Vandaag stappen wij na het ontbijt in een minivan om een dagje Teheran te doen met onze Iraanse gids Hossein. In de lobby nemen we vast afscheid van Koen van team Smits, en overtreden Sandra en ik weer de regels en door hem een hand en drie zoenen te geven. Onderweg naar onze 1e stop, het paleis van de 1e Shah van Perzië wat nu een museum is, vertelt Hossein het één en ander over Iran. In het kort: langste boulevard in Teheran = 25 km, waarlangs 90.000 Platanen staan. 72 miljoen inwoners in Iran, 17 miljoen in Teheran overdag en 9 miljoen in de avond, 3 miljoen auto’s. hoogst gemeten temp in woestijn 71 gr en – 38 laagste temp. Teheran ligt in een aardbevingsgebied en binnen nu en ….  komt er een grote verwoestende aardbeving. Ik ben blij dat wij morgen naar Isfahan gaan. Inmiddels zat Peet met zijn ogen dicht, en toen iemand hem zeij dat dit niet netjes naar Hossein is, zeg hij “dit is Japans luisteren, die doen dat allemaal tijdens een excursie”. Aangekomen bij het S’ad Abad museum moeten wij via een best wel lange oprijlaan omhoog lopen. Eerst naar het automuseum. Foto’s mogen er niet gemaakt worden, en daar komt mijn, bij de challengers inmiddels ook beruchte iPhone 5, wel weer van pas, geluid op stil en …. Ik bega mijn 2e overtreding van vandaag….

Daarna naar het museum van de Omidvar broers. Deze twee Iraanse broers zijn in de jaren vijftig in 10 jaar met twee motoren de hele wereld over gegaan (een beetje zoals wij maar dan primitief). Nu hadden wij gister tegen elkaar gezegd, dat wij 1 museum wel genoeg vonden en hier eigenlijk niet veel zin in hadden, maar het was inderdeel van deze lokatie dus vooruit. Een aantal kochten nog een boek als aandenken. Wij niet, was in het Engels en Peet heeft 2 boeken gelezen in zijn leven (de Happy hooker en bio van Richard Branson) punt. En ik: we hebben nog boeken zat die we ook niet gelezen hebben. Op naar het huis van de Sjah, stoffen sloffen om je schoenen en eental kamers bekijken en vooral niet fotograferen.

Als wij uiteindelijk weer beneden zijn, dit ging een stuk makkelijker dan naar boven, horen we dat één van de twee Omidvar broers in Teheran woont en op weg is naar het museum, en zijn boek komt signerern. Dit kan een uur duren en wij besluiten een kopje koffie te gaan drinken.

Bij terugkomst was ons beloofd dat wij met de bus die heuvel op mochten, deze liet op zich wachten en ze gingen lopen! Peet en ik keken elkaar aan en tegelijkertijd zeiden we: ik ga echt die heuvel niet meer op!!! Na 10 min kwam er een groene bus en gingen alsnog naar boven, daar stond de man (Dik 80+) heel enthousiast in goed Engels wat anecdotes van hun reis te vertellen, zijn broer woont al jaren in Chili. Wij vonden het toch wel bijzonder nu, kochten een boek en hij zette zijn handtekening erin. Ook gingen we als groep met hem op de foto, die komt later via Sigi van Team Desert Foxx. JW vertelde dat hij en Hossein al een aantal maanden geleden geprobeerd hebben om met hem in contact te komen, omdat wij een beetje in hun voetsporen treden, maar dat was niet gelukt. Vanmorgen hebben JW en Hossein dit via de mensen van het museum gevraagd, en hij bleek er zelf nog nooit geweest te zijn. Wellicht komt daar nu verandering in.

Bij de poort van het museum vroeg Sandra of ze met twee Arabieren op de foto mocht, ik dacht oeps, want tot nu toe hebben wij toch wel gemerkt, dat de wat oudere mannen hier niet gediend zijn van directe dames. Ze knikken echter vriendelijk en zeggen “yes, of course”. De heren komen uit Dubai en wij vertellen dat wij zaterdag naar Dubai komen, en zeggen wij hopen dat jullie ons land mooier vinden Iran.

Wij waren ook in de veronderstelling dat dit het paleis van de Shah van Perzië was, die met Farah Dibah getrouwd was. Maar dit paleis ligt in een ander gedeelte van Teheran, is gebouwd in de jaren zestig en is ook te bezoeken. Iedereen wilde dat ook graag zien en was erg interressant en meer een huis dan een paleis zoals je zou verwachten.

Daarna werden we naar een biologisch restaurant gebracht door Hossein, waar we dit geen rijst en kip of lam hebben gegeten, maar heerlijk Spagetti alioli en vegetarische groenteschotel. Toen nog even de bazar bezocht kwamen we nota bene met een Iraans echtpaar in gesprek kwamen die in Arnhem wonen en op vakantie en familiebezoek waren. Ze werken allebei bij Intratuin!

Terug in het hotel lag de schone was klaar en pakken we alles weer in om morgen weer te gaan rijden. Teheran kan van onze bucketlist, leuk om gezien te hebben, en het verkeer is ook een belevenis, maar hier zullen wij niet nog een keer naar toe gaan.
Als eerste rijden we naar het graf van Ayattolah Khomeiny daarna ong 500 km en om 16:00 uur een mini excursie in Isfahan.

De naam Hamadan zou doen vermoeden dat in deze stad en/of hotel een Hamman zou zijn.
En bij aankomst in het hotel waren wij blij verrast.

Nette lobby, beetje kitsch en kunst, tot zover alles ok. Ook supersnel internet. Daarna naar de kamer met een ouderwetse sleutel met ons kamernummer 404 aan een hanger. Tot nu toe in elk hotel met een sleutelCard. En wat bleek wij zouden hier de zwaarste etappe krijgen. Gelukkig blijven wij hier maar 1 nacht. (De bank stond trouwens op de gang)

Om 20:00 uur met 5 taxi’s naar het restaurant, in een kelder wederom met PL sfeerverlichting. Patrick kreeg van team Toonen een zakje groene pepers, van Sandra en Erwin en portemonnee en van Wouter en Sigi een koud blikje Amstel bier!!!!  Hij heeft nog een paar blikjes overgehouden en nu maar hopen dat hij niet aangehouden wordt. Hij had het blikje afgeplakt met zwart ductape. Vooraf linzensoep, en daarna rijst met kip enz. Ik nam aubergines ipv kip en er maakte Iraneese nasi van. Bij de vierde hap:  jakkes en lange zwarte haar die ik ondanks het mooie licht niet had ontdekt. Ik was uitgegeten. Alle andere challengers hadden heerlijk gegeten. Dus dan morgenochtend maar een goed ontbijt.
Volgens mijn navigatieskills hadden wij niet lang in de taxi gezeten en konden we makkelijk teruglopen. Want dat stilzitten in de auto is toch een aanslag op je spieren. Ik stelde het voor en iedereen, sommigen hadden wat overredingskracht nodig, was het ermee eens. JW bestelde de taxi’s af en Alfons voorop met de maps.me app op zijn telefoon. Het was inderdaad maar 1,5 km lopen en zo zagen we ook nog wat van Hamadan. Bij terugkomst in het hotel stond de jarige Patrick nog een verrassing te wachten. De mensen van het hotel hadden een verjaardagstaart voor hem. Toch nog wat lekkers bij de thee, ik was allang blij. Ondanks de staat van de kamer was het bed prima. Plassen was een uitdaging midden in de nacht, gewapend met mijn IPhone lampje op naar de luxe badkamer. Mijn voeten voelden een plakkerige vloer en probeer dan maar eens geconcentreerd gehurkt te blijven balanceren boven het gat. Trots op mezelf dat dit gelukt was kroop ik weer in bed.

Om 07:30 ontbijten en ook hier in de kelder. En een betere plek voor dit ontbijt was er ook niet.
Dat wij allebei eieren hebben genomen is alleen dat je het ei zelf mag pellen, want het gele doekje, in NL wel bekend als het dubro aanrechtdoekje? Wat op de eieren lag, had bij ons in de vuilnisbak gelegen. Snel vergeten in de auto en op naar Theran. Vandaag loopt de route langs de skigebieden van Iran. De grote uitdaging wordt de weg naar het hotel midden in het centrum van Theran. In een stad met meer dan 18 miljoen inwoners zal het verkeer nog chaotischer zijn. Het verhaal van de route van vandaag volgt morgenochtend nu heerlijk in bad in een mooie luxe hotelkamer.

Vandaag staat er in het roadbook: uitslapen of Hamadan bekijken!

Uitslapen kunnen we niet want we zitten in de Challenge flow!!! Dus gaan we op tijd ontbijten maar vergeten Patrick te feliciteren met zijn verjaardag. De dames gaan nu zwaar in overtreding en zoenen hem in het openbaar, wat niet mag in Iran. Omdat mijn Ipad nog niet meewerkt en rijden we achter de Jarig aan. Bij de 1e benzinepomp wordt het een gezellige boel en in no time staan bijna Challenger er ook. Patrick en wij hebben mazzel, onze tanken zijn vol maar dan schijnt de diesel op te zijn. Wij rijden door en bij een kraampje langs de weg trakteert Patrick op een mandje aardbeien en een schaaltje pistachenootjes (Iran is de grootste exporteur van pistachenootjes en wij willen proeven hoe ze smaken, omdat er een ander smaak aan schijnt te zitten). De smaak is anders maar niet verkeerd, en weer eens wat anders dan trekdroppen, gevulde koeken, winegums (die wij als echte hollanders natuurlijk hebben meegenomen van thuis). Onderweg stoppen wij nog voor een Nespresso koffiepauze, want ook Elly en Patrick hebben een machine meegenomen. Naderhand stoppen we nog een aantal keer omdat de omgeving zo prachtig is en weer mooie plaatjes schieten. Als wij het dorp Sonqor binnenrijden is het lunchtijd. Terwijl wij een restaurant zoeken rijdt er een man op een brommer mee, steekt zijn duim omhoog en als wij stoppen en vragen waar wij kunnen eten wijst hij ons de weg gaat met ons mee, weer de kelder in, en komen in een grote ruimte met veel rode pluchen stoelen. Hij legt uit waar we vandaan komen, en probeert wat te vragen aan ons. Wij krijgen weer een heerlijke lunch met linzensoep, en kip met rijst. De mensen zijn allemaal weer ontzettend vriendelijk. Patrick staat opeens aan de telefoon met iemand die Engels spreekt, en alles wilde weten van onze reis. Peter gaf de man op het brommertje en petje wat hij gelijk opzet. Later komt hij terug met een boek Iraans-Engels en leest voor: Is there anything I can help you with?

Hij nodigt ons uit om mee te gaan naar zijn huis, helaas moeten wij dit afslaan want ons hotel wacht en als wij geweten hadden dat het hotel een waanzinnig snelle internetverbinding. Als wij arriveren zitten Alfons en Koen al in de lobby. Ik mail mijn twee laatste verslagen naar Joyce en stuur de foto’s door en al gauw zitten alle challengers in de lobby aan de thee en achter internet soms met Ipad, telefoon en laptop tegelijk. En peter doopt de ruimte om tot Stiltegebied net als in de bieb. Morgen staat Tehran op het programma en daarna een rustdag ook in Tehran. Voor ons betekent dat weer een wasdag want de voorraad schoon goed is op. Vanavond eten wij opnieuw buiten het hotel en worden opgehaald met een bus. Wij zijn benieuwd of het weer een kelder is en of we weer kip, of lam (niet te verwarren met islam) met rijst krijgen.
Vanaf vandaag zien wij ook meer pinquins (dames met zwarte jurken) in de steden. Dan is er ook nog een fenomeen dat zijn blauwe autootjes. Ze rijden hier overal in het rond, met lege kratjes, met volle kratjes, met een dichte kabine, met een laadbak, het lijken een soort van Gemeentewerken Iran.

Tot zover en morgenavond hopelijk weer internet. Joye, bedankt voor het verwerken van onze verslagen xx.

Vandaag een echte Challenge etappe 550 km waarvan 40 km onverhard. Terwijl ik naar beneden wil en ongesluierd de gang op loop, roep Peet je vergeet wat!! Ik moet dus nog even wennen aan mijn nieuwe klederdracht. We zitten in Koerdistan rijden op sommige wegen tot ong 10 km afstand van de grens met Irak. Advies is om in colonne te rijden omdat er ook veel politieposten onderweg zijn en Hossein een vergunning bij zich heeft dat wij mogen rijden in Iran. Als wij wakker worden horen we al dat het verkeer in Urmia goed op gang komt. We moeten vanaf de parkeerplaats van het hotel de straat oversteken en ipv rechts links, volgens de regels, gaan we rechtdoor talud over en linksaf, om zo een stuk af te snijden. Hossein speelt verkeersagent door het verkeer tegen te houden. Dat lukt gelukkig, maar op weg naar de 1e beste bezinepomp, dat we team Tosti 1 en de assistentie al snel kwijt zijn. Het verkeer is zo chaotisch Parijs valt hierbij in net niet. Verkeersregels gelden hier volgens het recht van de brutaalste.

We hebben de 27mc bakkies in de auto en die bleken later vandaag een uitkomst te zijn. De brandstof is hier zo goedkoop dat wij voor 80 liter diesel ong € 14,00 kwijt waren. De assisentie voegt zich weer bij ons, en team Tosti 1 laat weten op zichzelf verder te rijden.

Iran is zo anders dan Turkije, de mannen lopen in pofbroeken, of jumpsuits met pofbroeken en een zwarte band om hun middel, de vrouwen kleden zich hier met veel kleuren, en ook zien wij meer mannen met hoofdoeken. De auto’s gaan weer 25 jaar terug in de tijd en de huizen zijn vierkant met platte daken en vaak van klei. Het landschap is hier veel droger dat blijt wel uit en vlakte groter dan het IJsselmeer, wat compleet droog ligt. Het verhaal gaat dat dit water is wegelopen nadat er peilers zijn geslagen voor een brug, maar niemand gelooft dat eigenlijk. Onderweg worden we aangehouden bij een politiepost en Hossein praat met de hoogste in rang en mogen daarna allemaal doorrijden. Ze groeten ons allemaal vriendelijk en eigenlijk is dit bij elke controle zo, en zeggen in gebrekkig Engels welcome. De auto’s op de route seinen met hun lichten, de mensen steken hun duim in de lucht , zwaaien uitbuding naar ons, kinderen kijken soms zo verbaasd, want zulke auto’s hebben ze nog nooit gezien. Op een top stoppen we voor een fotomomentje en er stoppen ook 2 Iraanse 4×4 autotjes en maken wij foto’s van hun en zij van ons.

We lunchen gezamelijk in Baneh (opong 5 km met de grens van Irak) nadat we eerst een straat compleet vastzetten met onze auto’s. We eten kip of lam met rijst en terwijl wij eten, sleutelt Wouter aan de mini. Over de toiletten in Iran valt niet veel goeds te vertellen en daar zal,ik het verder bij laten, Wij gaan weer op weg en JW zegt dat de route vanaf nu op eigen gelegenheid kunnen afleggen. Deze zou in Baneh blijven voor wederom een reparatie aan de mini en zou achter ons aan rijden. Omdat mijn Ipad het niet meer doet sinds gistermiddag en de Garmin hier niet werkt, besluiten wij achteraan te rijden en te volgen. Wij blijven met 5 auto’s bij elkaar rijden en op het gedeelte Offroad blijkt het roadbook niet meer te kloppen met de situatie van 3 maanden geleden. Het blijkt een mooie en uitdagende route om te rijden en de RR voelt zich prima thuis op deze weg. Ook de anderen vinden dit uitstapje leuk om te doen en we maken allemaal mooie foto’s en fimpjes van het rijden en elkaar. We moeten helaas terug rijden en besluiten de kortste route over de weg te kiezen. Want het hotel is nog ong 400 km verder. Het schiet niet echt op in Sonnatech is een weg afgesloten en moeten wij dwars door de stad, en dit wordt weer een beproeving. Het is een complete chaos op de rotondes en wij raken elkaar kwijt. Gelukkig brengen de bakkies uitkomst want na “breaky break” overleg sluiten we allemaal weer aan. Inmiddels wordt het donker en wat volgt zijn bochten, bochten en nog meer bochten, met vrachtverkeer (veelal tankwagens, waarschijnlijk met brandstof voor Irak) want deze rijden allemaal richting grens. Onze autos’s blijven zo goed en zo kwaad als het gaat bij elkaar in de buurt, en een aantal inhaalmanouvres kunnen net of eigenlijk net niet. Wij komen rond 21:00 uur in het hotel aan, en konden nog aanschuiven bij het buffet. Er werd speciaal voor ons nog gepaneerde kippenvleugeltjes met sesam gemaakt en die smaakten prima. Na het diner probeerde ik mijn verhaal op het blog te zetten, maar helaas. Ook het Iraanse kaartje van Danial werkt helaas niet. Facebook is verboden en andere sites worden geblokt, ook de onze, als ik de site open krijg ik een Iraanse website te zien. Ik hoop morgen in het volgende hotel meer geluk te hebben en ga proberen te tekst naar Joyce te mailen en foto’s via whatsapp naar haar te sturen om jullie op de hoogte te houden tot Dubai, want daar is weer persvrijheid en wapperende haren (voor zover dat kan bij mij).

Hier nog twee foto’s gemaakt door Elly:

Terwijl wij met de lift van de 7e verdieping onderweg waren naar de eetzaal op de 1e etage, stapten er op de 4e twee politieagenten in, compleet met  wapenstok en kogelvrijvest. In de eetzaal aangekomen wemelde het  van de agenten en ook in de lobby zat het vol met de mannen met blauwe pakken legerlaarzen, helmen en schilden. Er waren wat onlusten in de buurt geweest en zij waren hier uit voorzorg. Vandaag een korte route en wachtte ons de grensovergang naar Iran. In het roadbook stond een hele procedure, maar JW vond het verstandiger om deze laatste etappe in colonne te rijden en de grensprocedure gezamenlijk te doen? Wij zouden bij de grens verzamelen omdat er nog een aantal moesten tanken. Overigens was de route erg mooi en reden een gedeelte op 2.600 m, we zagen zelfs wat sneeuw op de toppen liggen.

Bij de grens aangekomen bleek het erg rustig te zijn in tegenstelling tot de vorige keer dat JW hier was 3 maanden gelegen, om de route voor te rijden, in de mini. In colonne was vandaag het toverwoord, allemaal uitchecken bij de grenspost van Turkije, dan doorrijden naar de grenspost van Iran, allemaal de auto uit en met paspoort en autopapieren een gebouw in, gelukkig had JW dit al eerder gedaan, en was dit allemaal vrij snel geregeld. Auto weer in verder rijden naar een container met loket om de carnet de passage (officiële documenten voor de auto) te laten controleren stempelen, en we konden doorrijden, dachten we!  JW kwam “nog even” het carnet de passage halen, want er moest nog een stempel op, dat was de gids (Hossein, die deze week met JW meerijdt en ons begeleidt, met de taal, en alle andere zaken) even vergeten. Dit was een streep door de rekening want al met al hebben we er drie uur over gedaan om uiteindelijk naar het hotel in Urmia te kunnen rijden. De auto’s/busjes/vrachtauto’s die de grens van Iran naar Turkije passeerde maakte elkaar het leven flink zuur, want ritsen daar hebben ze nog nooit van gehoord. Allemaal tegelijk door een flessenhals, met soms een mm tussen de bumpers. Het maakte het wachten voor ons iets om de tijd te doden. Ook kwamen er mannetjes met dikke pakken Iraans geld, die probeerde ons van onze euro’s dollars en Turke Lira,s af te helpen. Gelukkig had Peter dit al thuis geregeld met Danial , zijn Iraanse vriend, die in ons nieuwe huis al het natuursteen heeft geleverd.

In het niemandsland tussen Turkije en Iran, kwam dan ook het moment voor de dames om de hoofddoek om te doen. Ik was er heftig mee aan ’t stoeien, keek naar een afbeelding van Khomeini en mijn tulband was een feit. Ook hoorde ik dat er totaal geen vrouwelijke vormen zichtbaar mochten zijn, en mijn safariblouse (die ik speciaal voor deze gelegenheid gekocht had) was dus te kort!!! Die blouse kwam namelijk niet onder mijn billen, en de safari afritsbroek was ook te strak bij de billen.

De rit naar het hotel was niet al te lang en konden wij nog even de stad in om onvrouwelijke kleding te kopen.  We gingen samen met Sandra en Erwin op pad, en ik kreeg t gevoel dat iedereen keek, zag er ook best stom uit: een vrouwelijke Indiana Jones met een hoofdoek op. We hebben eerst allebei zo’n zwarte jurk met kapuchon gepast, maar dat vonden we ook weer te ver gaan. Uiteindelijk vonden wij een zaak waar ze een soort van linnen regenjas/jurk/blouse met riempje hadden en heb er maar gelijk 3 gekocht met bijpassende hoofddoeken, want we zijn hier 9 dagen.

Het diner was dit keer buiten het hotel en kwamen in een kelder terecht waar nota bene een herhaling van Nederlandse wielerwedstrijd op TV te zien was. De restaurants en hotel hebben hier allemaal heel gezellig licht in de vorm van PL lampen wat zo wit is dat je ogen er pijn van doen. Voordeel is wel dat je goed kunt zien wat er op je bord ligt. Het eten valt ons tot nu toe erg mee, veel rijst, kip, lam, en brood (vraag mij af of we dat aan het einde van de week ook nog vinden).

Dit bericht is niet vanuit Iran gepost, maar vanuit Nederland. Websites zoals Facebook en WordPress worden in Iran geblokkeerd. Maar gelukkig kan ik m’n ouders een handje helpen!

Er was iets aan de hand in het hotel, deze ochtend. Er liepen mannen in donkere pakken, met oortjes, en wapens (al was dit niet zichtbaar) maar toch. Gisteravond paseerden wij bij het binnenrijden een witte geblindeerde bus, onder begeleiding van diverse auto’s. In de ontbijtzaal waar wij zaten hoorden op een gegeven moment een knal. Alle mannen in pakken stonden ineens op scherp. Wat bleek: de schaal met scrammbled eggs was ontploft, en één van die mannen zijn pak zat helemaal onder. Met veel bombarie werd de chefkok erbij gehaald en die arme kleine man met te grote koksmuts, werd ter verantwoording geroepen. Later bleek dat de premier van Turkije, in ons hotel verbleef en op verkiezingspad in de Koerdische regio is.

Na verder rustig ontbeten te hebben, gingen wij om 07:30 op weg naar Nemrut Dagi, een grafheuvel in de vorm van een pyramide op de top van een 2.150m berg, waar koning Antiochus begraven ligt. Voor de hele geschiedenis lees: wikipedia. Terwijl wij op weg waren kregen wij een sms van JW: Beste Challengers,

“Afgelopen nachten is het onrustig geweest in Diyarbakir. Er zijn doden gevallen. De protesten van de Koerden richten zich tegen de Turkse regering die weigert in te grijpen in Syrie om IS te verdrijven. Alle problemen doen zich ’s nacht voor. Volgens de route rijden we door deze stad. Ik zal me op de hoogte brengen van de actuele situatie en jullie berichten. Houd je telefoon in de gaten!”

Aangekomen bij de Nemrut Dagi, bleken wij op dat moment de eerste toeristen, en volgens mij, op de andere challengers Sandra, Erwin, Alfons en Koen na, ook de laatsten die dag. Op deze hoogte is het uitzicht echt spectaculair en de beelden indrukwekkend. Na mooie foto’s gemaakt te hebben, waarvan zelfs een paar (illegaal) tussen de beelden, zijn we met de rest van de groep een rondje gaan maken op de het terrein en de bewaker die ook een paar woorden Engels sprak legde kort wat uit over de geschiedenis. Inmiddels waren er weer berichten van JW: “De situatie in Diyanbakir is rustig. De weg door de stad is een 4 baans snelweg. Alles overwegende lijkt het de verstandigste optie om deze weg door Diyanbakir af te leggen, volgens het roadbook dus. Omdat veiligheid voorop staat, verzamelen we allemaal nadat we de pont hebben genomen en leggen met elkaar de route tot voorbij Diyanbakir af. Zorg dat je radio is opgeladen!”

Terwijl wij langzaam afdaalden, vroegen enkele koerdische werklieden aan Erwin of hij water wilde halen 5 km beneden bij het toegangshek. Hij kreeg drie jerrycans in zijn handen geduwd en ging samen met Koen in zijn landrover de steile offroad route af. De werkmannen boden ons heel gastvrije thee aan, die op dat moment vers gezet werd. Alfons en ik liepen richting de caravan van de beheerder (hij slaapt er 4 dagen achter elkaar) en hebben ook nog foto’s van het interieur mogen maken. Na de thee werden wij uitgenodigd nog om wat mee te eten, het eten simpel maar heel smakelijk. De koerden zijn erg aardige mensen.

Inmiddels hoorden wij dat de mini van JW problemen had, en ondereg terug naar de stad was voor reparatie, en dat dat de rest van de challengers niet naar boven kwamen. Ondertussen weer een bericht van JW: “Bij nader inzien is het beter Diyarbakir volledig te vermijden. Dat betekent dat we na een bezoek aan Nemrut Dagi (een must see). Terugrijden naar de D300 en vervolgens via de steden Elazig, Bingöl en Tatvan naar Van rijden. Op deze manier komen we niet in de buurt van de stad waar de problemen zich concentreren”.

Dat terugrijden betekende voor ons bijna de hele route van vanochtend, ruim 85 km over een bochtige weg door de bergen weer te rijden, en de route van vandaag werd ipv 625 km ruim 750 km. Er zat helaas niets anders op. Terwijl wij onderweg waren en hoe meer wij de richting van Diyarbakir kwamen hoe meer gepantserde legervoertuigen, waaronder zelfs een aantal tanks en gewapende mannen met kogelvrije vesten zagen verschijnen. Onze route lag ongeveer 100 km boven deze stad. Buiten de aanwezigheid van leger en voertuigen hebben wij totaal niets gemerkt van alles wat er gaande is in Turkije, behalve wanneer we naar het nieuws kijken.

Bij aankomst in het hotel, zaten er al een aantal aan het bier en wij schoven aan om van ieder zijn beleving van de dag te horen. Robert bleek op dat moment bij de kapper in het hotel te zijn om zich te laten scheren. Op een gegeven moment hoorden wij een vreselijk kreet! Wat doen de kappers nameleijk hier: een watje met warme hars in de neus plakken en deze als de hars hard is geworden er uit trekken!!! En omdat er twee neusgaten zijn…… Kwam er dus nog zo’n ijselijke kreet. Dat weerhield een aantal van onze ‘stoere’ mannen (waaronder ook Peter) er niet van om ook naar deze kapper te gaan.

Ik moet er wel even bij vermelden dat Peter geen kik gaf (ik ben bang dat hij dat wel doet als hij deze foto ziet).

Toen JW om 21:00 eindelijk met de gerepareerde mini aan kwam, bleek hij ook een geblindeerde bus gezien te hebben die middag, met nog meer beveiliging erbij (waaronder drie mannen, type Rambo en bewapend) op het dak van deze bus en president Erdogan vrolijk door het raam van deze bus zwaaiend naar zijn onderdanen.

Morgen laten wij Turkije achter ons en zetten de reis voort in Iran. Daar staat ons een hele procedure te wachten bij de grens, en als klap op de vuurpijl, dresscode voor de heren: lange broek en shirt met lange mouwen, en voor de dames: lange broek, shirt met lange mouwen, géén decolleté en een hoofddoek. Wij blijven 9 dagen in Iran en alleen op de hotelkamer mogen wij zonder hoofddoek rondlopen. En als laatste, maar zeker niet de makkelijkste, regel: geen alcohol !! Dit is ten strengste verboden in Iran en ook niet verkrijgbaar. Daarom hebben wij ons de laatste biertjes en wijntjes vanavond goed laten smaken.

Het internet schijnt in Iran niet al te best te zijn of heel langzaam, dus voor de komende 9 dagen zal de berichtgeving dan niet zo uitgebreid zijn, maar een foto van de dames met hoofddoek komt er zsm.

De wekker ging om kwart voor vijf, snel douchen aankleden en naar de lobby, waar we allemaal verzamelden om opgehaald te worden voor een ballonvlucht bij zonsopgang over het gebied van de grotwoningen.
Eerst een kopje koffie en voor de liefhebbers ontbijt. Wij zagen nog 5 andere busjes waaronder ook Japanners (die zitten dus echt overal). Bij aankomst op de op de vertrekplaats was het nog donker en zagen wij een stuks of vijf ballonnen al vertrekken of nog gevuld worden met propaangas.

Al gauw zagen we er nog meer en konden al gauw de tel niet meer bijhouden. Toen wij opstegen werd het al iets lichter en aan de horizon zagen wij wel 100 ballonnen, sommige al hoog in de lucht, sommige nog op de grond, of vlogen laag over het grotwoningen. Dit uitzicht was zoooo spectaculair en prachtig. De foto’s spreken voor zich. Er stijgen er 100 tegelijk op en na een uur nog eens zeventig. Ze vliegen ongeveer 300 dagen per jaar bij zonsopgang en 25 dagen per jaar ook in de middag.

De tocht met de vrouwelijke piloot (ik zal de door de mannen gemaakte grapjes achterwege laten, laten we zeggen dat ze erg aardig was) duurde wel een uur en de mand maakte een mooie landing precies op de aanhanger, waar de balonnen op vervoerd worden. Daarna kregen wij een glas champagne, aarbei gedipt in chocolade, een koekje, een pet, en een foto van de groep ((hoe toeristisch kun je doen tijdens een rally om de wereld) Het was een onvergetelijke ervaring.

Na nog een ontbijt in het hotel, weer op pad voor na een mooie rit van 200km over mooie wegen, bergen (hoogste punt vandaag 1.880m) en landerijen, verzamelden wij voorbij Saimbeyli, voor een gezamelijke offroad gedeelte, door kleine dorpen, over passen, en langs diepe valleien.
Maar niet voordat: ik in de stress bij JW om hulp vroeg omdat mijn app Maps.me op de Ipad juist daarvoor was uitgevallen, en wij daardoor eerst voorbij het ontmoetinspunt waren gereden. Helaas was er op dat moment niets aan te doen, was ook niet erg want we zouden in colonne over deze route gaan rijden ivm kans op lekke banden enz. Peter en Joe hadden inmiddels een Kebab tentje ontdekt en Peter zag dat hij driftig uien aan het snijdene was, bestelde voor een ons samen een opgerolde pannekoek gevuld met kip, tomaat, ui en geheime kruiden voor de prijs van 3lira =€1. Snel volgde alle challengers zijn voorbeeld en iedereen genoot van weer een uitstekende Turkse lunch.

De rit was erg mooi, geen pech, schade of lekke banden opgelopen, onderweg nog even een Turkse familie op de foto gezet. Oma was ribbetjes aan het BBQen. En daarna volgde nog een rit van ongeveer 200 km naar ons hotel.
Wij zijn benieuwd hoe het vanavond met het diner gaat aflopen!!!
Morgen vertekken we om 07:30 om wederom naar een berg die op de wereldergoedlijst van Unesco staat (Nemret Dagi) een grafheuvel in de vorm vsn en pyramide met kolossale sculpturen.

Na de mini excursie bij het klooster zijn we samen met de RR nog een aantal kilometers off road gaan rijden, wat nog een paar mooie plaatjes opleverde. Bij aankomst in het hotel konden we gelijk aanschuiven bij een deel van de challengers voor een biertje en rosétje en even napraten over de mooie dag.
Het diner die avond was een verhaal apart. Wij eten tot nu toe in elk hotel á la Carte of een keuzemenu. Deze keuken en het bedienend personeel is ingesteld op buffet. Na veel inspannend overleg door JW, kregen hij het toch voor elkaar dat we Á la Carte konden bestellen. We kregen met 16 man 6 menukaarten en de ober kwam direct bij degene staan die probeerde een keuze te maken. De goede man sprak twee woorden Engels (Yes en No) en had deze kaart waarschijnlijk nog niet gezien. Toen het uiteindelijk gelukt was, dachten wij tenminste tot de voorgerechten kwamen. Daar ging het al helemaal mis, maar met onderling schuiven van de borden salade en soep kwam dat nog redelijk op zijn pootjes terecht. Alle dames hadden (zonder dit van elkaar te weten) pasta besteld 1 x spagetti en 3 Penne, allemaal met een andere saus (dat was teveel voor de goede man) hij kwam 3x terug bij mij met de menukaart en vroeg wat er besteld was. Het duurde nogal even en het bleek bij de mannen ook mis gegaan te zijn. Medium rare werden Schoenzool en wij kregen allemaal pennen met gorgonzola! De dames konden er nog wel om lachen want het smaakte prima, helaas sommige heren, waaronder Robert werd pisnijdig en ging verhaal halen. Hij probeert de Turken ook goed Engels te leren als iemand hem vraagt bij het afruimen: are joe finniss? Zegt hij steevast: NO I’AM DUTCH.
Allemaal vroeg naar bed want de wekker ging om kwart voor vijf voor onze excursie van die dag: Ballonvaren bij een opkomende zon in Cappedocia!!!

Wij vertrokken na het ontbijt om 08:00 en hadden om 09:00 uur en gezamelijke excursie bij Catalhöyük. Mooi om gezien te hebben, en natuurlijk wat plaatjes geschoten, omdat wij er toch in de buurt waren, en omdat het op de Wereld erfgoedlijst van Unesco staat, en het van onze Bucketlist af kan, de lijst met dingen die je gedaan wil hebben voordat je je laatste adem uitblaast. Yvon (de zus van Peter, hoor ik nu al zeggen als ze dit leest: gatver zeg niet van die enge dingen). Maar om in een bloedhete tent, de hele dag met een kwastje steentjes borstelen, en botjes en andere resten vinden spreekt ons niet echt aan.

Terwijl wij met z’n allen bij een bord met uitleg aandachtig stonden te lezen, verbrak Peter de stilte en zei: Ooh, hier heeft Ils ook last van….. Iedereen moest lachen, erop stond een afbeelding van een hand met een gat!

Wij zijn beland in het gebied van, zoals de Nederlanders de Turkse plattelandsbewoners noemen: de berggeiten!. Het hoogst bereikte punt vandaag was 1.866 m en het uitzicht onderweg is prachtig. Deze mensen wonen in zelfgebouwde stenen huisjes, die er al eeuwen lijken te staan. Vandaag ook een aardig gedeelte op een onverharde route gereden, en ook hier is veel landbouwgrond, en zijn langs velden aardappels gereden, die op dit moment met de hand door de mensen gerooid worden.

Nadat we weer op de doorgaande asfaltweg kwamen, zijn we net als gisteren bij de eerste de beste mogelijkheid, in dit geval een snelwegrestaurant, en al gauw hadden alle challengers drie tafels bezet, thee en lunch besteld, buffalo wings, salade, gegrilde tomaten, pepers, yoghurt met munt en pittige peperssaus, turks brood en thee. Het was een gezellige en drukke boel daar, maar daar zullen de andere lunchgasten vast anders over gedacht hebben. Vervolgens kwamen wij aan in de valleien waar tot de jaren 50 mensen deze grotwoningen bewoond hebben. Nu is het één van de grootste bezienswaardigheden van Turkije.

Nadat we er aan een flink aantal gefotgrafeerd hadden, zagen wij aan de linkerkant een bordje met Teslik Monestery, en besloten een kijkje te nemen net zoals Elly en Patrick. De weg werd smaller en ik vroeg mij af of we nog zouden kunnen keren. Daar aangekomen kwam ons direct een Turkse man tegemoet, die uitlegde dat het een Turks klooster uit de 13e eeuw was, er er wel 300 mensen woonden. Ook vertelde hij dat hij ons rond kon leiden voor 5 lira p.p., en wij na de tour een kopje thee bij zijn vrouw kregen aangeboden. Zo gezegd zo gedaan. Hij heeft 2x met een zaklantaarn op de muurschilderingen geschenen en 1x iets verteld over de graven en verder liepen wij zonder hem in het rond. Kortom, hij zal gedacht hebben, snel verdiend, we kregen een visitekaartje van de man (dat zag er verdacht veel uit als een vistaprintkaartje, zelf ontworpen en besteld via internet) van hem als souvenir.

Wederom laat de internetverbinding mij in de steek en ben ik genoodzaakt om het verhaal morgen af te maken. Onze wekker gaat om 04:45 uur. In het volgende verslag de reden hiervan en de rest van van dag 11….