De dag begint goed,  na het ontbijt vertrekken Kwik (Sandra & Erwin met de Landcruiser), Kwek (Peter & Ilse met de RR) en Kwak (Patrick & Elly met de Toy) aan de derde etappe, wanneer we stoppen bij het meer om een foto te maken, ziet Patrick iets vreemds aan zijn auto, het blijkt dat de Torsistangen losgebroken zijn van het chassis. Om niet te technisch te worden, Kwak moet terug naar het hotel waar Wouter & Sigi van het serviceteam assistentie moeten verlenen, en Kwik en Kwek gaan op pad zonder Kwak 😢.

Na enkele kilomometers spotten we een familie Apen en stoppen om foto’s te maken: en het lijkt wel of zo poseren voor 🙉🙈🙊

 Gaandeweg wordt de lijst  van dieren die we onderweg spotten steeds groter van: koeien, honden, kamelen, olifant, pauwen, zwijntjes, waterbuffels en nu dus ook apen. 

Als we een dorpje binnenrijden kopen we een paar bananen, in de hoop deze te kunnen voeren bij een volgend apenspot moment. Helaas is de enige ‘zilverrug’ die een banaan verorbert er één die luistert naar de naam Peter! 

Rond 11:30 stoppen we voor een koffie en theepauze en misschien een vroege lunch. Maar als wij zien hoe de koffie en thee gemaakt wordt besluiten we het bij de koffie en thee te laten en hopen we  dat we er geen onrustige darmen van krijgen.  

We rijden een gedeelte binnendoor, en zo makkelijk als het vorig jaar in Iran was om wild te plassen, zo mogelijk is dat hier. India is een heel groot land en er wonen ook heel veel mensen dus als je denkt ongestoord te kunnen gaan zitten, dan heb je een uitdaging (wat hebben die mannen T toch makkelijk).  Ook is het een heel kleurrijk land in tegenstelling tot de pinguïns (zoals ik de moslima’s met zwarte gewaden vorig jaar oneerbiedig benoemde, sorry Joyce 😁) zijn de heel kleurig geklede vrouwen hier wel gesluierd,  zij het dat hun gezicht en vooral de buik en rug ontbloot zijn. 

Na een toch weer geslaagde lunch, vraag ik of ik een foto mag maken van een dame met haar al, gemake-upte Baby, krijg ik daarna T kleintje op mijn schoot en maakt de moeder een foto van mij, met de inmiddels ontroostbaar huilende baby. 

We vervolgen onze route over de Expressway, en verbazen ons over het rijgedrag en de bijzondere taferelen: auto’s, scooters en vrachtwagens die zig zagend over drie banen rijden, de brommers en scooters die spookrijden, de te zwaar beladen vrachtwagens met grote stenen marmer, die vaak ook nog een meter achter of naast de auto uitsteken, en niet verankerd zijn, en de busjes waar je met 8 personen in kunt en deze vervolgens volproppen tot wel 20 mensen. Ze zitten op elkaars schoot op de bestuurderstoel, staan op de achterbumper tussen de achterdeur die half open staat of zitten echt als vee op de achterbank. 

Wij krijgen uit Nederland het bericht dat de Toyota Overdrive van Peter veilig terug is in Nederland en bij Garage Bert Lanser in Dordrecht volledig geserviced gaat worden en klaargemaakt voor Peter’s volgende avontuur, de Dakar 2016 editie die 3 jan van start gaat. Bert alvast bedankt dat wij van al je faciliteiten gebruik mogen maken. Onderweg spotten we een paar badende waterbuffels en de Kwek krijgt ook nog een beetje verkoeling.

Als we in ons hotel van vandaag, het Hilton arriveren, hebben we een uurtje over en besluiten om een heerlijke ontspannende massage in de Spa van het hotel te doen. Inmiddels hebben wij van Kwak het bericht gekregen dat zij weer rijden en morgen weer van de partij zijn.
Morgenochtend gaan we voordat we aan de korte 4e etappe beginnen met een kleine sightseeing in Jaipur (foto’s volgen) 

Het is hier 23:30 en drie en half uur later dan in Nederland, we zijn wat te vroeg maar willen toch onze lieve dochter Joyce die zondag 18 oktober 24 jaar wordt alvast Feliciteren 🎉met haar verjaardag 🎉en we hebben echt wel 😉 voor een 🎁 gezorgd. 😘😘😘

Voor nu welterusten en morgen weer fris en fruitig.

 Om maar even een India(nen)verhaal van JW op de Facebook site van Car Challenge te ontkrachten, de enige sporen die deze olifant nalaat op onze RR is de stof van zijn voetjes (gelukkig)!! 
Na het overheerlijke Chinees Thaise, alcoholvrije diner (wij verbleven gisteren in een door geloofsovertuigingen drooggelegd gebied) waren wij vanmorgen vroeg weer fris en fruitig (niet zo moeilijk natuurlijk) samen op pad gegaan met de Toy van Elly en Patrick en de Landcruiser van Sandra en Erwin.  Eerst een 190 km waarvan een gedeelte over de snelweg en ook gevaarlijke tweebaanswegen waar we weer van alles voorbij zien komen, koeien en ezels, die midden op de weg blijven staan, spookrijders, scooters die overal tussendoor schieten, een lesauto met rally aspiraties. Wij passeren een net gebeurd ongeluk tussen een brommer en een koe, die onder een geruit laken lag en waarschijnlijk niet omdat hij daar in slaap was gevallen. In het hotel horen wij ‘s-avonds, dat er ook een man onder zo’n lakentje gelegen had en volgens hen dat ook niet overleefd heeft.  Vlak daarna krijgt een tuk-tuk vrachtauto voor ons pech, valt direct stil en de RR moet alle remmen bijzetten om deze onfortuinlijke verkeersdeelnemer niet te raken. Natuurlijk lukt t Peter, met al zijn rally ervaring, om dit tot een goed einde te brengen en kunnen wij zonder schade verder.

 Na 190 km (wij waren gewaarschuwd dat wij voor die km stand iets moesten eten) want er zou op de binnenwegen niet veel meer te krijgen zijn) vonden wij nog een soort van wegrestaurant en vooral de gerechten op de kaart waren weg. Een karige maaltijd voor een spotprijs van 370 Rupi (5,00 euro voor zes personen) tsja dan kun je ook niet veel verwachten. De snoepvoorraad zou t die middag zwaar krijgen!! De tocht door t binnenland van India is mooi, kleurrijk en we zien zelfs bavianen onderweg. Ook rijden hier kamelen rond die een kar trekken.
 Bij aankomst in het hotel worden wij hartelijk saluerend begroet door de portier en wederom voorzien vd bekende rode stip. Aangezien wij wat in te halen hadden van gisteren doken we direct de bar in en het was snel een gezellige en drukke boel. 

Tot zover weer …. 

  
Na het welkomstdiner met de hele groep bij het 3*** restaurant van ons hotel, wat best goed was, maar niet spectaculair, en vooral de wijn en bubbels waren 3*** geprijsd!!!, vonden wij bij terugkomst op de kamer allemaal deze brief en een miniatuur, in ons geval een RR, op ons kussen. 

Na een onrustige nacht (was vast van de drankrekening) vertrok de hele stoet naar het hoofdkantoor van de WIA (de Indiase ANWB) waar we om de beurt ingezegend werden met een bloemenkrans om onze hals en rode stip en een rijstkorrel op ons voorhoofd. De directeur ontving ons vol trots op zijn kantoor en met een toespraak van hem en de Directrice van het buro voor toerisme, en ons beiden veel geluk en succes wenste met ons avontuur, werden we onder politie-escorte de eerste kilometers door het hectische verkeer, wat overigens links rijd, op weg geholpen.

  
De 1e etappe was gelijk onze vuurdoop, we hebben van alles gezien: spookrijders, heel langzaam rijdende vrachtauto’s, scooters, veel scooters, tuk-tuks, overstekende koeien (die zijn in dit land heilig, dus daar kijk je dubbel voor uit)  net gecrashte auto’s waarvan de vooruit er meestal helemaal uit lag of naar binnen gedrukt was, overigens geen gewonden gezien. Inhalen doe je, als je links rijd, rechts maar die regel geldt blijkbaar niet voor de verkeersdeelnemers in India niet. Dus rijden we de nog ong 350 km zig-zaggend over drie banen ‘snelweg’ en komen gelukkig zonder schade allemaal veilig in ons hotel aan, waar we, we noemen t vanaf nu de rode draad, of beter de Rode Stip, op ons voorhoofd geplant krijgen.

Onderweg hadden we samen met Sandra, Erwin, Elly, Patrick en Alfons en Mark, onze 1e Indiase lunch langs de snelweg genuttigd, die ons erg goed smaakte en na de 3*** rekening van gisteren extra goed in de smaak viel omdat wij nu samen voor 6 klaar waren. Er werd na de lunch een doosje met zaadjes en tandenstokers op tafel gezet, en met een lepeltje van dit anijszaad met zout krijgt men weer een frisse adem. 

Wij zijn onderweg een bezienswaardigheid en maken veel mensen al rijdend foto’s van ons of komen bij en tankstation vragen of ze met ons en de auto op de foto mogen. 

Vandaag is ook een duidelijk gevalletje van  “O moeder wat is t heet”*, want we lezen 40 graden op t dashboard, gelukkig hebben wij de airco aan en merken wij t pas als we uit de auto stappen. 

* voor de jongere lezers onder ons: dit was een geweldig grappige Engelse comedyserie over een Engelse legerbasis in India, en wij zien heel veel Indiase mensen lopen die zo uit deze serie weggelopen kunnen zijn en ook de typische bidgebaren maken en ’t hoofdschudden nadoen.
Tot zover, het links rijden valt overigens best mee…….. (T slalommen ook trouwens) 

Namasté

  
Om dit verslag maar met de, duurste deur ter wereld, in huis te vallen, dit 27 etages hoge tellende gebouw is het “woonhuis” van de derde rijkste man ter wereld, Mukesh Ambani. Hij woont hier samen met zijn vrouw en drie kinderen en hebben 600 man personeel (gem 120 personeelsleden per gezinslid) er zijn oa een bioscoop voor 50 pers, een ijsbaan, parkeerplaats voor 160 auto’s (en ik dacht dat wij al een grote garage in Nesselande hadden) ook zijn er 3 heliplatforms aanwezig, dus Peter kan, mocht hij de kriebels weer krijgen, bij zijn volgend bouwproject, wel een paar ideetjes van deze man overnemen.

Onze sightseeing, geregeld door Alfons, die vorig jaar ook bij was, bracht ons zevenen (Elly, Patrick, Sandra en Erwin) met een minibus langs de belangrijkste highlights van Mumbai (had wat mij betreft ook Boombai kunnen heten), want deze stad met 23 miljoen inwoners heeft heel veel bomen en groen. Dat starten morgen in deze hectische stad met dito verkeer, kan nog wel eens een dingetje worden, maar wij schijnen morgen met auto en al ook ingezegend te worden. 
 Ook brengen wij een bezoek aan het Mahatma Gandhi museum, en hoe groot deze kleine man was en wat hij voor India betekent heeft is enorm, hij heeft zelfs geprobeerd om Herr Hilter op andere gedachten te brengen, door hem een brief te schrijven. Helaas hebben wij vorig jaar tijdens onze 1e Challenge in Auschwitz met eigen ogen gezien dat dit niet gelukt is. 

 Vanavond is de eerste briefing van JW (Jan Willem, onze reisleider) en ontmoeten we alle deelnemers bij het diner. De start is morgen om 08:00. 

Wij willen alvast iedereen die ons via, sms, whatsapp, FB, mail en in persoon een mooi avontuur heeft toegewenst bedanken en hopen jullie met mooie (Iphone) foto’s en elke dag een verslag van onze avonturen de hoogte te kunnen houden.  

Namasté, Nî-Hāo en Kon’nichiwah… 

13 oktober 2015: Ons avontuur in Mumbai staat op punt van beginnen.  Tijjdens onze vliegreis vanaf Schiphol naar Mumbai, wordt onze reisgenoot Patrick 50. Wij proosten in t vliegtuig met een glaasje en een passend kadootje.   

Een warm (letterlijk en figuurlijk) welkom valt ons ten deel in Mumbai, en na een heerlijke lunch in het Oberoi hotel, waar wij de komende 2 nachten verblijven, maken wij ons klaar,!om met jarige Patrick, Elly en, ook weer samen met Sandra en Erwin, zijn verjaardag te vieren bij het beste Japanse  Reataurant van Mumbai, in het Taj Hotel.

 Het eten was echt waanzinnig lekker.  De dames daarna nog  even op de foto, en terug met een taxi, naar ons, 15 verdiepingen hoge  mooie hotel, het Oberoi.  
Zodra wij arriveren wordt de taxi, voordat hij, de afgesloten oprijlaan op mag rijden, zeer streng gecontroleerd: motorkap en kofferbak van de taxi moeten open, daarna wordt met een soort selfiestick, waaraan een spiegel zit , gecheckt of er explosieven zitten.  Wij worden daarna zelf ook gescand en onze tassen gaan over een infraroodloopband. Het  duurt ff voordat je binnen bent, Maar alkes voor de veiligheid !

Morgen gaan we met een deel vd groep met een gids de stad verkennen.. Wordt vervolgd 

Oh ja en het is hier 3,5 uur later dan in Nederland.  

Het aftellen is begonnen: nog 10 dagen en dan start deel 2 van ons avontuur, in zes jaar de wereld rond met de RR. Wij starten 15 oktober in Mumbai (India) om op 18 november in Tokio (Japan) te finishen.  Ik ga weer zoveel mogelijk van onze avonturen tijdens deze reis met jullie delen.

Peter is op dit moment in Marokko, met zijn nieuwe aanwinst, de Kamera Express Toyota Overdrive, aan het testen voor Le Dakar 2016, waar hij Peter Erren (van Erren Recondition) aan gaat deelnemen. 

Gisteravond in t bivak werd door Gert de etappe kort samengevat: 123 km special stage vanuit t bivak van alles een beetje behalve duinen, veel navigatiewerk en stenen, dus lagen er weer 2 reservewielen op de Can Am. 

 Vlak voor de start vd laatste etappe

Gelukkig hebben we er maar 1 nodig gehad maar jammer want we waren op een missie. Deze laatste etappe was best een pittige maar een mooie afsluiter van een waanzinnig avontuur. 

 Bij de finish, de altijd gave podiumceremonie bij de Can Am staan en juichen naar publiek en mededeelnemers. Felicitaties van oude en nieuwe bekenden en het Rallymaniacs team. (Foto’s volgen later vandaag) Daarna de verbindingsetappe van 197 km en deze weg zou zomaar in een etappe van ons Worldchallenge avontuur opgenomen kunnen worden , dwars door t Atlasgebergte met de nog besneeuwde toppen. Onderweg lekker Marrokaans gelunched en poes miauwde en at mee. 

Deel 2 van deze dag volgt …. Ik denk morgen….  want vanavond is de huldiging en hebben wij onszelf een glaasje bier en wijn beloofd. 

(Naast t bivak van gisteren staan filmsets waar onder meer Troy is opgenomen. Het kasteel is van karton en bestaat slechts uit 2 muren en een poort) 

 Iedereen bedankt voor het volgen van ons rallyavonturen en op naar t volgende evenement?!? 

Voor iedereen die niet weet hoe t is om in een Open Can Am te rijden !!