De laatste dag is aangebroken en dat Oman het land met de minst aantal bewoners ter wereld is blijkt wel uit het feit dat wij op het 60 km onverharde gedeelte niemand tegen zijn gekomen, behalve Alfons die van onze voorbij rijdende auto’s een actiefoto maakte. Als we ruim 250 km gereden hebben is er nog niet veel veranderd een zien we vooral ….

JW had toch gezegd dat het een mooie rit zou worden. Als ik op een gegeven moment team Toonen langs de kant van de weg bij wat stenen zien staan zie ik nog net dat er links een diepte te zien is en roep via het bakkie: links een fotomomentje. En
Dat blijkt inderdaad een heel mooi dal met uitgesleten groeven te zijn. Hier is heel lang geleden zee geweest.

<a h
De route blijkt inderdaad prachtig te zijn en als wij verder rijden komen wij op de waarschijnlijkst duurste en pas aangelegde snelweg te wereld met het minste verkeer te wereld. Kosten nog moeite zijn hier gespaard om in de rotsen plaats te maken voor deze weg, die ons langs de kust van Oman voert. Jeremy Clarkson is hier waarschijnlijk nog niet geweest, want dan zou hij dit vast als de mooiste snelweg te wereld benoemen.

Op het hoogste punt van deze route schieten we allemaal nog mooie plaatjes en worden in het Rotana Resort in Salalah verwelkomt door JW die de tent uit Nederland die bij de start gebruikt is voor de ingang van het resort heeft staan en worden wij gefeliciteerd en feliciteren alle andere Challengers met het mooie resultaat wat we met z’n allen bereikt hebben en zonder kleerscheuren en ongelukken. Het eerste avontuur zit erop en op weg naar de beachborrel …..

vind ik deze zonsondergang mooi bij de sfeer voor de rest van de avond passen. Tot het volgende avontuur en iedereen bedankt voor alle leuke berichtjes die wij hebben ontvangen.

Groetjes vanuit Salalah Oman
Peter. & Ilse

De wekker ging om half zeven en ontbijten we weer eenvoudig. Joe (alias Mr. Bean) van team tosti 1 feliciteren wij met zijn verjaardag. En Elly zorgt voor overheerlijk kopje Nespresso (de Zeurende Oostenrijker van gisteren, schudt zijn hoofd, en weet t nu zeker, de Hollanders zijn deze plek niet waard). Onze Gids voor vandaag, blijkt een rallyrijder te zijn en Peet en ze laten elkaar trots de verschillende rallyauto’s zien. Het parcours is ongeveer 150 km ook met duinen erbij. Het 1e gedeelte gaat de RR goed af, het autocorrigende systeem op de wielen was uitgezet en dat werkte goed. Bij een, zo leek wat hogere duin, probeerde Peet er links omheen te sturen. Maar de snelheid was te laag laag door de draai en groeven de wielen zit vast in het zand. Team Wouter en Sigi trokken ons snel weer los. Er volgde weer een gedeelte zandweg en reden zo een aantal kilometers door het mooie zandlandschap.

De gids bracht ons na , nog een mooie route waar we onderweg nog stopten bij een ‘convooi exeptionele’ naar het strand met vissersboten en reden wij bijna tot aan de zee. Het water was heel warm en
Heerlijk om het zand even weg te spoelen. Nog 250 km snelweg naar het hotel en morgen de allerlaatste etappe naar ons eindpunt Salalah.

Het zwembad bij het hotel was er niet, wel een heerlijke spa en even in de jacuzzi en een heerlijke ontspannende massage daarvoor in de plaats, was een nog beter alternatief. De manager is een Nederlander en ontving ik tijdens het heerlijke diner met een glaasje bubbels. De volgende morgen stond er wederom een prachtige route op het programma dwars door een waanzinnig mooi bergmassief met namen als Little Snake Canyon en Wadi Bani Awf. Een wadi is een waterdoorgang waar het water uit de bergen zich verzamelt en langzaam opdroogt in de zomer.

Alle challengers gingen deze route in convooi rijden, voor het geval er iemand met een lekke band of pech zou stranden. Gelukkig is dit niemand overkomen en zijn we onderweg alleen gestopt als er tegenliggers waren, of om mooie plaatjes te schieten. Deze route in Oman is zonder twijfel de mooiste tot nu toe die wij gereden hebben tijdens deze World Challenge. Na een snelle en zeer goedkope lunch bij de Hungry Bunny stond er een woestijngedeelte op het programma. De benzine is hier trouwens nog goedkoper dan in Iran. Voor 36 liter diesel betaalden wij ongeveer 10 euro.
De overnachting in Muscat slaat een deel van de groep over om te overnachten in een tentenkamp in de woestijn.

Als we naar het waypoint rijden wat JW ons doorgegeven heeft, en wij de banden aflaten (lucht eruit laten om de band meer breedte te geven, dan worden de wielen meer sloffen dan hakken en creëer je meer grip om in het zand te rijden) stopt er een jeep en roept iemand, zo ver uit de buurt! Het blijkt een groep Nederlanders die 3 weken in Oman rond gaan rijden. De fotograaf van de de groep vraagt als hij onze auto ziet, Kamera Express, wordt je gesponsord? Wij stellen ons voor en wisselen visitekaartjes uit.

Bij het kamp aangekomen met luxe witte tenten blijkt ons kamp 1 afslag terug te liggen, en is iets eenvoudiger. Een echte Challenge dus, maar met z’n allen zijn wij het erover eens en iets rustiger kamp te prefereren boven een kamp met 50 Nederlanders, die naar Muscat zijn gevlogen en drie weken met een gids in Oman rijden.

Als de zon is ondergegaan en wij genieten van 40 gekochte Heineken flesjes 2 flessen Chablis, en nog overgebleven Gin Tonic’s uit Wouter geheime kist, en één van de drie Oostenrijkse gasten, ook van een biertje mee laten genieten, schuift er een groep van 7 (jawel hoor) NEDERLANDERS!! aan. Sandra en ik kletsen wat met ze en na het karige maar voor woestijnsterren prima diner, gaan ze richting tenten. Het is vroeg donker in de woestijn en nadat Wouter uit de Desert Foxx Defender Stereo André Hazes laat horen, komt na 2 coupletten één van de dochters van 17 kwam klagen dat muziek te hard stond en bleek dat het pas kwart over acht was, vraagt Joe van Tosti 1 hoe oud t meisje is en als ze antwoord 17, zegt hij dat hij zich door een meisje van die leeftijd niet de les laat lezen en druipt het meisje af.

Ook kwam één van de andere Oostenrijkers klagen bij Wouter, sprak er schande van dat wij Europa naar Oman brachten. Wouter deelde de goede man vriendelijk mede dat hij geen recht van spreken had en hij 7 uur in een vliegtuig heeft gezeten en de volgende 13 van zijn 14 dagen durende vakantie rust zal hebben, en
wij misschien wat uitgelaten zijn, na onze afgelopen 24 dagen expeditie. De eigenaar van het kamp lachtte alles een beetje schaapachtig van zich af en kwam ons vragen bij het kampvuur thee en koffie te komen drinken. Martin nam zijn Bose box mee en met oude en nieuwe hits via bluetooth en
iPhones werd het toch nog heel gezellig. Met een prachtige sterrenhemel en knisperend kampvuur klinkt Hotel California onder het genot van drankje toch wel heel speciaal. En het vijfsterrenhotel missen wij totaal niet. Morgen vroeg op om met een gids een duin en zandrit te gaan maken.

Foto wadi en Snake canyon

Onze tafel is de drukste van het hele restaurant, en ik kan mij voorstellen, dat niet alle gasten hier even blij mee zijn. Iedereen wil zijn verhaal kwijt en geniet na de alcoholvrije dagen van alles wat er geschonken wordt. Aan een aantal mannen ga je langzamerhand zien, dat ze naar bedmoeten. Na een korte nachtrust en een heerlijk uitgebreid ontbijt met alles erop en eraan, uitchecken en alle overgebleven dirhams aan de barrekening van de vorige avond gespendeerd hebbende, kunnen we weer met z’n zessen op pad. Eerst Dubai uit dan richting de grens met Oman, het laatste land van deze eerste etappe van de World Challenge. In het roadbook staat dat we bij de grens 33 dirham moeten betalen, maar die hadden
we net bij het hotel opgemaakt!! Bij het tankstation pinnen we dan maar iets meer om dit bedrag contant te kunnen betalen. Daar aangekomen blijkt het 33 per persoon te zijn, en hebben we niet genoeg zelfs niet als we alles bij elkaar schrapen. We lijken wel een stel armoedzaaiers. Bij de tweede man, die op zijn beurt staat te wachten bij de grenspost kunnen we niet wisselen, hij heeft alleen Omaanse Reals, maar schenkt ons 20 dirham. Peet stelt voor om hem een pet te geven, maar de meerderheid van ons denkt dat hij niet onbemiddeld is en dat hij dit niet zal waarderen. De rest van de procedure verloopt soepel, snel en met vriendelijk lachende douane beamten, die ook weer veel interesse in onze reis hebben.
Dit in tegenstelling tot de 36 uur durende, uit- en inklaarprocedure van de haven van Bandar Abbas naar de haven van Dubai.

Over de 36 uur kunnen we verder kort zijn, behalve dat de mannen bijna de hele dag, op zelf meegebrachte campingstoelen, die de hele reis alleen in de weg hebben gelegen in de auto, hebben gebivakeerd. Iedere keer verplaatste de minicamping zich , waar alle noodrantsoenen broederlijk onder elkaar werden genuttigd, waaronder overheerlijk bereidde Tosti’s (door Tosti 1) die via een omvormer met draaiende defendermotor werden gemaakt.
Aan het einde van de route is er een stuk duinen opgenomen. Patrick roept door het bakkie dat hij dit deel skipt en zin heeft om aan het zwembad van het hotel te gaan liggen. De veerboottrip heeft erin gehakt. Peet is nu nog niet moe en wij besluiten te kijken hoe de route zich verder ontvouwt. Bij Sohar vraagt Sandra of even langs de zee willen rijden, om wat foto’s te maken. Allemaal OK via het bakkie en gelijk een mooie lunchgelegenheid. Erwin rijdt het strand op, wij volgen en na 10m….. Staat de RR muurvast in het mulle zand. Peet zegt direct, zo
Stom. ik maak een beginnersfout en rijd over een oud spoor. Je moet zelf namelijk een spoor trekken, anders liggen je wielen al in het zand ipv erop, en kom dan gebeurt er dit.

Patrick zit achter ons en kan ons met een sleepie weer op het harde zand trekken. De Toyota mannen lachen hartelijk en maken grapjes over de rit van morgen in de duinen, als dat maar goed komt met de RR enz. Ons hotel vanavond ligt in Mussanah en via de kortste route is dit nog 118km en volgens het roadbook met nog een mooi onverhard stuk erin ruim 340. Patrick en Elly roepen via het bakkie, dat een middagje zwembad lonkt en wij wikken en wegen, en besluiten deze keer ook voor een duik in het zwembad te gaan ipv een duik in het onverharde terrein met de RR. Na de lange, vermoeiende en snikhete overtocht (de colaflesjes zijn cola geworden en de trekdroppen lijkt meer op zwarte vloeibare teer) met de veerboot hebben de mannen dat eel verdiend. Erwin en Sandra gaan wel het onverharde avontuur aan en wensen hun veel plezier toe.
Onderweg willen we een paar trekdroppen pakken maar helaas door de expeditie bij haven is de temperatuur zo hoog opgelopen dat het op asfalt is gaan lijken en de colaflesjes bijna cola zijn geworden

Morgen staat ons een uitdagend avontuur te wachten en overnachting in een eenvoudig tentenkamp in de woestijn van Oman. Het verhaal komt dan vrijdag online.

Als ik s’ochtend mijn blog van de vorige dag lees, zie ik een paar dingen staan waarvan ik denk, beter volgende keer weer op de ipad tikken, dan op mijn Iphone en ook zeker niet om 01:00 in de morgen na drie rosétjes (die smaakten overigens uit de kunst) Maar de dames waren het er over eens dat alle mannen (die op de veerboot, de taxichauffeur, de ober in “coffe shop”, Engels was niet zijn sterkste punt, en de importeur, ons gisteren allemaal heel goed geholpen hebben, en kunnen wij concluderen dat het voor 3 dames alleen op pad in Iran zeer veilig is. We hebben gisteren in het vliegtuig boven de straat van Hormoz gezamenlijk ritueel met aftellen van 3 naar 1 tegelijk afscheid genomen van onze hoofddoek.

Dubai is alles wat Iran niet is en wat een wereld van verschil op een klein halfuurtje vliegen. Ik moet eerlijk bekennen dat het hebben van een prachtige hotelkamer met ligbad, een grote douche en vooral toilet met pot, weer snel gewoon is.

Na het ook heerlijke ontbijt gaan alle dames met een taxi naar de Dubai Mall en voelen zich als een vis in het water. De mannen moeten nog een heel traject doorlopen en als ze om 12:00 uur niet bij het laatste loket geweest zijn, moeten ze wachten tot 15:00 uur. Sandra en ik blijven in de mall, nog wat kopen voor de kids (goed excuus toch), en de anderen gaan terug naar het hotel. Wij bezoeken het zeeaquarium in de mall en maken foto’s van de vele haaien die je kunt spotten via een onderwatertunnel waar je doorheen kunt wandelen. Daarna gaan we heerlijk lunchen bij de Cheesefactory en het is net of we in de USA zijn. Dan komt er bericht dat de mannen onderweg naar het hotel zijn, pakken onze gescoorde hebbedingetjes (zal jullie de opsomming ervan besparen, maar we hebben het heel netjes gedaan, vinden wij zelf) en gaan met een taxi terug naar het hotel.

Als we bij het hotel aankomen, zien we bijna alle auto’s geparkeerd staat, en ik zie ook direct dat de RR er niet bij staat. Binnen gekomen, staan alle veerbootpassagiers vies en moe voor de incheckbalie, en vraag ik waar Peet is. Oh die reed achter Tosti 1 het terrein af, de Ipad met route met zijn navigator (moi) waren in het hotel, en de Garmin gaat maar tot Iran.
Hij wist niet dat de Defender van Joe, linea recta naar de Landrover dealer reed, om een turbopakking te kopen, die Wouter er later in zou zetten. Ze houden contact via het bakkie, want ondanks dat Peet de RR zich door het hectische verkeer van Teheran heeft geloodst, zonder brokken te maken, is een ritje zonder aanwijzingen toch wat lastiger en gaf zijn ogen de kost door alle mooie en extreme auto’s die hier rond rijden. Bij de dealer aangekomen, zijn de mannen, wachtend op de pakking, als kleine jongens in een speelgoedwinkel, bij de showrooms, van o.a. Harley Davidson, Exotic Cars, Ferrari, Jaguar en uiteraard Landrover gaan kijken. Er stond zelfs een Glimmend Gouden RR, en wisten eigenlijk niet of ze deze nu mooi of lelijk moesten vinden. In de werkplaats stonden meer dan 50 bruggen, en er wordt met 2 shifts gewerkt.
Om zes uur komen ze in het hotel aan en de alcohol vloeit rijkelijk, na 10 dagen, geheelonthouding.

de rest volgt later ….

Bij het hotel aangekomen voelen wij hoe warm het hier is. Iedereen is aangekomen “de dag van morgen is er één van procedures voor de rijders en wachten in het hotel voor de bijrijders. De auto’s moeten naar de Ferry en een grensprocedure met veel wachten en stempels halen bij diverse loketten.
Dit kan zomaar de hele dag duren. Dan komt Elly met een lumineus voorstel. Ze heeft een luchthaven zien liggen bij Bandar Abbas en zou het niet tof zijn als de dames morgen alvast naar Dubai kunnen vliegen ipv de nacht zittend, in een soort van vliegtuigstoel, op een oude veerboot?
Wij zijn enthousiast als 3 kleine kleutertjes, geen hoofddoek, lange broeken, lange mouwen kip lam rijst en vooral weer een lekker glaasje rood, wit of rosé en shoppen!!!! Onze mannen zeggen doen!! (Die hebben vast ook last van de warmte of ze hebben het woord shoppen niet gehoord). Wij gaan via JW Hossein bellen en om 19:30 treffen we hem in de lobby, hij belooft morgen om 10:00 zijn agent te gaan bellen. Wij knikken vriendelijk en denken dat kunnen we zelf wel even regelen. Helaas kun je niet online boeken blijkt en komen uiteindelijk bij de reisagent van het hotel terecht. De vlucht zit helaas vol. Wij balen en Elly zet een lijntje uit naar een vriend en JW naar zijn zoon. Helaas lukt dat ook niet, dus zit er niets anders op dan mee op de veerboot. Als we na het diner terugkomen in het hotel staat de agent te wachten en is er een mogelijkheid dat we misschien vanaf Qsehm eiland kunnen vliegen, waar we vanaf Bandar Abas naartoe kunnen met de snelle veerboot. Dan toch maar een tasje met handbagage in orde maken.

In de Lobby zien wij 4 mannen met pleisters op hun hoofd, zoals ook al in de vorige 2 hotels. De Gerard Joling haarimplantaten blijken hier zeer goedkoop.

D Ze kijken met zielige gezichten en strompelen langzaam door de ontbijtzaal alsof ze van hun manlijkheid zijn ontdaan.

De wekker gaat om 06:30 en de mannen gaan ontbijten en richting haventerrein. Wij om 08:30 naar de agent en hij gaat de boeking proberen. En om 11uur kunnen we terugkomen, en inderdaad het is voor elkaar. We lunchen nog samen met Martin in het hotel en krijgen bij de terminal hulp van een vriendelijke Iraniër, omdat de man van het golfkarretje, waar wij de pier mee oprijden ook tickets voor ons koopt, terwijl de agent deze ook voor ons geregeld had, en de Overtocht ons nu 5,60 kost ipv 2,80. De vriendelijke man, reclameert voor ons bij het personeel, zonder resultaat. Hij blijft echter volhouden en krijgen we het bedrag helemaal terug. Hij begeleidt ons op de boot naar een mooie plek gaat bij ons zitten, laat trots een foto van zijn 7jaar oude dochter zien en valt snurkend in slaap. Ook regelt hij bij aankomst een taxi voor ons. Het vliegveld blijkt 50 van de haven te zijn. De taxi-chauffeur stopt opeens bij een winkel en vraagt of wij water willen. Graag zeggen wij, en komt met drie flesjes water terug. Hij wil eigenlijk geen fooi, maar betaald Sandra hem voor t water. Op de luchthaven is het stil en gaan we in de
“Coffe shop” een ijsje eten. Jozef spreekt een
beetje Engels en wil Instagram vriendjes worden met mij worden, is hier wifi vragen wij, ja zegt Jozef de code kun je halen bij de manager. Na 2 minuten staat een man bij ons en zegt: Telephone!? wij een beetje verbaasd, hoezo Telephone, hij blijkt de trotse manager van de luchthaven en zet het wachtwoord in onze telefoons. Daarna komt er een oudere kleine man met een jongere grote man en groet ons ook. Dan wil
zijn pa met ons op de foto en krijgen wij alledrie een meloencocktail aangeboden. Hij importeert auto’s vanuit Dubai naar Qsehm.
De vlucht duurt maar een half uurtje en om 21:30 zitten wij aan de witte wijn en rosé samen met de vrouw van Alfons die hem vanaf morgen vergezelt tot de laatste etappe. Onze mannen hebben een hele zware lange dag gehad, blijkt uit hun korte sms’jes en wij sturen ook korte berichtjes terug: goed aangekomen en mooi hotel. We verzwijgen maar even dat we een waanzinnig mooie kamer hebben, er rozenblaadjes op het bed liggen, ons diner en de wijn heeeeerlijk is.

Het Italiaanse restaurant, waar ook live Iraanse muziek zit te spelen en wij elkaar door de nodige decibellen met moeite kunnen verstaan, wordt gerund door een Iraniër die Duits spreekt. Er zijn drie menukaarten beschikbaar en de Engelse vertaling roept wat vragen op, en hoe lekker ik kreeft ook vind, spreekt mij deze niet echt aan.

Er wordt pasta in diverse variëteiten besteld. Diverse pizza’s een beef met saus. Na een kwartier komt de goede man terug dat de pizzaoven niet werkt en worden er alternatieven gekozen!Als JW de ‘dag van morgen’ wil doornemen, zet het duo (toetsenman op een Korg en de Zanger, een  Iraanse uitgave van Steven Seagal inclusief staart) weer een Iraanse smartlap in. Als JW op vriendelijk doch doortastende wijze vraagt of de heren even kunnen wachten, zijn ze zo van slag, dat het gelukkig stil blijft tot na de maaltijd.

Onze laatste rit in Iran is een feit en de dames kunnen niet wachten totdat wij verlost zijn van onze hoofddoek en kleding, wat niet prettig is in deze warmte. De 580 km zal ook weer een mooie zijn. De 1e 30 km rijden we door Shiraz en de ochtendspits op zondag is bijzonder druk. Na ong 100 km proberen wij diesel te krijgen, de pompen worden schaarser, maar hier geen geluk we kunnen nog ong 400 km rijden. Wij besluiten een koffiepauze in te lassen en als Elly dit heeft ingeschonken ziet Patrick dat zijn mistlampen weg zijn. Wat een €&@^$~#> (SENSUUR) de draden zijn doorgeknipt en moeten afgetaped worden, ter voorkoming van kortsluiting.

Wij merken toch dat de vriendelijkheid van de mensen hoe zuidelijker we komen wat minder is. Er komen hier meer toeristen en zien in de grotere steden toch wat afgunstige blikken.

Terwijl wij verder rijden komt er een sms van JW: “Ongeveer 80 km voor Lar en 20 km voor Lar is er politie actief. Zeker de laatste, in het plaatsje voor Lar, is heel lastig… Rij voorzichtig, Succes!”

Rond twaalf uur is de temp al opgelopen tot 29 gr en rijden wij langs grote aanlegde palmbomen.

De wegen worden stiller de dorpen kleiner en hier zien wij hier en daar conevormige bouwsels staan. Hier wordt ong 5 meter on de grond aan het begin van de winter water in bakken gedaan, deze worden afgedekt met zand en zo ontstaat ijs, wat na de winter nog ong 5 maanden te gebruiken is.

Als we bij de volgende pomp Het assistentieteam Wouter en Sigi treffen horen we dat JW drie kwartier op het politieburo heeft gezeten vanwege te hard rijden, vandaar zijn sms dus!

We gaan in Khonj lunchen bij de plaatselijke snackbar er komen twee kleine knulletjes langs en Peter geeft ze een pet, gaat met ze op de foto en 2 min later geven ze de petten weer terug.

Nog ruim 300km te gaan de hoogtemeter geeft ook aan dat we richting zee gaan we zakken van 700m naar 300m het is half vijf en als de omgeving op een soort maanlandschap begint te lijken ga ik een stukje filmen, als ik mijn hand uit het raam steek, lijkt het wel of een föhn op waait, het is inmiddels 36gr.

Onderweg zien we nog een “convooi exeptionelle” en 5 min later wordt Patrick aangehouden, de agent vind dat we te hard rijden hij zegt dat we 60 reden, Patrick zegt 50, al gauw hebben de mannen het over voetbal, en dat verbroedert, dus mogen we door

.

De afstand volgens het roadbook klopt niet en is 85 km langer. In het donker komen wij de Havenstad binnenrijden, morgen prodecuredag voor de overtocht naar Dubai.

Wij beginnen de dag met feliciteren, onze dochter Joyce wordt vandaag 23. GEFELICITEERD XXX vanuit Yazd.

Ik loop doodleuk zonder hoofddoek de kamer uit en heb er pas erg in als ik buiten een dame met hoofddoek tegen kom. Ik denk sh.., en leg mijn hand op mijn hoofd, alsof ik mijn haar wil beschermen, dus terug voordat ik gearresteerd wordt.
Voor Iraanse meisjes geldt: Bij de 1e overtreding worden de ouders gebeld, die moeten een verklaring onderteken dat het nooit meer gebeuren zal, bij de 2e overtreding is er een dikke geldboete en bij de 3e keer zelfs gevangenisstraf!!

Peter heeft de ramen van de auto hoognodig stofvrij gemaakt als ik uitgechecked ben.

Voor het hotel staan twee motoren uit Oostenrijk en als ik de motorrijders zie staan, vraag ik hoe hun reis verloopt. Ze zijn gestart in Wenen blijven zeven weken onderweg en gaan dan weer terug richting Wenen. De ene man blijkt een Iraniër te zijn, zijn vader rijdt een gedeelte met en heeft een mooie Sticker van Wenen op zijn auto. Wij wensen elkaar goede reis en gaan op weg.

De route van vandaag gaat naar Shiraz, voor de wijnliefhebbers onder ons, deze druivensoort werd ooit vanuit Iran geïmporteerd naar Frankrijk (Syrah). Helaas voor Iran werd alcohol lang geleden verboden door Khomeiny en zijn broeders.

Om half elf is de temperatuur al 23 gr, dat belooft een warme dag te worden. Het landschap gaat van zwarte naar rode bergen en uitgestrekte vlaktes zo ver als het oog reikt, met fata morgana’s waarvan je denkt water te zien schitteren.

We stoppen met z’n zessen voor een lichte lunch en plaspauze. Dan snel op weg naar Persepolis. Naar deze bijzondere plek komt de hele wereld om de 2500 jaar oude nederzetting, gebouwd door ene Darius, te komen bezoeken. Het is historisch één van de belangrijkste plaatsen in Iran.

Hossein begint enthousiast aan zijn opsomming van jaartallen, namen en tijdperken. Al gauw wordt de groep kleiner en Peter gedraagt zich als een echte toerist en gaat helemaal los met het fotograferen. Wij lopen daar meer dan 2 uur in de rondte en doordat de zon zakt wordt het licht op de zuilen mooier.

Als wij eindelijk beneden komen zitten Erwin, Sandra, Elly en Patrick heel trouw op ons te wachten. Dit is echt samen uit samen thuis!! Ze grappen en puffen en roepen Sjonge Jonge, waar blijven jullie nou toch.

Daarna nog 50 km naar Shiraz en vanavond gaan we op de 25e verdieping eten. En het wordt gelukkig geen Kip, Lam en rijst maar op deze hoogte zit een Italiaans restaurant.  Hmmmm wij kunnen niet wachten. Nu zitten we met z’n allen in de bar van het hotel waar een Iraanse band zit te spelen, maar hierna luisteren en de dag doornemen met z’n allen ho maar, iedereen zit met zijn telefoon te internetten, mailen en blogs te schrijven.

Dit is onze 6e dag in Iran, en alle vooroordelen van iedereen, en misschien ook wel van ons, dat het eng zou zijn en niet veilig, kunnen overboord. Het is hier volkomen veilig, de mensen zijn zeer gastvrij en heel vriendelijk. Ze groeten, steken duimen in de lucht, zwaaien en blijven ons verwelkom in hun Iran.

Vandaag staat er een stuk Offroad op het programma, buiten de 320 km die ons naar Yazd, een grote stad in de woestijn zal voeren. Herbert en Alfons hebben wat research gedaan en er schijnt een mooie route langs een opgedroogd zoutmeer te gaan, en is korter dan de oorspronkelijke route. Wij (Sandra, Erwin, en Patrick en Elly) besluiten deze trip gezamelijk te gaan maken. In de stad waar we die nacht sliepen, Isfahan, blijkt de meeste regen van Iran te vallen, hoe raar is het dan dat onder alle prachtige bruggen van de stad alleen zand te vinden is.

Het gebied waar wij nu rijden, ligt rond de 1.400m boven de zeespiegel, en de bergen rondom liggen wel tussen de 2 en 3.000m zien er spectaculair uit. Als wij wat verder van de bewoonde steden rijden, lijkt het mistig te zijn, maar het blijkt een zandstorm, handig voor dames met hoofddoekjes.

Als wij dicht in de buurt van het zoutmeer komen, is de zandstorm gaan liggen. We gaan nu een gedeelte offroad rijden, spotten daar een kleine stroom, die eruit ziet alsof de zee vlakbij moet zijn. Wij stappen uit (zonder hoofdoek) want niemand te zien in de wijde omgeving en laten de wind even lekker door onze haren wapperen. Voordat we langs het zoutmeer gaan rijden, waarschuwt Patrick: pas op dit kan verradelijk terrein zijn, de onderlaag ziet er hard uit maar daaronder is het vaak zacht, hij heeft het in een vorige challenge zien gebeuren.

Erwin gaat voorop rijden en…… Na ongeveer 40m …. staat het team van Landcruizermaniac muurvast in de modder. Hoeveel lol kunnen zes volwassen mensen hiermee hebben … Nou heeeel veeel lol…. Leuk voor de foto’s, het verhaal van de dag vanavond bij het diner, en aktie! Sleepkabel pakken, Defender van Patrick ervoor, Peter zijn camera in de aanslag, en binnen no time staat de Toyota van Erwin weer op de harde ondergrond,

Na een mooi stuk verder offroad te hebben gereden, zien we een fotomomentje, een vervallen moskee. Als we er naar toe rijden zien we dat de auto’s de binnenplaats kunnen oprijden. Mooie plek om te lunchen, de koelboxen gaan open, en met een blikje fris, en o.a. de meegenomen Hollandse kaas smaakt het weer alsof we thuis zijn.

Na de lunch rijden we richting Yazd, en besluiten, net als een paar dagen ervoor ergens thee te gaan drinken. In het dorp waar we doorheen rijden, zien we niets waar we iets kunnen drinken. Dan maar doorrijden naar de steengroeves, eerst een witte en daarna een rode, die we in de verte al zien liggen. Als we daar aankomen, zien we een hele bekende steen, deze ligt ook in ons huis in Nesselande. We maken allemaal mooie foto’s en ook met de auto’s erop.

Hierna rijden we door naar de rode groeve, waar een klein mannetje naar ons toekomt. hij praat honderduit tegen ons, maar helaas begrijpen we hem niet. Peter geef hem een pet, en Erwin weet met handen en voeten voor elkaar te krijgen dat hij thee gaat zetten. Hij pakt de sleutel van zijn huisje (niemand te zien, maar de deur zit op slot) en laat ons binnen. Wij doen onze schoenen uit en gaan met z’n allen op de kleden bij de kussen tegen de muur geduldig zitten wachten. Het duurt even, maar dan komt het mannetje, die we allemaal erg schattig en leuk vinden, met de thee. 4 glazen heeft hij dus moeten we samen delen. Hij brabbelt maar door en Peter probeert onze Iraanse marmerleverancier Danial nog te bellen om te vertalen, wat helaas niet lukt. Maar wij denken dat hij ons mee wil nemen naar zijn huis.

Na de thee geeft Peter hem nog een shirt erbij en maken we weer aanstalten om op weg te gaan. Terwijl Peter nog foto’s maakt, ik vast in de auto stap, hoor ik Sandra roepen, Oooh, het is een geniepig mannetje hoor, hij kneep mij keihard in mijn tiet!!! Ze laat het bewijs zien door een afdruk van een zandhand op haat blouse. Iedereen moest hard lachen, en Sandra uiteindelijk ook. Het, nu geniepige mannetje, doet de deur van het huisje op slot, springt op zijn scooter en gaat staan bellen. Hij wil ons meenemen naar zijn huis begrijpen we uiteindelijk. Erwin gaat hem weer met handen en voeten uitleggen dat we bedanken en verder moeten.

Hoe meer we richting Yazd komen hoe harder het zand weer omhoog gestuwd wordt door de harde wind, het is een mooi gezicht. Nu op weg naar het hotel en de avonturen van de andere challengers horen. Morgen staat er weer een grote bezienswaardigheid op het programma: de nederzetting Persepolis en Necropolis.

Gisteravond zijn we met Sandra en Erwin gaan eten en heeft Peter de lekkerste kip kebab op tot nu toe. Deze was al voor gemarineerd en dat kon je proeven volgens onze kebab expert. Het restaurant weer in de kelder, ik heb aan Hossein gevraagd waarom dit is, maar hij moest het antwoord schuldig blijven. Dit restaurant was prachtig betegeld zelf het plafond en op elke tafel stond een waterpijp. Het publiek was zeer trendy en vooral de mannen. Een hele mooie dame, die volgens Peter op Cher leek in haar goeie tijd, vroeg in het Duits waar we vandaan kwamen. Zelf kwam ze uit Frankfurt en was op familiebezoek.

Om nog even terug te komen op cijfers in Iran: van de 72 miljoen mensen is 10% verslaafd aan cocaïne of heroïne, wat via Afghanistan het land wordt binnengesmokkeld. Dat kwam gistermiddag ter sprake omdat wij langs een groepje jongeren liepen die zaten te blowen.

Bij aankomst in het hotel was er net een grote bruiloft ten einde en de mannen kwamen uit een zaal op de begane grond. De vrouwen en kinderen kwamen via een grote mooi versierde marmeren trap uit een andere zaal naar beneden en wij, maar vooral de mannen, konden genieten van soms heel mooie dames met prachtige outfits, of traditioneel aangeklede dames.  Als laatste kwam de bruid in een mooie witte jurk en cape met grote capuchon. Het was een prachtige bruid. Even kwam ze naar ons toe, vroeg waar we vandaan kwamen en wenste ons en wij haar veel geluk, ja dat kon ze vanavond wel gebruiken, grapte de mannen.

Vandaag 450 km snelweg, om snel uit Tehran en snel in Isfahan te zijn, deze stad heeft een prachtig centrum met 2 moskeëen en een paleis.  Maar niet voordat we de Haram bezoeken waar Khomeiny begraven ligt. Wij zien de gouden minaretten al vanaf de snelweg liggen, maar ook dat hier nog flink gebouwd wordt. 35 jaar geleden is men begonnen aan dit bouwwerk en het gaat ook nog wel 35 jaar duren.

Bij de parkeerplaats staan een soort Dakartentjes en foeilelijke prieeltjes. Ik krijg een sterkte Efteling gevoel en zijn op weg naar het vliegend tapijt ipv een heilige graftombe. Er lopen ook veel militairen . Bij binnenkomst schoenen uit, camera inleveren, en gescheiden binnen. Twee pinguïns fouilleerde ons en we liepen daarna langs een tiental fotografen, die een groep Aladins en hooggeplaatste militairen met indrukwekkende petten en medailles. Aardig dat JW dit voor ons geregeld had! Het bleek een kranslegging door een hoge legerpiet.

De haram viel eigenlijk zwaar tegen, het was een grote hal met industrieel plafond met buizen, overal Perzische tapijten, een Khomeiny ligt onder een biljartlaken. Toen er een Islamalitische versie van de Voice begon, maakten wij ons snel uit de sokken.

Op de snelweg weer hetzelfde beeld als eerder deze week, zwaaiende mensen die je voorbij rijdt, naast je komen rijden en duimen omhoog en lachen. Bij de 1e tolpoort vraagt de man waar we vandaan komen en hoeven niets te betalen. De volgende vraagt waar we vandaan komen en of we t een mooi land vinden. Het stelt zich voor een vraagt aan Peter zijn naam (niet aan mij, en weet gelijk mijn plaats achter de man weer hier) hij wenst ons wel beiden succes.

Het landschap begint te veranderen meer droge vlakte, de temperatuur loopt op naar 26 gr en we hebben de eerste dromedarissen gespot.

Zoals beloofd hier nog de foto met alle Challengers en Mr. Omidvar.

Na aankomst in het hotel, wij hebben inmiddels een vast ritueel: tas voor de nacht uit de auto, inchecken, spullen op de kamer, internet checken, Thee drinken. Deze middag gaan we gezamenlijk naar het het Meidan Emam (plein van de Imam). zhet
is het grootste plein ter wereld, en staat ook op de werelderfgoedlijst. Het werd begin 17e eeuw gebouwd door Sjah Abbas de Grote. Het plein grenst aan monumentale gebouwen, met elkaar verbonden door een dubbele galerij. De plek staat bekend om de Koninklijke moskee, de Sjeik Lotfollah moskee, de Portico van Qaysariyyeh en het 15e-eeuwse Timoeridische paleis.
Deze moskee is heel indrukwekkend, en bestaat vooral uit verschillende blauwe tegels, met mooie patronen en veel marmer. Als iemand, in dit geval Hossein, in het midden direct onder de prachtige koepel op een marmeren steen staat, en spreekt is dit 42x in een echo te horen. Dit is gemeten met speciale apparatuur, het menselijk oor is echter maar in staat om 7x de echo te horen, en inderdaad wat bijzonder om te horen.

Na de rondleiding en de nodige foto’s lopen we over het plein en trakteer Hossein ons op een heerlijk safraanijsje en gaan daarna een rondje gelopen over de gallerijen, waar een bazaar is gevestigd, met allemaal kleine winkeltjes, waar men oa.s Perzische kleden, zilverwerk, koper, keramiek, noga, kleding enz. te koop aanbiedt.

Het restaurant in het hotel is op de 11e verdieping en draait langzaam in het rond, zodat je een mooi uitzicht hebt over Isfahan.

Morgen een korte route van 320 km als we rechtstreeks naar Yazd rijden, een stad midden in de woestijn, die voornamelijk is opgetrokken uit klei. Het alternatief is een route via het oosten en offroad, en omdat de zuivere reistijd morgen 4 uur is besluiten we voor de offroad route te gaan, die ongeveer 100 km langer is.