maar wat zal deze lekker zitten in de auto en als wij weer thuis zijn zal deze absoluut zijn dienst verder bewijzen als poetslap. 

We lopen verder en komen langs allerlei winkels met GBR (goed bedoelde rommel). Ik heb onlangs het boek ‘opgeruimd’ van een wijze Japanse opruimgoeroe gelezen en loop kordaat (maar wel vriendelijk lachend naar de kooplieden die hun GBR aanprijzen) langs deze winkels. Peet hoopt ongetwijfeld dat ik dit thuis ook ga doen 😉.  

 We hebben bij de gevel met de vele ramen even, zoals het een goede toerist betaamt, alles vastgelegd voor het nageslacht en zijn daarna snel weer terug naar de auto’s gegaan, die er uiteraard nog prima bijstaan, met dank aan de ‘aflegger’ want de shawl van Sandra bleek verderop veel goedkoper te zijn. 

Zodra wij de hectische stad Jaipur achter ons laten rijden wij een mooie route binnenoor, langs vele kleine dorpjes en landerijen. 

Wanneer wij net een stoet me kleurig geklede en feestende mensen gepaseerd zijn, spotten we weer een paar apen en besluit Kwak, dat het onder de volgende schaduwrijke plek, tijd is om een koffiepauze in te lassen en aapjes te kijken. Uit de Toy komt het welbekende Nespresso apparaat tevoorschijn en genieten we heel even van de rust.

Die rust is snel over, want de hele feeststoet heeft t zelfde idee en lijkt het of wij de ‘aapjes’ zijn. Voor we er erg in hebben is Patrick ‘gekidnapt’ en wordt bij  de schelle speakers van de praalwagen in een kring gezet en gaat hij vrolijk meedansen met de feestende mensen.  Als ik probeer dit vast te leggen, sta ik binnen no time ook in de kring en ook Elly ondergaat hetzelfde lot. Het lijkt alsof we in een Bollywood film terecht gekomen zijn. Ook Sandra mengt zich in de dansende kring. Na 3 nummers meedansen, lukt het ons om afscheid te nemen  en zwaaien de mensen ons vrolijk na.  

  
Een lunch onderweg zit er vandaag niet in en de bananen, dropjes, chips en Herbalife proteïne reepjes vinden hun weg naar onze maag. Des te meer trek in de BBQ die vanavond op ons wacht in het Marriot Hotel vanavond, waar de beveiliging weer net zo streng is als elke avond, voor het hek auto controleren, deze keer met een snuffelhond. Onze tassen en wij weer door een scanapparaat, alleen de rode stip blijft vandaag achterwege tot groot genoegen van Peter.

Aan de dierenlijst worden vandaag Roodbil aapjes en een vos toegevoegd, die deed wel heel erg zijn best om verder als bontkraag door het leven te gaan. 

Morgenochtend gaan alle challengers voor zonsopgang met een Tuktuk en gids naar de Taj Mahal. 

Dus vroeg slapen want de wekker gaat om 05:25….