Kwart voor zes is het nu op dag 11, Peter slaapt lekker door en ik, gewekt door de moskee (Turken hebben echt geen wekker nodig) schrijf nog de laatste regels van de dag van gisteren. Wij zijn onderweg 5 van de 7 auto’s van ons challengers tegengekomen en hebben toen wij bij Joe en Robert (team tosti 1) stopte de beloofde gevulde koek afgeleverd, die ik vergeten was bij onze nespresso stop. Of de combinatie met de Conimex instant soep die zij aan het nuttigen waren, wel helemaal culinair verantwoord was mocht de pret niet drukken want hij ging erin als …….

Om terug te komen op de kerk en de steen.

Het kerkje bleek helaas gesloten. Wij hebben in het pitoreske dorpje een kopje thee gedronken, een bruidspaar gefotografeerd, wat grotwoningen bekeken en zijn daarna op weg gegaan richting de top. Het straatje door het oude dorp werd steeds smaller en we moesten een keer achteruit terug rijden omdat de RR de smalle bocht niet zoud halen. Scherpere foto’s van de grotwoningen, bruidspaar en de overstekende kip volgen later (internet blijft een probleem). De steen die op ons pad lag versperde de offroad weg naar de top, en wij moesten rechtsomkeert maken, we konden via en ander pad, wat volgens maps.me op de Ipad, ons weer richting Konya zou brengen. In de verte hoorden we al belletjes rinkelen en voor ons liep een kudde geiten, vergezeld van een ezel en een hond. De herder die van boven kwam liep heftig fluitend op de kudde af om hen van de weg te loodsen. Enkele geiten stonden rechtop tegen struiken aan en deden zich tegoed aan de blaadjes. Hij zwaaide naar ons en toen ik vriendelijk vroeg of ik hem op de foto mocht zetten, ik zag het geweer en nam maar geen risico, poseerde hij er wat graag mee, zoals op de foto in Deel 1 van de dag was te zien.
De afdaling naar het hotel was een mooie rit met een prachtig uitzicht op de stad waar meer dan 1 miljoen mensen wonen.

Tussen al het overstekend “wild” (koeien, kippen, geiten, honden, ezels, katten en vogels) wij gisteren voor de auto kregen hebben wij helaas 1 slachtoffertje gemaakt. Een kleine vogeltje heeft deze aktie helaas niet overleefd en kwam op de voorruit tererecht. May he rest in piece).

Het contrast met de geitenhoeder en het hotel kan niet grote zijn. Turkije is een prachtig land met vriendelijke mensen, terwijl wij aan het tanken waren werd Peter aangesproken door een man dien goed Engels sprak. Hij had in Amerika gestudeerd en wilde weten hoe wij daar terecht kwamen, en nodige hij ons uit voor een drankje. Peter bedankte hem vriendelijk maar sloeg de uitnodiging af. Tijdens de briefing waarbij Jan Willem voor het diner altijd begint met de kreet :De dag van morgen, informeerde hij ons dat wij morgen les in archeologie krijgen en ook in ook komen te staan met de fundamenten van onze beschaving zo’n 9.000 jaar geleden. Nu op naar het ontbijt en vanavond weer een verslag.

En vanmorgen hadden we geen wekker nodig, want om zes uur galmde het gejengel weer uit de speakers van de moskee. Omdat we in een bergachtig gebied zitten echode het geluid en konden we er 2x van genieten. Op naar het voortreffelijke ontbijt en daarna op pad voor een route van 360 km, door bergachtig gebied, die ons ook langs grote bergmeren zou voeren.
Na een korte rit door de stad, kwamen wij al snel op een prachtige route en op de top van het 1e gedeelte staat op 1874 m hoogte een standbeeld van Atatürk (wat vader van de turken betekent), voor degenen die vroeger bij geschiedenisles niet opgelet hebben, waaronder ikzelf, verwijs ik naar Wikipedia.

Bij de afdaling kregen wij te maken met een wel heel bijzondere file …

Als lunchlokatie kregen wij als advies: Igirdir of Aksu, het werd Aksu omdat we Igidir nog voor half twaalf doorreden en zijn daarna bij het eerste de beste restaurantje gaan zitten. De oudere dame en, waarschijnlijk haar kleinzoon, keken ons nogal vreemd aan, toen wij met handen en voeten probeerden uit te leggen dat we wilden lunchen en wezen uiteindelijk naar een bord wat voor de deur stond toen wij om een menukaart vroegen. Aan een andere tafel zat een dame met haar vader die bleek een beetje Engels te spreken en kwam in haar, Little Black Dress op torenhoge hakken (ik dacht hoezo overdressed, want dit was een bergdorp waar zolang wij daar aan tafel zaten zaten, naats een paar auto’s ook een tractor, een paar boeren op een brommetje, een kip en een poes voorbij kwamen) ons te hulp en adviseerde om de vis te bestellen, want die had zij daar gisteren ook gegeten en was heel vers. Ze wees naar een aquarium waar een aantal vissen in rondzwommen. Wij hadden eigenlijk niet zo’n trek in vis en bestelde de soep voor mij en het onderste plaatje van de kaart voor Peter.

Terwijl wij aten kwamen er steeds meer familieleden om de hoek kijken en kregen een beetje het gevoel dat wij van Mars kwamen. De lunch was overheerlijk en na een kopje Turke thee, kwam één van de jongens ons ook nog een gepofte maiskolf aanbieden. Ik liep alvast naar buiten om een foto van de poes te maken, die voorbij was gewandeld en hoorde van Peter dat deze lunch ons het schamele bedrag van 10 lira (€3,50) kostte, hij ze er maar 13 lira had gegeven omdat het zo weinig was.
Het tweede deel van de route was even zo mooi, als het eerste gedeelte en de twee bergmeren die wij passeerden waren groter dan het IJsselmeer. Wij verbaasden ons erover dat er geen mooie huizen of vakantieparken langs het water stonden en al helemaal dat er geen boot te zien was (op een enkele vissersboot na).

Na de 360km afgelegd te hebben, en voordat wij naar het hotel gingen, gaf het roadbook nog een tip om door te rijden naar Sille waar een prachtig gerestaureerde kerk staat. Helaas was deze niet open voor publiek en zijn wij doorgereden naar de top van de bergen en hadden een onverwachte ontmoeting……

De internetverbinding laat te wensen over hier boven op de 12e etage van het mooie hotel met dito uitzicht en ik ga deel 3 van deze dag er morgen proberen op te zetten Weltrusten.

Vandaag zonder de meer de mooiste etappe tot nu toe ook qua weer.
Ik zet er vast wat foto’s op en dan nu Happy Hour vieren op het dakterras van ons hotel.

Het verslag van de rit volgt later vanavond.

Na twee overnachtingen in het prachtige Park Bosphorus hotel, het gezang van de moskee hebben wij deze ochtend niet gehoord, gaan we op weg naar de ontbijtzaal en en wat een contrast met gisteren, beschikbare tafels, geen rijen bij de omeletjes en pancakes, en wij genieten op ons gemak van alle heerlijkheden. Want Zoals Jan Willem zegt: hoe verder van huis hoe minder het eten wordt, en dan bedoelt hij met name Iran.

In de ontbijtzaal komen we Patrick en Elly tegen, en Patrick blijkt sinds gisteren al flink beroerd te zijn. Gelukkig hebben ze antibiotica mee en hopen maar dat het snel overgaat. Zij waren gisteren wel in de Haia Sofia geweest, en het blijkt weer te kloppen: money talks! Ze spraken een gids aan en voor een kleine vergoeding, buiten de toegangsprijs, liepen ze met hem zo, die drie uur lange rij voorbij en mochten er20 minuten rondlopen. Dat was voor ons even slikken en een leermomentje voor de volgende keer.

Zodra wij uitgecheckt hadden werd de Range Rover, keurig gewassen, door de Valet voor de deur gezet. Spullen erin en op weg naar onze volgende bestemming Afyonkarahisar.
De stad Istanbul uit verliep zonder problemen en ook, het verkeer was niet zo hectisch als de 2 dagen ervoor.

Bij de tolpoort, ging toen we er door heen reden een oververdovend venijnige sirene af, omdat we illegaal (net zoals in Hongarije) van de snelwegen in Turkije gebruik maken. Onze mede challengers trouwens ook want de loketten waar je deze registratiepasjes kon kopen waren gesloten ivm de feestdagen. Dit soort snelwegen komen wij niet meer tegen en er schijnt ook niet streng op gecontroleerd te worden. De benzine in Turkije is ontzettend duur, in tegenstellling tot bijna alle landen waar we tot nu toe doorheen gereden zijn, en kost gemiddeld €2,25. Het blijkt zo zijn dat Turkije nogal moeite heeft met het innen van de belastingen omdat het land zo groot is, en is dit een prima “benzinekoetje”.

Na de snelweg verlaten te hebben en wij na, een aantal dorpen volgens het roadbook rechtsaf moeten slaan en deze weg te volgen tot in het dal, dan staat daar midden op de splitsing een hek en bord verboden in te rijden. Wij besluiten linksaf te slaan, maar komen er al gauw achter dat wij op, deze route heel ergens anders zuit zullen komen, we besluiten het dorp terug in te rijden en een andere weg naar boven te vinden. Die kunnen we 1,2,3 niet vinden en terwijl wij voor de derde keer door Hoofdstraat rijden en de Inwoners ons vreemd nakijken, zien wij de mini met Jan Willem en Ebert voorbijrijden. Wij sluiten bij hem aan en komen wederom voor de wegafsluiting te staan. Na een kort overleg besluiten wij om het hek te negeren en zien wel waar we terecht komen. De weg blijkt normaal bereidbaar en kunnen zonder omrijden onze weg vervolgen. In een bocht staat de mini stil en zien wij Ebert met een stok in de aarde peuren, en vragen of alles OK is, dat wordt bevestigend beantwoord en Ebert roept dat hij een slang zoekt. Wij: Slang??? Hij: ja die zag ik tussen een hoop geitekeutels liggen terwijl ik daar op plastte. Nu wilde hij hem als een echte Steve Irwin of Freek Vonk om een takje wikkelen en aan ons laten zien, maar helaas het beest (ong 8 cm groot, zoals uit de foto die Ebert had gemaakt bleek) was waarschijnlijk zo geschrokken en verdwenen in het struikgewas.
Op het hoogste punt van de route stopten wij even voor een sanitaire stop in het wild. Dat dit voor mannen natuurlijk veel gemakkelijker is dan voor vrouwen, hoef ik niemand uit te leggen, maar bij gebrek aan een grote struik of boom ga ik naast de auto zitten achter de passagiersdeur en ondanks dat de tegenligger niets kon zien, vond hij het toch wel erg noodzakelijk om even te toeteren.
Naderhand passeerdem wij een kudde geitjes met een moderne geitenhoeder, die druk met zijn mobiele telefoon aan het bellen was.

De route van vandaag was niet te al lang, we hebben op Snelwegen, B-wegen, Dorpswegen, zelfs een klein stukje Offroad, en een schitterende spiksplinternieuw aangelegde Autoweg gereden.
Om 15:30 kwamen wij in ons hotel het Anemon Ayfon Spa Hotel aan zijn we gewapend in een badjes en badslippers lekker naar de Spa gegaan. Alle behandelingen bleken helaas vol, op een annulering na die ik na 5 minuten wachten kon overnemen en wederom kon genieten van een heerlijke massage. Peter is bij het zwembad gaan liggen en hebben daarna nog een rondje Hamman, stoombad gedaan en afgesloten met een regendouche met speciale effecten zoals, oerwoud geluiden, onweer, en een verkoelende nevelspray.

Vanavond eten wij weer met het hele Challenge team en kunnen we nog even napraten over alle verschillende ervaringen van Istanbul. We zijn aan onze tweede week begonnen en hebben inmiddels 4.000 van de 10.000 km afgelegd. Ook gaan we nu warmer weer tegemoet, en morgen staat er 360 km op het programma. Tot zover weer.

Istanbul zien wij op al opdoemen, terwijl we zeker nog 40 km naar het hotel moeten afleggen. Dit kan ook niet anders want deze stad heeft maar liefst 20 miljoen inwoners. De rit naar het Park Bosporus hotel verloopt best soepel ondanks de drukte in de stad. Het is een prachtig hotel inclusief Valet parking, Guest services, Hamman, Zwembad enz. Wij besluiten om een massage te boeken en gaan nadat we op onze sjieke kamer, alles uitgelegd krijgen, tot de automatische gordijnen regelaar toe, naar de Spa te gaan. Peter gaat voor de Thaise en ik voor de Anti stress massage, nemen daarna nog een duik in het zwembad en een rondje in de stoomkabine.

Om 20:00 vertrekken wij met z’n allen naar Restaurant Topaz met een prachtig uitzicht op de Bosporus. We hadden bijna unaniem besloten om ipv het bestelde International Diner, in de plaats daarvan een authentiek traditioneel Ottamans diner te kiezen. Want in Rotterdam hebben wij (evenals Patrick en Elly) heerlijk traditioneel Turks gegeten. 2 van ons besloten toch bij het oorsponkelijk bestelde menu te blijven, en hadden wij dat ook maar gedaan, Want wat valt dat Ottamaanse eten tegen, het waren wel vijf gangen en Peter vond er maar 1 lekker (en hij is echt geen moeilijke eter) zelfs het toetje viel tegen.
Na dit fiasco hebben wij met nog met Jan Willem, Ebert, Joe, Robert, en Evert en Jan ons nog een slaapmutjes genomen op het gezellige buitenterras van ons hotel met ook een prachtig uitzicht op de Bosporus.

De zondag werden wij bruut gewekt door de Moskee op het Taksimplein, want om zes uur kwam er uit de speakers van de minaret een oorverdovend Turks gebedsgemompel. De ontbijtzaal is heel groot maar ook overbevolkt en voordat wij een tafel hadden was een heuse expeditie op zich. Hierna gaan wij gewapend met een plattegrond en twee kaartjes voor de Hop on Hop off Bus
op pad om Istanbul te ontdekken. Omdat er 20 miljoen inwoners zijn, het weer een feestdag en ook nog zondag is, kun je je voorstellen, dat meer mensen dat idee hadden en bij de Hagia Sofia (de Blauwe Moskee) van de bus gehopt te zijn, zien wij voor de ingang een rij, waarvan wij schatten dat deze zeker drie uur lang wachten, is. Wij denken: gelukkig hebben ze de foto’s nog! en besluiten om weer op de bus te hoppen om alle andere bezienswaardigheden van Istanbul te zien.

Na een lunch met kebab en een Turkse pannenkoek zijn wij door één van de drukste winkelstraten gelopen. Met als uiteindelijke buit een paar Hammandoeken, een Shawl (hoofddoek voor Iran) en twee Levi’s spijkerbroeken (voor nog geen 100,00€), gaan we even relaxen om daarna heerlijk Sushi te gaan eten bij Zumo in de Gouden Hoorn wijk van Istanbul.

We hebben echt heeeerlijk gegeten en daarna nog even langs de Bosporus waar ook allerlei kraampjes, een moskee en ook veel eet en ijstentjes en gewandeld waarna we weer in één van de 20.000 gele taxis stapten richting hotel.
Daarna in het hotel, de vanmorgen in de badkuip gewassen kleding, sokken en ondergoed gestreken en ingepakt om morgen weer een etappe te gaan afleggen richting het oosten van Turkije.

Het voormalig Sovjet hotel in Shumen, We waren gewaarschuwd dat dit in schril contrast zou staan met alle voorgaande hotels en niet in positieve zin. Een Orthodoxe inrichting, en inderdaad dat klopte, een kleine kamer met klein kussen, klein dekbed, kleine badkamer en ga zo maar door. Om 20:00 uur hadden wij de het diner in het Panorama restaurant van het hotel. De lift, waar wij met 7 man in stonden (8 was het maximum) vond het toch te veel van het goede en stopte er op de vijfde verdieping mee. Er zat niets anders op dan de laatste twee verdiepingen met de trap te doen, dus op zoek naar het trappenhuis. Na 3 deuren te hebben geprobeerd ging er eindelijk in het trappenhuis door middel van een bewegingsmelder een prachtige ledlamp (van Chinese kwaliteit en kleur aan) dat men spontaan vroeg of je je niet lekker voelde als je onder deze lamp stond, en wij met z’n allen naar boven en op zoek naar het restaurant. Peter liep voorop en ging op de geur af, echter wij kwamen midden in de keuken terecht. Het personeel was zo verbaasd dat voordat ze ons terug konden sturen wij er al vrolijk zwaaiend en lachend uit waren en in het restaurant gearriveerd waren.

Er liepen twee obers keurig in pak en gewapend met witte katoenen handschoenen, serveerden zij het 3 gangen menu uit. Als er een bord leeg was wees de ober naar één van ons en vroeg: you ready? Indien wij bevestigend geknikt hadden werden de borden direct van tafel verwijderd. Het nut van de witte handschoenen werd bij het nagerecht duidelijk, de crème bruleé die geserveerd werd met de gasbrander aan tafel gedaan en was dit in het verleden vast misgegaan.

De volgende morgen, na een onrustige nacht, onder het te kleine dekbed, vertrokken wij na het ontbijt richting het “1300 Bulgarian monument”, een overblijfsel uit de Sovjetperiode, en vanuit Shumen overal te zien is, zo groot is het betonnen monster.

We waren al snel van mening dat dit een ontzettend lelijk ding was en dachten we hebben het wel gezien zo! Toch won onze nieuwsgierigheid het en zijn het toch maar even van dichtbij gaan bekijken.

Aan de voorkant van het monument verrezen grote indrukwekkende betonnen beelden en we vermoeden dat de bedenker van de Cartoonfiguren The Transformers, Autobots en Decepticons, hier zijn inspiratie voor deze figuren heeft opgedaan.

De route voor vandaag was niet erg ingewikkeld en lang, op de procedure bij de grens uitgezonderd. Na een mooie rit door het Bulgaarse landschap arriveerden wij bij een vrouwelijk douanebeambte, die waarschijnlijk met haar verkeerde been uit bed gestapt was en sommeerde ons, de auto uit te zetten, haar direct de paspoorten en autopapieren te overhandigen, de achterklep en achterdeuren van de auto te openen, zodat zij deze kon inspecteren. Na een paar strenge blikken op onze koffer, slaapzakken en proviand, mochten wij gelukkig doorrijden richting Turkse grens. De formaliteiten waren daar met 15 minuten geregeld en dan mag je in de auto wachten totdat de Turkse inspecteur zijn werk doet, de auto controleert en je toestemming geeft om Turkije in te rijden.
Bij onze auto stonden inmiddels een man en vrouw met een camera naar de stickers op onze auto te kijken en waren zeer geïnteresseerd in ons avontuur. De man legde uit dat hij ook zoiets aan het doen was voor een TV zender (Nautic Channel) en de wereld rondreisde op zoek naar unieke kitelocaties (travel with Pavel) en of hij ons daarvoor mocht intervieven. Zelf was hij een Tsjech, die de nederlandse kitesurfers de beste ter wereld vond. Het korte interview werd vastgelegd, ze wensten ons succes met de trip en wij deden hetzelfde. Daarna keurde de inspecteur onze auto en reden daarna Turkije in om via de snelweg naar onze bestemming voor zaterdag en zondag te gaan Istanbul.

Zondag hebben wij een rustdag en gaan de toerist uithangen hier.

Over het Hilton in Sibiu kunnen we niet veel vertellen, behalve dat het diner en het ontbijt matig, de kamers met het raam open te luidruchtig en met het raam dicht te warm waren. Zelfs de wifi verbinding was niet optimaal.
Goed snel vergeten en op pad. Met een zonnetje vertrokken wij om 08:15 vanuit Sibiu voor de 490km naar onze eindbestemming Shumen in Bulgarije. Deze route zou een bijzondere worden….. Namelijk de Transfagarasan Highway, door Jeremy Clarkson bestempeld als “de mooiste weg ter wereld”.
Zodra wij de 7C opdraaien zagen wij het gebergte in de verte al liggen.

Aan het begin lijkt deze weg net een gemiddelde route naar een Oostenrijkse Skioord maar dan met heel veel bomen. Al snel volgen de haarspeldbochten elkaar op en komen we boven de bomengrens. Als we naar beneden kijken, is het uitzicht spectacualair (mijn excuses voor de kwaliteit van het fotomateriaal van mijn Iphone) Peter maakt gelukkig betere foto’s voor het familiearchief.

Het begint ook knap mistig te worden en zodra we de tunnel op de top (1.960m gemeten met Peter’s horloge) is het een compleet ander beeld en zien we helaas weinig van de afdaalroute.

Totdat wij in een haarspeldbocht Joe en Robert van team Tosti1 zagen staan en ons heel enthousiast vroegen om te stoppen…….. Voor een koffiepauze en niet zomaar één maar een Nespresso koffiepauze.

Na deze gezellige onderbreking met Hollandse sfeermuziek van Robert en zelf een dansje van Joe gingen we weer op pad. Dit is het land van Dracula dus konden de volgden plaatjes niet uitblijven.

Daarna weer op weg de grens over bij Giurgiu, wederom een vignet aangeschaft en op weg naar Boekarest waar het grootste gebouw ter wereld staat, het paleis van voormalig dictator CeauSescu. Omdat het midden in het drukke centrum van Boekarest staat hebben wij er met de auto een “rondje om het paleis” van gemaakt.

Ongeveer 60 km voor onze eindbestemming passeerde de mini van Jan Willem en Ebert ons zijn achter elkaar aan blijven rijden en zo het hotel bereikt, maar niet voordat wij 1x behoorlijk in de remmen moesten, omdat notabene een NL vrachtewagen van Jan de Rijk, net voor ons besloot in te gaan halen op een tweebaansweg, en daarna in het centrum van Shumen de Mini ook op een spectaculaire en krachtige uitwijkmanouvreure vol in de remmen moest voor een auto die doodleuk midden op de weg stilstond. Wij scheurden er aan de rechterkant iets minder spectaculair gelukkig ook net voorbij.

Het hotel is een voormalig Sovjethotel en wij vrezen het ergste ….

Morgen weer fris en fruitig op naar Istanbul.

We verlieten Budapest om 08:00 uur en het eerste gedeelte over de 235 km lange, maar zeer rustige snelweg, verliep voorspoedig. Onderweg kwamen wij Sandra en Erwin van http://www.landcruisermaniac.com tegen en besloten samen verder te rijden.

Zodra wij de snelweg verlieten waren er wederom wegwerkzaamheden! Voor ons in de file keerden een paar auto’s, dat kon dus wel even duren!! en ondanks wij niets kunnen winnen, en geen beker krijgen om als 1e team bij het hotel aan te komen, komt op zo’n moment toch de stoom uit onze oren.

Na het passeren van de grens van Hongarije naar Roemenië, waar een heuse slagboom en zeer fanatieke douaniers onze paspoorten en autopapieren grondig bekeken, konden we weer verder en je ziet direct een compleet andere wereld en onmiskenbaar Roma gebied.

Vandaag lukte het ook om de auto te laten registreren. Voor 13 Lei (3 €) kregen we een vergunning om een hele week door Roemenië te rijden (gelukkig blijven wij hier maar twee dagen, want de Roemenen zijn, net als de Slowaken, niet de allerbeste chauffeurs).

In de grotere steden is het of de tijd 30 jaar heeft stil gestaan, op een enkel modern reclamebord na en de Lidl, die in alle landen is vertegenwoordigd die wij inmiddels gepasseerd zijn!

Rond half twee gestopt voor de lunch en vonden wij t zeer aangenaam, dat er plaatjes op de menukaart stonden! Het duurde allemaal wel even (daar kwam die stoom weer) maar het smaakte allemaal prima: een grote kom huisgemaakte soep, een salade allebei een drankje en dat voor de prijs van 42 Lei (9,50 €)

En weer vol goede moed op pad, helaas deze laatste 180 km kenmerkte zich wederom door wegwerkzaamheden met tijdelijke stoplichten t waren er minstens 88 en er stonden er ongeveer 4 van op groen maar bij de rest was t wachten, wachten en wachten…..

Zelfs bij de spoorwegovergang duurde het minstens 10 minuten en tot overmaat van tamp stopte de trein ook nog midden op de overgang om iets af te geven aan de dame die deze overgang bedient.

Het laatste gedeelte van de etappe was gelukkig een hagelnieuwe snelweg en eigenlijk moesten wij allebei hoognodig een pitstop maken, maar de drang naar het Hotel bleek groter, dus de laatste 100km was een uitdaging op zich.

Het is nu bijna 01:00 uur (24:00 uur Nederlandse tijd) Welterusten en bedankt voor jullie leuke berichtjes allemaal.

Vandaag stonden het vierde en vijfde land Polen en Hongarije op het programma. Polen welliswaar voor een klein stukje maar wel met een beladen bestemming namelijk: Auschwitz en Birkenau. De wekker ging al om zes uur, het ontbijt stond (na enige overredingskracht van onze reisleider Jan Willem) klaar vanaf half zeven. Het zou ongeveer anderhalf uur rijden naar Museum Auschwitz, zoals het kamp tegenwoordig heet, gaat al om acht uur open. Op dat tijdstip zou je nog rustig kunnen rondlopen voordat er busladingen met Japanners arriveerden. Andere reden dat wij vroeg vertrokken: het roadbook gaf aan dat de totale rijstijd vandaag 10 tot 11 uur kon zijn omdat de hele route ons over de binnenwegen zou voeren èn het Hilton Hotel in Budapest waar wij overnachten slecht bereikbaar is.

Zo gezegd zo gedaan: wij vetrokken om zeven uur in de regen (mooi weer zou achteraf niet gepast zijn) naar Auschwitz. Wij arriveerden daar (de regen was gelukkig gestopt) inderdaad voor de Japanners. Wel stonden er veel schoolkinderen druk kletsend en lachend met elkaar voor de ingang te wachten op een gids. Wij besloten zonder gids te gaan. Het is heel wat om te zien aan de hand van de foto’s, de zuilen met veel individuele verhalen er op, en de stille getuigen wat er zich hier in de oorlog heeft afgespeeld. Woorden schieten te kort en mijn foto’s spreken voor zich.

De schoolkinderen die wij onderweg weer tegen kwamen waren muisstil geworden en liepen met bedrukte gezichten over het terrein, net als wij.

En wij dachten dat Auschwitz al erg was om te zien, toen wij in Bikenau kwamen werd alles nog veel realistischer, het kamp waar de grote gaskamers en crematoria waren. Totaal 450 barakken waar eerst 600 mensen sliepen en later 1.000 mensen per barak (totaal bijna een half miljoen mensen). Dan is er De spoorlijn die dwars door het kamp loopt en eindigt bij de gaskamers en crematoria.

De Duisters hebben aan het eind van de oorlog geprobeerd te kampen te vernietigen, wat niet gelukt is met uitzondering van wat houten barakken en de ovens met de crematora, de ruines zijn daarvan nu de stille getuigen.

Over de rest van de dag kan ik kort zijn, regenachtig, wegversperringen, weer werk aan de weg, oneindig achter vrachtwagens blijven hangen. Maar gelukkig was de ontvangst in het Hilton in Budapest een aangename verassing en hebben wij een prachtig uitzicht over de stad. Het diner en de wijn waren heerlijk en wij zijn weer klaar voor de dag van morgen.

Wij hebben vandaag Tsjechië, Polen, Slowakije en Hongarije gezien en morgen is Roemenië onze eindbestemming.

Nog een kleine voetnoot: wij rijden illegaal rond in Hongarije, want het huisje met de aanduiding “VIGNET” waar wij ons moesten melden om de auto te lagen registreren ) zijn wij blijkbaar met een bloedgang voorbij gereden tijdens de grenspassage van Slowakije naar Hongarije. Het is nu bijna elf uur en gaan wij nog even het hotel uit om van het mooie uitzicht te genieten en ons daarna mentaal voorbereiden op de dag van morgen.

Tijdens de briefing gistervond advisseerde Jan Willem ons om uit te slapen omdat de route vandaag niet lang zou duren en het eerste gedeelte via de snelweg van Praag naar Brno zou zijn, en in Ostravice waar ons hotel ligt niet veel te doen is. Wij zijn om 09:15 aan het ontbijt gegaan en hadden deze extra tijd even goed gebruikt om mails en telefoontjes te beantwoorden (want Peter werkt gewoon door tijdens deze reis).

Praag uit komen was een excursie op zich, want deze stad is ten aanzien van het verkeer wat er rijdt en het aantal toeristen wat er dagelijks komt nauwelijks op berekend.

De snelweg tot aan Brno was weinig spannend te noemen, maar het schoot met de kilometers wel lekker op (we hebben er na vandaag ong 1.400 van de 10.000 km op zitten, dus wij klagen even niet) en daarbij beloofde de laatste 120 km een mooie route te worden. Even dachten we dat het weer om sloeg want de temperatuur zakte van 19 naar 12 gr. Echter zodra wij de snelweg verlieten naar Brno kwam de zon weer door en werd het weer aangenaam met 22gr. Ook deze dag typeerde zich door wegwerkzaamheden en tijdelijke stoplichten op de route.

Tijdens deze rit hebben we ook een tiental kilometer door Slovenië gereden, onderweg nog even een paar plaatjes geschoten (peter met de Sigma en ik met mijn Iphone) om uiteindelijk weer in Tjsechië bij ons hotel The Green aan te komen. Het hotel ligt aan een prachtige golfbaan en wij overnachten in houten chalets.

Het is hier inderdaad heel anders dan in het drukke Praag, maar zeker niet minder aangenaam. Ik ben er trouwens net achter gekomen dat ik mijn Iphone 5 lader in het hotel in Praag aan de kamermeisjes heb gedoneerd, en moet ik er één bij een teamlid lenen totdat ik morgen in Budapest een Apple store heb gevonden.

Morgen staat er een lang en indrukwekkende tour op het prpramma en gaan we via Auschwitz naar Budapest.